Η πολιτική Χρυσή {LF}Aρκτος του Ρασούλοφ

Πολιτικός ο αντίκτυπος από την τελετή απονομής των βραβείων της 70ής Μπερλινάλε, μιας διοργάνωσης χωρίς μεγάλες ταινίες, η οποία ολοκληρώθηκε το βράδυ του Σαββάτου στην αίθουσα Berlinale Palast. Και αυτό επειδή ο μεγάλος νικητής είναι ο – υπό περιορισμό – Ιρανός Μοχαμάντ Ρασούλοφ, η ταινία του οποίου «Δεν υπάρχει κακό» («There is no evil») απέσπασε τη Χρυσή Αρκτο. Η ταινία μέσα από τέσσερις διασταυρούμενες ιστορίες αναφέρεται στην ατομική πρωτοβουλία ως μορφή αντίστασης απέναντι σε ένα δεσποτικό καθεστώς. Το δεύτερο σε ιεραρχία βραβείο, η Χρυσή Αρκτος – Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής δόθηκε στην αμερικανική ταινία «Ποτέ σπανίως, ενίοτε πάντα» («Never rarely, sometimes always») της Ελίζα Χίτμαν, ένα σοβαρό σχόλιο πάνω στο δικαίωμα της γυναίκας στη μητρότητα μέσω του γολγοθά μιας ανήλικης κοπέλας από την Πενσιλβάνια που προσπαθεί να κάνει έκτρωση.

Κάτι σαν «απόηχος» του παγκόσμιου θριάμβου του Μπονγκ Τζουνγκ Χο και των «Παρασίτων» φάνηκε η βράβευση ενός άλλου Νοτιοκορεάτη, του Χονγκ Σανγκσού με την Αργυρή Αρκτο καλύτερης σκηνοθεσίας για την ταινία «Η γυναίκα που έτρεχε» («The woman who ran»). Η ταινία παρακολουθεί την εξέλιξη της σχέσης μιας παντρεμένης γυναίκας με τρεις άνδρες και σίγουρα δεν έχει τη δύναμη των «Παρασίτων». Ο ιταλός ηθοποιός Ελιο Τζερμάνο ήταν το φαβορί για το βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας για τη δουλειά του στο ψυχολογικό δράμα του Τζόρτζιο Ντίριτι «Θέλω να κρύβομαι» («Volevo nascondermi») όπου εντελώς μεταμορφωμένος υποδύεται τον ελβετό ζωγράφο Αντόνιο Λιγκαμπούε (1899-1965). Και πράγματι, ο Τζερμάνο ήταν αυτός που σήκωσε το βραβείο, ενώ στις γυναίκες νικήτρια ήταν η Γερμανίδα Πάουλα Μπέερ, πρωταγωνίστρια ως «Undine» στην ομότιτλη ταινία του συμπατριώτη της Κρίστιαν Πέτσχολντ, ένα δυσνόητο φιλμ που μιλά για το μυστήριο της γυναικείας φύσης.

Την Αργυρή Αρκτο καλύτερης καλλιτεχνικής συμβολής κέρδισε ο Ρίτι Παν από την Καμπότζη για το ντοκιμαντέρ «Irradiated», το οποίο μέσω μια αναδρομής στον εμφύλιο πόλεμο της Καμπότζης μιλά για τις τραγικές συνέπειές του. Οι ιταλοί αδελφοί Νταμιάνο και Φάμπιο Ντ’ Ινοτσέντσο απέσπασαν το βραβείο σεναρίου για τις «Κακές ιστορίες» («Bad tales»), στις οποίες σχολιάζουν τη διάβρωση στους κόλπους της ιταλικής οικογένειας, ενώ, τέλος, το ειδικό βραβείο για τα 70 χρόνια του φεστιβάλ δόθηκε στη γαλική ταινία «Ακύρωσε την ιστορία» («Delete history»), που με μαύρο χιούμορ επισημαίνει το χάος στο οποίο βρίσκεται σήμερα η ανθρωπότητα, ακόμα και στις απλές καθημερινές συνήθειές της.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ. Η πρώτη μεγάλου μήκους του έλληνα σκηνοθέτη Τζώρτζη Γρηγοράκη προβλήθηκε στο Πανόραμα και δίκαια διακρίθηκε κερδίζοντας το βραβείο της Παγκόσμιας Ενωσης Κινηματογράφων Τέχνης. Μέσα από την ιστορία ενός αγρότη που ύστερα από χρόνια ξαναβλέπει τον γιο του (αντιστοίχως οι Βαγγέλης Μουρίκης και Αργύρης Πανταζάρας) συνδύασε μια ενδιαφέρουσα «οικογενειακή» ιστορία με το επίκαιρο θέμα της καταστροφής του περιβάλλοντος. Η δράση της ταινίας τοποθετείται σε ένα δάσος της Χαλκιδικής όπου ο πατέρας ζει μόνος με μόνη παρέα του τη μεγάλη του αγάπη, τη φύση. Σαν σταυροφόρος χωρίς στρατό, μόνος και αβοήθητος, προσπαθεί να την προστατέψει από την απειλή της «εξελισσόμενης κοινωνίας». Η ταινία είναι μια παραγωγή της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη στην οποία έχει συμμετάσχει το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου.