«Στην πλατεία θεατής»

Κάθομαι στο φουαγιέ περιμένοντας το τρίτο κουδούνι. Το θέατρο πρέπει να είναι φίσκα, από τον κόσμο που βλέπω να περιμένει. Αλλος πίνει άλλος κοιτάζει το πρόγραμμα. Ο νεαρός στην πόρτα για τα εισιτήρια χορεύει έναν ξέφρενο χορό βασισμένο επακριβώς στα μέτρα μιας μουσικής που ακούει, εντός του φαντάζομαι, γιατί εμείς οι υπόλοιποι κοινοί θνητοί δεν ακούμε νότα.

Παρατηρώ το κοινό. Είμαι κάπου στο Λονδίνο και όμως μου είναι τόσο γνώριμοι αυτοί οι άνθρωποι. Αν δεν άκουγα τη γλώσσα λες κι είμαι στην Αθήνα. Ολοι τόσο ίδια ντυμένοι, τα παπούτσια, οι τσάντες, τα πουλόβερ κλειστά με τους γιακάδες απ’ τα πουκάμισα ίσα να ξεμυτίζουν, ακόμα και οι σκελετοί γυαλιών, ίδιοι. Απαράλλαχτοι.

Με τι τρόπο, μυστικό και ανεξερεύνητο, συνεννοούνται και συντονίζονται οι θεατρόφιλοι απ’ τη μια, στην άλλη άκρη του κόσμου; Η μόνη διαφορά εδώ, οι άνδρες. Σχεδόν όσοι και οι γυναίκες. Στην Αθήνα ο άντρας στο θέατρο… να τον ψάχνεις σπάνια τον βρίσκεις.

Βλέπουμε στο Young Vic το «Σπίτι της κούκλας», τη «Νόρα» όχι ακριβώς του Ιψεν, αλλά μια radical new version από την Stef Smith. Την ηρωίδα του Ιψεν την παίζουν τρεις ηθοποιοί ταυτοχρόνως στη σκηνή, πότε μιλάει η μια πότε η άλλη, κάποτε κι οι τρεις μαζί εν χορώ, κι όταν κουράζεται η πρώτη αποσύρεται η δεύτερη και ρημάζει σε μιαν άκρη.

Αλλά δεν παίζουν μόνο τη Νόρα. Δεν τους φτάνει, παίζουν και τη Χριστίνα, και ξαφνικά η ίδια η Νόρα ενώ θέτει μια ερώτηση στη φίλη της Χριστίνα, απαντάει η ίδια στον εαυτό της αλλά έχοντας ως διά μαγείας γίνει το άλλο πρόσωπο.

Πρέπει να πω όμως, πως για να μην μπλεχτούμε και ψαχνόμαστε μετά και δεν βρίσκουμε άκρη, οι τρεις αυτές ερμηνεύτριες μας εξηγούν ότι η μια ζει το 1917 και τρώει γλυκά, η άλλη το 1968 και πίνει ντραγκς και η τρίτη το 2019 και πίνει ουίσκι.

Α, ξέχασα, οι δυο είναι λευκές και η μία, η του ’17 είναι μαύρη και κρατάει κάτι ψιλά από την ένδυση της εποχής. Οι λευκές τώρα είναι ντυμένες, όπως ήτανε στο σπίτι τους, χτυπάει το τηλέφωνο «έλα παιδί μου έχεις παράσταση» και βγήκαν στη σκηνή. Η μία δε, η πιο χαριτωμένη ήταν επιδεικτικά και περήφανα άλουστη για μέρες.

Υπήρχαν κι άλλα στοιχεία σύγχρονα όπως μια λεσβιακή σχέση της Νόρας με τη Χριστίνα, όχι τίποτα καθοριστικό, έτσι αν πασάν, του τύπου «έλα μωρέ κοριτσάκια τώρα». Αλλά και οι άνδρες δεν μείναμε παραπονεμένοι. Ενας ήρωας (δεν βρήκα την αντιστοιχία με το έργο του Ιψεν γιατί ο ηθοποιός που τον έπαιζε ήταν έγχρωμος και για έναν ανεξήγητο ρόλο τον φώναζαν Ντάνιελ), αυτός λοιπόν ο Ντάνιελ ο μπλακ, εκεί που του ορμάει η Νόρα η τρισυπόστατη να τον βιάσει, της ομολογεί ότι είναι γκέι. Αλλα δράματα από κει.

Από παντού να χτυπάει το κακό. Και να ‘χει και τον άντρα της να την βρίζει πατόκορφα γιατί πήγε και υπέγραψε μια αίτηση άλλου για πιστωτική, χρεωστική κάρτα δεν κατάλαβα, τι να σου κάνει κι η τρεις γυναίκες; παρατάει παιδιά και σπίτι και πάει να βρει τον εαυτό της γιατί με τόσες που την παίζανε τον είχε χάσει.

Στο τέλος δε της παράστασης έρχονται και οι τρεις τους προσκήνιο και βροντοφωνάζουνε με ένα σώμα, μια φωνή, και μια ψυχή ότι πρώτα πρέπει να είσαι Human Being και μετά όλα τ’ άλλα.

Εγώ πάλι είμαι πιο συντηρητικός. Εγώ λέω. Πάνω απ’ όλα η Υγεία. Υγεία, κι όλα τ’ άλλα διορθώνονται.