Μια νεανική ορχήστρα που είναι ταυτόχρονα παρέα και σχολείο

Ενα υπόγειο στην Κηφισιά έγινε τόπος συνάντησης για κάποιους μουσικούς που επιθυμούσαν να επικοινωνούν με τη μουσική και να χαίρονται την τέχνη τους. Η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε έφερε κοντά τα παιδιά τους και τους φίλους των παιδιών τους. Η παρέα άρχισε να μεγαλώνει, τα μέλη των μουσικών που προστίθενται άρχισαν να φτιάχνουν ένα σύνολο δωματίου. Δέκα χρόνια αργότερα είναι η Underground Youth Orchestra, που τα μέλη της είναι από 10 έως 25 ετών, έχει στέγη το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και διαγράφει μια αξιοζήλευτη πορεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Το βασικότερο όμως, όπως λέει ο μαέστρος της Κώστας Ηλιάδης, είναι πως βρίσκεται ακόμη συνδεδεμένη με τον αρχικό της στόχο: «Η διδασκαλία και η προώθηση της μουσικής είναι στις βασικές μας επιδιώξεις αλλά δεν ξεχνάμε ποτέ το σημαντικότερο: την αφορμή που μας έδωσε η δημιουργία αυτής της ορχήστρας για τη συνάντηση με όσους αναπνέουμε τον ίδιο “αέρα”».

Δυο τυχαίες ιστορίες μουσικών που βρίσκονται στον πυρήνα της Underground Youth Orchestra επιβεβαιώνουν τα παραπάνω. Ο Ιούλιος Γεωργακόπουλος από τη Λευκωσία από τα πρώτα του μουσικά βήματα επιθυμούσε να είναι μέλος κάποιου συνόλου. Τώρα παίζει κρουστά στην ορχήστα, η οποία έχει γίνει για εκείνον σχολείο. «Μαθαίνεις να είσαι συνεπής στην ώρα σου και στη μελέτη σου. Σου διδάσκει υπομονή, σεβασμό και ομαδικότητα. Σε κάνει καλύτερο μουσικό. Ο κ. Ηλιάδης όμως, καλλιτεχνικός διευθυντής και μαέστρος, δεν αρκείται σε αυτό και προσπαθεί πάντα η κάθε συναυλία να είναι και μια ξεχωριστή εμπειρία, ένα μάθημα».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιας εμπειρίας είναι η σύμπραξη της Underground Youth Orchestra με την Ορχήστρα του Ιδρύματος Julius Stern του Πανεπιστημίου Τεχνών του Βερολίνου  στο Konzerthaus στο Βερολίνο, με τον ζωντανό μύθο Κρίστοφ Εσενμπαχ. Αυτά τα πρότζεκτ είναι που ίσως κάνουν την UYO ξεχωριστή. Πέραν όμως του καθαρά μουσικού μέρους, η παρουσία σε ένα τέτοιο μουσικό σύνολο, όπως εξηγεί ένα ακόμη μέλος της ορχήστρας, ο κλαρινετίστας Μάριος Ρούσκα, θυμίζει περισσότερο οικογένεια, έχει προσφέρει αρκετή αγάπη, χαρά και κυρίως με έχει διδάξει συνέπεια και υπευθυνότητα. «Η ομαδικότητα και η κοινή επιθυμία όλων μας για έκφραση και δημιουργία τέχνης είναι για μένα ανώτερη από οποιαδήποτε τεχνική δυσκολία που αντιμετωπίζει ο καθένας από μας».

Οι απαντήσεις τους στην κοινή ερώτηση αν η επιθυμία για σολιστική καριέρα υποχωρεί μπροστά στις ανάγκες του συνόλου αποδεικνύουν τις πεποιθήσεις τους που ζυμώθηκαν μέσα στο σύνολο. Για τον Ιούλιο Γεωργακόπουλο αυτή η επιθυμία άλλοτε υποχωρεί και άλλοτε ενισχύεται. «Πιάνεις το ένα και αφήνεις το άλλο και μετά αλλάζεις πάλι. Τουλάχιστον εγώ έτσι κάνω. Η αλήθεια είναι πως δεν θα μπορώ να ζήσω μόνο με το ένα. Είναι σαν τη ζωή, κάποιες φορές θέλεις να απομονωθείς, να κανείς κάτι με εσένα, για εσένα, και άλλες φορές θέλεις να βγεις με κόσμο, με οικογένεια, με φίλους, όχι μόνος». Ο Μάριος Ρούσκα θεωρεί πως «κανένας δρόμος δεν είναι εύκολος, ο καθένας έχει τις δικές του δυσκολίες, όμως ανεξαρτήτως επιλογής δεν παύεις να δημιουργείς τέχνη. Είναι όλα θέμα ισορροπίας, δηλαδή σε τι επιλέγει να επενδύσει περισσότερο ο κάθε καλλιτέχνης. Απόδειξη αυτού και σπουδαίο πρότυπο για μένα είναι ο δάσκαλός μου και μέντοράς μου Σπύρος Μουρίκης, κορυφαίος α’ κλαρινετίστας της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών, που παράλληλα διατηρεί και μια σολιστική καριέρα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό».

INFO

Μουσείο Μπενάκη – Κτίριο της οδού Πειραιώς (Πειραιώς 138), αύριο Σάββατο στις 20.30