Μέθοδος

Το ωραιότερο καλαμπούρι των ημερών είναι ότι το ΚΙΝΑΛ θα τα βρει με τον ΣΥΡΙΖΑ όπως τα βρήκαν στην Ισπανία ο Σάντσεθ με τον «Κοτσιδέιρο».

Καλαμπούρι για τρεις λόγους.

Πρώτον επειδή από το 2010-2011 ο ΣΥΡΙΖΑ οικοδομήθηκε πάνω στη σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ. Τους κυνηγούσαν στις ταβέρνες και τους πλάκωναν στις πλατείες.

Δεύτερον επειδή από το 2012 το ΠΑΣΟΚ αμύνθηκε στην επίθεση αναπτύσσοντας τα πιο αντισύριζα ανακλαστικά.

Τρίτον επειδή ούτε τον ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το ΠΑΣΟΚ συμφέρει να τα βρουν. Κανείς μαγαζάτορας δεν διευκολύνει την πελατεία του να πάει στο διπλανό μαγαζί.

Συμφέρει μόνο κάτι νταραβεριτζήδες που βγήκαν στα αζήτητα της πολιτικής ή της δημοσιογραφίας και ψάχνουν για δουλειά.

Καλώς ή κακώς, τα τελευταία δέκα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «αντι-ΠΑΣΟΚ» και το ΠΑΣΟΚ είναι «αντι-ΣΥΡΙΖΑ».

Αντιθέτως είναι αλήθεια ότι και ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ ταλαιπωρούνται στις δημοσκοπήσεις. Αλλά δεν νομίζω ότι τους φταίει κανείς.

Ο Καστανίδης, ας πούμε, εξέφρασε τον προβληματισμό του «για τη δημοσκοπική εικόνα του ΚΙΝΑΛ». Λογικό. Πού να βρει όμως καλύτερη εικόνα ένα κόμμα με βουλευτή τον Καστανίδη;

Ο ΣΥΡΙΖΑ αντιθέτως το έχει ρίξει στο σορολόπ. Ο Φίλης διαπίστωσε ότι «ήδη καταγράφεται κοινωνική δυσαρέσκεια στις δημοσκοπήσεις» («ΤΑ ΝΕΑ», 8/2). Είναι θέμα ημερών να αποφασίσει η Πολιτική Γραμματεία ότι έπεσε η κυβέρνηση.

Νομίζω ότι το λάθος είναι κοινό και βρίσκεται στη μέθοδο.

Αντί να αυτοπροσδιοριστούν προσπαθούν να ετεροπροσδιοριστούν. Αλλοι δηλώνουν «αντιδεξιοί», άλλοι «αντι-ΣΥΡΙΖΑ», άλλοι «αντισυστημικοί», άλλοι «αντι-ΠΑΣΟΚ», άλλοι «αντιφασίστες»… Σε άλλους φταίει ο λαϊκισμός, σε άλλους η Ακροδεξιά και σε άλλους ο νεοφιλελευθερισμός.

Ο καθένας τον εχθρό του.

Αντί να ανανεωθούν σε ιδέες και σε πρόσωπα πολιτεύονται in memoriam. Με μια «Αριστερά» που έχει σχεδόν εξαφανιστεί στην Ευρώπη ή με τον «Ανδρέα» που μας εγκατέλειψε για τόπο χλοερό εδώ και 1/4 του αιώνα!

Αντί να εκφράσουν μια κοινωνία που άλλαξε ριζικά μέσα στην τελευταία δεκαετία, φωνάζουν ακόμη για παιδάκια που λιποθυμούν στο σχολείο.

Αντί να μιλήσουν για τη χώρα, μιλούν για τα μαγαζάκια τους.

Από την άλλη βεβαίως δεν είναι φυσιολογικό να ζούμε σε μια δημοκρατία με παντοδύναμη κυβέρνηση και χρεοκοπημένη αντιπολίτευση. Ούτε φυσιολογικό, ούτε υγιές.

Αντί λοιπόν να λένε καλαμπούρια οι Γείτονες με τους Φλαμπουράρηδες, αντί να επιστρατεύουν κουτοπόνηρες ίντριγκες, αντί να ονειρεύονται ρόλους, θα προσέφεραν στη χώρα αν μπορούσαν να την κοιτάξουν στα μάτια, να καταλάβουν τι θέλει και να εκφράσουν τι χρειάζεται.

Αν κατάφερναν δηλαδή να ασκήσουν κάτι που στη δημοκρατία ονομάζεται πολιτική.