Η συναρμογή… θα φορεθεί πολύ

Υπήρχε μια ανοίκεια ατμόσφαιρα στο Παρίσι καθώς οι καλεσμένοι στην Εβδομάδα Μόδας βίωναν τα εικοσιτετράωρα της εξάπλωσης του Covid-19 στη Δυτική Ευρώπη μέσω Ιταλίας. Το Μιλάνο δεν ήταν μόνο το επίκεντρο της ιταλικής μόδας, αλλά και του κορωνοϊού. Το Παρίσι τις πρώτες ημέρες της διοργάνωσης επέδειξε ψυχραιμία. Στη συνέχεια στους χώρους όπου παρουσιάζονταν τα σόου το πλήθος ξεκίνησε μια νέα μόδα ως εκδήλωση χαιρετισμού: οι χειραψίες πάγωσαν και το φιλί στον αέρα άλλαξε κι έγινε ένα ελαφρύ σφίξιμο των ώμων για να συμβολίσει εκ νέου τη διάθεση επικοινωνίας των καλεσμένων. Στο μεταξύ, η εμφάνιση της μάσκας προστασίας όπως και το αντισηπτικό υγρό χεριών ήταν τα πιο επιτυχημένα δώρα που έβρισκαν μέσα στις τσάντες που υπήρχαν στις θέσεις τους.

Και η ζωή συνεχίζεται, αφού προλάβει να προσαρμοστεί στην πιθανότητα μιας ραγδαίας βίαιης αλλαγής. Ή να συγχρονιστεί με την απονομή δικαιοσύνης. Στην εποχή του #MeToo και την εβδομάδα που ο Χάρβεϊ Γουάινστιν κρίθηκε ένοχος για τις κατηγορίες σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού δύο γυναικών, η σχεδιάστρια του οίκου Dior Μαρία Γκράτσια Κιούρι επέδειξε ακονισμένα αντανακλαστικά έχοντας ήδη πλαισιώσει τα ρούχα της συλλογής με ένα σκηνικό – καλλιτεχνική εγκατάσταση. Το οποίο προέκυψε από τη συνεργασία της με την καλλιτεχνική ομάδα Claire Fontaine. Τα φεμινιστικά τους συνθήματα με LED φωτισμό προήλθαν από το μανιφέστο «Io Dico Io / Εγώ Λέω Εγώ» της ιταλίδας φεμινίστριας της δεκαετίας του 1970 Κάρλα Λόντζι. Το νόημά τους ακολουθούσε την ιδέα γύρω από τα ρούχα της Κιούρι ότι μόδα σήμερα είναι η ανάμειξη κομματιών για να ανταποκρίνονται στις ανάγκες εκείνης που τα φοράει.

Το καθήκον της μόδας είναι να συγχρονιστεί με το παρόν. Κι αν το παρόν μοιάζει με μια δυστοπία από μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, ο Πιερ Πάολο Πιτσιόλι του οίκου Valentino είδε τον κόσμο απαλλαγμένο από όρια και περιορισμούς. Γι’ αυτό και ασχολήθηκε, όπως είπε, με την έννοια της στολής «ως ενοποιητικό στοιχείο το οποίο ακυρώνει την εμφάνιση και δείχνει την προσωπικότητα του καθενός» για να δείξει μια συλλογή με δυναμικά και αισθησιακά στοιχεία που απευθύνεται σε νεότερους αποδέκτες που υιοθετούν το απροσδιόριστου φύλου ρευστό ύφος.

Ο ιστορικός τέχνης Γουίλιαμ Σι Σάιτς υπέγραφε το 1961 τον κατάλογο της έκθεσης στο MoMA της Νέας Υόρκης «The Art of Assemblage», εξηγώντας την καλλιτεχνική πρακτική της συναρμογής: «Οταν το χαρτί είναι λερωμένο ή σκισμένο, όταν το ύφασμα είναι φορεμένο, λεκιασμένο ή τρυπημένο, όταν το ξύλο είναι κοπανισμένο ή έχει ίχνη από ξεφλουδισμένη μπογιά, όταν το μέταλλο είναι λυγισμένο ή σκουριασμένο, αποκτούν συνδηλώσεις οι οποίες απουσιάζουν από άθικτα υλικά. Ειδικότερες συσχετίσεις συμβαίνουν αν ένα αντικείμενο μπορεί να αναγνωριστεί ως το μανίκι ενός πουκαμίσου, ως πιρούνι φαγητού, ως πόδι μιας καρέκλας ροκοκό, ως το μάτι ή το χέρι μιας κούκλας, ως προφυλακτήρας αυτοκινήτου ή μια κάρτα κοινωνικής ασφάλισης». Η παραπάνω παράγραφος του κειμένου του θα μπορούσε να έχει βγει από τον μήνα των Εβδομάδων Μόδας για τις συλλογές του χειμώνα 2020-21. Το assemblage είναι ο τρόπος των σχεδιαστών να επιδείξουν το ενδιαφέρον τους για τη συνθήκη της βιωσιμότητας και τη διάσωση του περιβάλλοντος. Το στοκ παλιών υφασμάτων, οι αποθήκες ρούχων, ακόμη και τα αρχεία των σχεδιαστών ανασύρθηκαν για να δουλευτούν και να συναρμολογηθούν με άλλα υλικά και διαφορετικά χρώματα. Με παλιές τεχνικές και νέες συνθήκες.