Λεωνίδας Καλφαγιάννης

Τα βλέφαρά μου γλύκαναν

Δεκαέξι σκαλιά κι εγώ.

Δεκαέξι εικόνες, δεκαέξι σκέψεις,

δεκαέξι πόθοι, δεκαέξι πόνοι,

δεκαέξι λέξεις

Δεκαέξι χρόνια μέσα σε τέσσερα,

και στην κορυφή εγώ· σου γράφω

Πώς μπορεί κάποιος

απ’ τη μια στιγμή στην άλλη

να ξεχάσει;

Είμαι θλιμμένος. Το φως μου

είναι θαμπό. Προχωρώ.

Πόσο ακόμα θα αντέξω

μέσα σ’ αυτή την αλλαγή;

Φοράω πράσινο για να έρχεται

σε αντίθεση με μένα.

Ισορροπία.

Η αναλογία μου, ένα προς άπειρο.

Μην με ρωτάς γιατί.

Ετσι.

Σε κοιτώ βασιλιά μου στα μάτια

κι ακόμα αναρωτιέμαι

για μένα.

Τι μπορεί να είμαι; Τέρας ή Ζώον.

Θα πάρω το βλέμμα μου και θα φύγω.

Στο χέρι μου κρατώ τα δόντια

που μου έσπασαν

ενώ σε δάγκωνα με πάθος.

Σε ρούφηξα μα το αντίτιμο

φαίνεται στον καθρέφτη

κάθε φορά που μου χαμογελώ.

Πέφτουν στο πάτωμα

οι βλεφαρίδες μου. Επιπλέουν.

Δίπλα στα φαγωμένα μποτάκια μου.

Φεύγω. Πού πας;

Το βλέμμα μου μένει εκεί ακίνητο!

Βασιλιά μου τα μάτια μου πονάνε.

Καιρό είχαν συνηθίσει την εικόνα σου, εικόνα μου. Εικόνα.

Δωμάτιο. Στο κέντρο μια καρέκλα.

Εγώ αφημένος πάνω της.

Φοράω κάτι φαγωμένα μποτάκια.

Στο παράθυρο δεξιά, σε ένα ποτήρι μέσα

τέσσερα δόντια ζωντανά. Δροσίζονται.

Παιδικές φωνές. Ενα φως από πάνω μου.

Τι είναι βασιλιά μου; Με δοκιμάζεις;

Δέχομαι. Μα τα μποτάκια μου – να κοίτα – δεν αντέχουν περισσότερο.

Δεν θέλω τίποτα πια. Μόνο να πετάω. Να βρίσκομαι. Να είμαι;

Τι μπορεί να είμαι;

Ή δεν έχει σημασία να μάθω.

Γιατί πληγώνω τους ανθρώπους

θέλω αυτό να ξέρω.

Είναι αλήθεια ότι πεθαίνοντας

ακούς φωνές παιδιών;

Ετσι θέλω να φύγω και να βρεθώ σε σένα.

Ή μήπως θέλω… επειδή τις ακούω τώρα;

Σηκώνω το κεφάλι. Γενναία.

Δεν είμαι τόσο άσχημος

με τέσσερα δόντια να μου λείπουν.

Θα το συνηθίσω.

Πώς μπόρεσες; Και μόνο τόσο

λίγος χρόνος έχει περάσει από πάνω

μας.

Θέλω να νιώσω το σώμα σου

μα μέχρι τώρα

μόνο την απόστασή σου νιώθω.

Με τα μάτια μου, έχω περπατήσει

όλο το δωμάτιο, και πέρα απ’ αυτό,

μέχρι εκεί που είσαι, μα δεν φαίνεσαι.

Ακούω το γέλιο σου και με χτυπάει.

Είναι ωραία έτσι;

Σου αρέσει η φυλακή;

Ή δεν τη νιώθεις;

Τι θέλεις; Πες μου τι νιώθεις;

Τι κλαις; Τι γελάς;

Τι ακούς; Τι φοβάσαι;

Βασιλιά μου πώς συνδεθήκαμε έτσι.

Ή μήπως ιδέα μου είναι μόνο;

Ερωτήσεις. Ερωτήσεις. Ερωτήσεις·

συνέχεια.

Πονάω όχι για αυτό που έφυγε

αλλά για αυτό που ήρθε και διστάζει.

Καρδιά μου χτυπάς, ε;

Ακόμα. Σε ακούω.

Θέλω να δω πού θα φτάσεις!

Μαζεύω τα μαλλιά μου και κοιτάζομαι.

Σε χρειάζομαι. Και χαμογελώ.

Μαζεύω τα μαλλιά μου. Συγκινούμαι.

Από τη συγκυρία· που βρεθήκαμε

στον ίδιο δρόμο.

Γυρνάω πίσω. Ελα δίπλα μου.

Αγκάλιασέ με.

Πόσο ωραία ήταν τα χρόνια

που κερδίσαμε παρέα.

Σκύβω. Φιλώ την εικόνα σου.

Το πέμπτο δόντι που πέφτει. Αλλαγή.

Σε αφήνω για να ζήσουμε.

Βασιλιά μου σε ευχαριστώ

Και χάθηκα στον ύπνο μου.