Κάτι τρέχει με τη Νέα Σμύρνη

Τα καλά νέα μάς έρχονται από τη Μ. Βρετανία. Εκεί όπου οι αναγνώστες του «Guardian» πλάσαραν, με την ψήφο τους, τη Νέα Σμύρνη στη δεκάδα με τις πιο αγαπημένες τους ευρωπαϊκές γειτονιές. Και, όντως, είναι μια ιδιαίτερη συνοικία. Σαν να διατηρεί ένα είδος αυτονομίας – ως προς τους ρυθμούς και το lifestyle – σε μια εποχή που οι περιοχές της ευρύτερης Αθήνας, συντονισμένες στις τάσεις της εποχής, τείνουν όλο και περισσότερο να μοιάζουν η μία στην άλλη. Αλλά η Νέα Σμύρνη είναι η… Νέα Σμύρνη.

Ούτε εκατό χρόνια δεν μετρά το παρελθόν της. Αρχισε να οικοδομείται το 1926 σε εκτάσεις που δόθηκαν από το ελληνικό κράτος στους πρόσφυγες από τη Σμύρνη. Οικογένειες που είχαν περισώσει κάποια κινητή περιουσία και, αρχικά, έκτισαν εδώ «μερακλίδικες» μονοκατοικίες σε μια προσπάθεια να φτιάξουν κάτι που να θυμίζει την πόλη που άφησαν πίσω. (Ο μητροπολιτικός ναός της, η Αγία Φωτεινή, είναι ακριβές αντίγραφο της περίφημης εκκλησίας της Σμύρνης.) Σήμερα, δυστυχώς, έχουν απομείνει ελάχιστες. Με συντελεστή δόμησης που επιτρέπει την ανέγερση επταώροφων πολυκατοικιών, είναι από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Αθήνας. Χωρίς ωστόσο αυτό να προκαλεί την αίσθηση της ασφυξίας. Είναι, βλέπετε, και το 50 στρεμμάτων Αλσος που απλώνεται στην καρδιά της συνοικίας. Από τότε μάλιστα που ενοποιήθηκε με την τεράστια, απολύτως πεζοδρομημένη, πλατεία (όπου και ο «Αδωνις» τού «Πάμε στον Αδωνη για καφέ» του Κραουνάκη) δημιουργήθηκε μια πολύ μεγάλη έκταση ανοιχτού χώρου μέσα σε έναν πυκνοκατοικημένο αστικό ιστό.

Από τα παιδικά μου χρόνια, θυμάμαι να πηγαίνουμε με τους γονείς μου στη Νέα Σμύρνη για παγωτό. Αργότερα οι αφορμές άλλαξαν. Στο Αλσος της γινόταν το φεστιβάλ του Ρήγα Φεραίου, το πιο αλτέρνατιβ, για τη δεκαετία του 1980, κομματικό φεστιβάλ. Και το πιο «αποκομματικοποιημένο». Υπήρχε άλλωστε μια παραδοσιακή σχέση της γειτονιάς του Πανιωνίου με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Εξ ου και το σύνθημα της εποχής «Κάθε σέξι νέος είναι Πανιώνιος κι ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος».

Εως σήμερα η Νέα Σμύρνη έχει κρατήσει κάτι από την αίσθηση εκείνης της εποχής. Και ακόμη παλαιότερων. Τα μαγαζιά γύρω από την πλατεία είναι, κυρίως, ό,τι πιο κοντά – με τα σημερινά δεδομένα – στις καφετέριες της νιότης μας. Τα καταστήματα εστίασης προτιμούν, από τις «τρεντιές» των ημερών, την παράδοση της ποιότητας. Οπως το σουβλατζίδικο του Λευτέρη που εδώ και δεκαετίες φτιάχνει σουβλάκι α λα παλαιά, μόνο με καλαμάκι, χωρίς πατάτες, μαρούλια και σος. Και υπάρχει, σε εξελιγμένη μορφή βέβαια, ακόμη και ο «Γιώργος» όπου έτρωγα παγωτό καϊμάκι με τους γονείς μου.

Το «κρέας» που δεν είναι κρέας

Beyond meat ή αλλιώς «το μέλλον της πρωτεΐνης». Πρόκειται, ουσιαστικά, για πατέντα που λάνσαρε πριν από δέκα, περίπου, χρόνια μια εταιρεία παρασκευής φυτικών υποκατάστατων κρέατος με έδρα την Καλιφόρνια και που σήμερα είναι η μεγαλύτερη, διεθνώς, σε πωλήσεις αντίστοιχων προϊόντων. Οπως λέει και στο σάιτ της, «προσομοιωτές» κοτόπουλου, μοσχαριού, ακόμη και χοιρινού λουκάνικου. Είναι το λεγόμενο plant based κρέας που φτιάχνεται μεν από τα βασικά συστατικά του κρέατος – πρωτεΐνη, λίπος, ιχνοστοιχεία και νερό -, όλα όμως φυτικής προέλευσης. Μην το μπερδεύουμε με τα μπιφτέκια από σόγια, κινόα ή ρεβιθοκεφτέδες. Είναι κάτι που δεν διαφέρει σε τίποτα ως προς τη γεύση, την υφή αλλά και τα «ζουμιά» του κρέατος. Και δεν ικανοποιεί μόνο τις διατροφικές ανάγκες των παντός είδους vegan, αλλά η παραγωγή του έχει και πολύ μικρότερο ενεργειακό αποτύπωμα.

Το beyond meat διατίθεται εδώ και λίγο καιρό και στην Ελλάδα. Δεν θα το πρόσεχα ίσως στα ψυγεία των σουπερμάρκετ αν δεν το δοκίμαζα σε μπέργκερ στο Avit στη Γλυφάδα. Μαζί με άλλα από τόφου και φασόλια γίγαντες σε ψωμάκια από γλυκοπατάτα. Και παρότι εγώ το θέλω το κρεατάκι μου, οι ευφάνταστες χορτοφαγικές συνταγές και τα νέα προϊόντα μού προκαλούν σίγουρα το γευστικό ενδιαφέρον.

«Μαύρα» weekends στη Θεσσαλονίκη

Πρόκειται για μια πρωτοβουλία της Ενωσης Ξενοδόχων Θεσσαλονίκης που εφαρμόστηκε μεν τον περασμένο μήνα, αλλά μαθαίνω ότι πρόκειται να επαναληφθεί. Τα Black Weekends είναι πακέτα προσφορών για μεγάλα ξενοδοχεία της πόλης που περιλαμβάνουν, εκτός από τη διαμονή ενός Σαββατοκύριακου, ψυχαγωγικά προγράμματα, θεραπείες spa, γαστρονομικά events, εξορμήσεις και ξεναγήσεις. Στόχος είναι βέβαια να τονωθεί η κίνηση σε περιόδους με χαμηλή πληρότητα, αλλά είναι και μια ωραία ευκαιρία για χαλαρές, αστικές, χειμερινές αποδράσεις. Ακόμη και στην ίδια την πόλη σου. Θα μου άρεσε, αν είναι σε συμφέρουσα τιμή, να χωθώ και να χαθώ για ένα weekend στο easy living που σου προσφέρει ένα καλό ξενοδοχείο.

ΑΜΑΛΙΑ ΑΡΣΕΝΗ, ηθοποιός

Τι μου αρέσει, τι δεν μου αρέσει στην Αθήνα

Η αποκλειστικότητα του φωτός ως χαρακτηριστικό α λα φρανσέζ με βρίσκει σκεπτική. Αν δεν είναι το ροδαλό φως της Αθήνας το πιο μοναδικό στον κόσμο, ποιο είναι; Από την Αθήνα θυμάμαι την αντανάκλαση του φωτός στην Ακρόπολη, τον πράσινο τρούλο του Αγίου Διονυσίου και το λευκό εκκλησάκι του Αϊ-Γιώργη. Βλέπω με τα μάτια της μνήμης τους περιπάτους στην Καισαριανή, τα κυριακάτικα γεύματα στο Ιντεάλ, τα γλυκά του Desire. Σαν μια μικρή Μαρσέλ Προυστ ανακαλώ τη γουλιά του πρώτου ελληνικού στο Φίλιον και το παγωτό μουστάρδα της Τούλας στο Παγκράτι. Δεν θυμάμαι τα αδέσποτα, την κίνηση, ούτε τους λόφους σκουπιδιών. Επιλεκτική μνήμη. Συλλογίζομαι τη Βέμπο να τραγουδάει για κάποια ραντεβού στην Αθήνα…όσα δόθηκαν και όσα μέλλει να δοθούν… και χαμογελώ.