Το «ισχυρό όπλο» των συνδικαλιστών

Αν το Κίνημα Αλλαγής έχει ένα δυνατό οργανωτικό σημείο, αυτό έγκειται στις πασοκικές του ρίζες: ακόμα και μετά τις εκλογικές αλλαγές της παράταξης, η παρουσία της στα σωματεία εργαζομένων, αλλά και στις μεγαλύτερες κλαδικές ενώσεις δεν σταμάτησε. Λίγο πριν από τον ερχομό του 2020, στον κεντροαριστερό φορέα είδαν τη συνδικαλιστική δύναμή τους όχι μόνο να μη μειώνεται, αλλά, ανά περιπτώσεις, να αυξάνεται – και αυτό παρότι το ποσοστό τους στις εθνικές εκλογές θεωρείται από πολλούς δυσανάλογο της επίδρασής τους. Αυτή τη δύναμη, που έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός σταθερού ακροατηρίου,  επιχειρούν να εκμεταλλευθούν στον δρόμο προς τη Συνδιάσκεψη του επόμενου μήνα. Με στόχο αφενός να κινητοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερους και, από την άλλη, αυτοί που θα ενεργοποιηθούν να λειτουργήσουν ως βάση για την επόμενη μέρα.

ΝΕΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ. Το τελευταίο διάστημα η Φώφη Γεννηματά είχε προσωπικές επαφές με το Σωματείο Εργαζομένων Ναυπηγείων Ελευσίνας και με αντιπροσωπεία καλλιτεχνών για το ζήτημα των πνευματικών δικαιωμάτων – σε μια προσπάθεια τόσο να αξιοποιηθούν οι κεντροαριστεροί συνδικαλιστικοί δεσμοί όσο και να αναδειχθεί το κοινωνικό προφίλ που προσπαθούν να χτίσουν από την αρχή στο Κίνημα Αλλαγής. Ενδεικτικές είναι και οι παρεμβάσεις του φορέα για τη ΓΣΕΕ και τη διεξαγωγή του συνεδρίου της.

Στην πραγματικότητα βέβαια τόσο αυτές οι πρωτοβουλίες όσο και η ευρύτερη παρουσία των στελεχών του Κινήματος Αλλαγής μετά την ψήφιση της Κατερίνας Σακελλαροπούλου και την αλλαγή του εκλογικού νόμου έχουν να κάνουν με τη διαμόρφωση μιας νέας αντιπολιτευτικής στάσης. Η οποία αφενός παραμένει διαφορετική από αυτήν του ΣΥΡΙΖΑ από πλευράς ύφους, αφετέρου όμως σκληραίνει σε βασικά σημεία προς την πλευρά της κυβέρνησης.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑ. Τα σημεία αιχμής της κριτικής τους στην κυβέρνηση είναι δύο: το Προσφυγικό και τα εθνικά. Και αυτό γιατί στη Χαριλάου Τρικούπη θεωρούν πως τα λάθη της κυβέρνησης σε αυτά τα δύο θέματα μπορεί να αποδειχθούν μοιραία. Από τη μια, οι πλωτοί φράχτες στο Αιγαίο, πρόταση που τους κάνει να μιλούν για ανάγκη «φράγματος στη γελοιότητα» και της οποίας το κόστος είναι ίδιο με αυτό της σίτισης για τέσσερις ημέρες στη Μόρια. «Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ανεφάρμοστο μέτρο. Τα 2.700 μέτρα “πλωτού προστατευτικού συστήματος” προφυλάσσουν τις ακτές από θαλάσσια ρύπανση, σκουπίδια και μέδουσες. Χρήσιμα είναι» ανέφεραν, με ειρωνική διάθεση.

Από την άλλη, κάθε φορά που κάποιο κεντροαριστερό στέλεχος, συμπεριλαμβανομένης της Γεννηματά, αναφέρεται στην αύξηση της τουρκικής προκλητικότητας στο Αιγαίο, το κάνει φροντίζοντας να κρατήσει χαμηλούς τόνους -σε αυτή την περίπτωση, η «υπεύθυνη αντιπολίτευση» που έχουν στο μυαλό τους είναι διατεθειμένη να καθίσει στο τραπέζι της εθνικής συνεννόησης. Με αυτή τη λογική, το Κίνημα Αλλαγής δεν «σήκωσε» τις διαφωνίες που είχε με το περιεχόμενο της αμυντικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ, υπερψηφίζοντάς την. Από την άλλη, ωστόσο, η κριτική που ακούστηκε μιλούσε για μια χώρα της οποίας η υποστήριξη είναι «υπερβολικά προβλέψιμη» για τους εταίρους, ενώ δεν προειδοποιεί με όση πυγμή χρειάζεται την Αγκυρα. Η Γεννηματά επιμένει στη σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών για τη δημιουργία μιας εθνικής γραμμής. «Επιβάλλεται εθνική εγρήγορση με ψυχραιμία και αποφασιστικότητα» ανέφερε από την Κομοτηνή. «Ψυχραιμία δεν σημαίνει εφησυχασμός και, πολύ περισσότερο, να τρέχεις πίσω από τα γεγονότα» επισήμανε, τονίζοντας την αναγκαιότητα ενός αρραγούς εθνικού μετώπου.