Η Σιγκούρνεϊ Γουίβερ σήκωσε την αυλαία του 70ού Φεστιβάλ Βερολίνου
Sigourney Weaver signs autographs on the red carpet as she arrives for the screening of the movie "My Salinger Year" at the 70th Berlinale International Film Festival in Berlin, Germany, February 20, 2020. REUTERS/Fabrizio Bensch (File: 2020-02-20T181509Z_435469150_RC2I4F9UK3WC_RTRMADP_5_FILMFESTIVAL-BERLIN-MY-SALINGER-YEAR.JPG )
Το βράδυ της Πέμπτης, όταν η αυλαία του Φεστιβάλ Βερολίνου σηκώθηκε για 70ή φορά στην ιστορία του, τα πρόσωπα που τράβηξαν πάνω τους τα φλας ήταν ο Βρετανός Τζέρεμι Αϊρονς (πρόεδρος της κριτικής επιτροπής) και η συνάδελφός του, Αμερικανίδα Σιγκούρνεϊ Γουίβερ. Η τελευταία κρατά έναν πολύ χαρακτηριστικό ρόλο στην ταινία «My Salinger Year» του Καναδού Φιλίπ Φαλαρντό που ήταν η ταινία έναρξης (εκτός συναγωνισμού). Το ενδιαφέρον φιλμ τοποθετείται στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1990 και παρακολουθεί την προσπάθεια μιας νεαρής κοπέλας (Μάργκαρετ Κουέιλι) να κάνει το όνειρό της πραγματικότητα: να γίνει συγγραφέας. Η πρόσληψή της σε ένα πρακτορείο λογοτεχνών που διευθύνει μια αποφασιστική διανοούμενη (Γουίβερ) θα τη φέρει σε επαφή με τον διάσημο αμερικανό συγγραφέα του «Φύλακα της σίκαλης» Τζ.Ντ. Σάλιντζερ (1919-2010). Με χιούμορ, θάρρος, ακόμα και θράσος, η κοπέλα θα αποδείξει ότι η θέση της δεν είναι στη γραμματεία ενός πρακτορείου αλλά στη δημιουργία. Κατά τα άλλα, με την κακοκαιρία να δυσκολεύει τη μετακίνηση στους δρόμους και το τεράστιο πολυκατάστημα Arkaden να είναι κλειστό λόγω ανακαίνισης – ελάχιστα μαγαζιά λειτουργούν σε ένα από τα πιο κομβικά και εμπορικά σημεία της πλατείας Ποτσντάμερ τoυ Φεστιβάλ Βερολίνου -, η κίνηση έξω από το Berlinale Palast, τον πυρήνα του φεστιβάλ, δεν έχει τη ζωντάνια των προηγούμενων ετών.














