Τουρκομπαρόκ

Κυρίες και κύριοι, σας καλωσορίζουμε στη νεοελληνική επιθεώρηση «Ραντεβού με την υστερία vol. 2» – το vol. 1 είχε ανεβεί το 1983 στο θέατρο Μινώα από την Ελεύθερη Σκηνή. Κέφι, χορός, τραγούδι, αυτοεκπληρούμενες προφητείες, συνωμοσιολογίες, μπαλέτα, ταχυδακτυλουργοί, δέκα κρίκοι ένα τάληρο και ο ψεκασμός δωρεάν. Γιατί η χώρα μας, εδώ και χρόνια, κινείται σε δύο τροχιές. Η μία είναι της πραγματικότητας. Η άλλη ένα παράλληλο σύμπαν, ένας κόσμος – μια κοσμάρα, θα ήταν το πιο σωστό – ονειρικού ρεαλισμού. Και τι συμβαίνει συνήθως; Οσο πιο κρίσιμη και προβληματική είναι η πραγματικότητα τόσο πιο πολύ σκάει κι απογειώνεται ο ονειρικός ρεαλισμός. «Μακριά, πολύ μακριά να ταξιδεύουμε κι ο ήλιος πάντα μόνους να μας βρίσκει».

Αυτό ζούμε τις τελευταίες μέρες. Τόσο από το μέτωπο του Εβρου όσο και από το μέτωπο του κορωνοϊού. Δύο θέματα με πολλές παραμέτρους που η περιγραφή τους δεν εξαντλείται με συνήθεις, δημοσιογραφικές ή μη, λέξεις και όρους όπως «κρίσμο», «ευαίσθητο», «έκτακτο», «με δυναμική εξέλιξη». Είναι όλα αυτά μαζί και κάτι παραπάνω. Κυρίως όμως θα μπορούσε να ήταν μια ευκαιρία να αποδείξουμε αν οι περιπέτειες των τελευταίων χρόνων μάς συνέτισαν, μας ωρίμασαν ως λαό, αν οι εκτροπές που πληρώσαμε ακριβά και σε πολλά επίπεδα μάς βοήθησαν να συνειδητοποιήσουμε την αξία του κεντρικού άξονα. Μωρέ από ποια τσέπη ξέπεσε η ψυχραιμία και σκόνταψα επάνω της;

Να ‘μαστε λοιπόν πάλι εδώ, στο ίδιο έργο θεατές («της ιστορίας εμπλοκή», όπως λέει και το τραγούδι). Ο ανορθολογισμός πήρε πάλι τα πάνω του, οι θεωρίες συνωμοσίας σε κατακόρυφη άνοδο, η δεισιδαιμονία και το θαύμα σουλατσάρουν χέρι χέρι στα διαδικτυακά τρίστρατα, οι ιδεοληψίες ξαναβγήκαν στις βιτρίνες ίδιες και απαράλλακτες. Η ατομική ευθύνη και η προσωπική συνείδηση στον κουβά.

Από τη βία των δύο άκρων που μας απασχολούσε κάποτε, στον βιασμό της λογικής. Δείξε σταυρό, σκόρδα, ράντισε με μύρο τον κορωνοϊό και θα εξαφανιστεί πιο γρήγορα και από το φάντασμα του Αμλετ. Ποιος κορωνοϊός όμως; Θέλει ρώτημα; Αυτός που έφτιαξαν στα εργαστήρια σκοτεινές δυνάμεις με σκοπό να αφανιστούν παγκοσμίως οι μεγάλες ηλικίες και να γλιτώσουν οι κακές κυβερνήσεις τις συντάξεις. Διότι, ως γνωστόν, ή με τις κυβερνήσεις ή με τον άνθρωπο. Αφήστε που το εμβόλιο υπάρχει αλλά μας το κρύβουν. Και αυτά δεν τα λένε μόνο καλλιτέχνες, κάποιοι μάλιστα που δεν τους παίρνει και κανείς στα σοβαρά. Τα λένε και καθηγητές πανεπιστημίων. (Νομίζω πλέον πως ούτε και κάποιους από αυτούς τους παίρνουν στα σοβαρά.) Οσο για τα γεγονότα στον Εβρο, ε, καλά τώρα. Οι μνημονιακές πολιτικές φταίνε, γνωστό αυτό. Και ο καπιταλισμός. Και η ολιγαρχία του πλούτου. Και η ληστεία εις βάρος των φορολογουμένων.

Πώς το έλεγαν στην Ελεύθερη Σκηνή; «Δεν φταίμε εμείς, φταίει η αγάπη που ξεφτίζει σαν φτερό, δεν φταίει κανείς, φταίει ένα αίσθημα σε στυλ τουρκομπαρόκ».