Οι «Δέκα Εντολές» του Κόμπι Μπράιαντ

Κόμπι. Δεν υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που να αναγνωρίζονται μόνο από το μικρό τους όνομα. Είχε πολλά προσωνύμια. Black Mamba λόγω της ευκινησίας, της επιθετικότητας και της τοξικότητας του φιδιού. Ή Βίνο, γιατί όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και καλύτερος, όπως τα κόκκινα κρασιά.

Κανείς όμως δεν σκεφτόταν να χρησιμοποιήσει αυτά τα προσωνύμια. Το Κόμπι ήταν πιο οικείο. Από την Κυριακή, έγινε ακόμα πιο πολύ, ενώνοντας με τον θάνατό του κάθε διαφορετικότητα στην Πόλη των Αγγέλων.

Το έκπαλαι «τον τεθνηκότα μη κακολογείν» εφαρμόστηκε καθ’ υπερβολή και στην περίπτωση του τεθνεώτος, προφανώς για να αποδώσει την τραγικότητα του γεγονότος. Είναι σίγουρο πως ο Κόμπι δεν θα συμφωνούσε με αυτή την αντιμετώπιση. «Πάντοτε λέω αυτό που πιστεύω και αυτό θέλω να κάνουν και οι άλλοι όταν μου λένε την άποψη τους». Ο Μπράιαντ δεν ήταν ένας ακόμα «άγγελος» της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ.

Τον βάραιναν πολλές αμαρτίες για πράξεις εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων.

Υπήρχαν γήπεδα που τον μισούσαν. Στους τελευταίους μήνες καθ’ οδόν προς το φινάλε τα ίδια γήπεδα τον αποθέωναν. «Είναι τρελό που κάποιος σαν και μένα μετατράπηκε από αποδιοπομπαίο τράγο σε ήρωα» μονολογούσε στα αποδυτήρια των Λέικερς μετά το τελευταίο του παιχνίδι.

Ο Κόμπι ήταν απόλυτος από την πρώτη ημέρα που έπιασε στα χέρια του την πορτοκαλί μπάλα, πιτσιρικάς στην Ιταλία όπου έκανε καριέρα καλαθοσφαιριστή ο πατέρας του.

Πριν ακόμα επιλεγεί το 1996 στο νούμερο 13 του draft από τους Σάρλοτ Χόρνετς – στη συνέχεια τον έδωσαν στους Λέικερς – χωρίς να έχει πάει σε κολέγιο, ο Black Mamba είχε περιχαρακώσει το πεδίο που θα λειτουργούσε τα επόμενα είκοσι χρόνια στα παρκέ του NBA.

«Δεν θέλω να κερδίσω καρδιές, τίτλους θέλω. Δεν υπάρχει «σχεδόν» παρά μόνο νίκη και ήττα. Ανάμεσά τους δεν βρίσκεται τίποτε άλλο».

Ο Κόμπι είχε αλλεργία στους τεμπέληδες, στη νυχτερινή ζωή και στα πάρτι. Τους πρώτους δεν ήθελε να τους βλέπει μπροστά του. «Δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα, δεν τους καταλαβαίνω και δεν θέλω να τους καταλάβω». Για τους θαμώνες των πάρτι είχε επίσης πολύ κακή άποψη. Το ίδιο κι εκείνοι γι’ αυτόν.

Η εργατικότητα, το πάθος για τη νίκη, η αφοσίωση στο παιχνίδι και ο θαυμασμός του για τον Μάικλ Τζόρνταν χάραξαν στην καρδιά του τις «δέκα εντολές» που ακολουθούσε πιστά μέχρι το τέλος της καριέρας του δημιουργώντας τον μύθο «Κόμπι».

Πρώτη «εντολή»:  Δούλεψε σκληρά. Από τα χρόνια που ήταν ακόµα µαθητής πήγαινε στο γήπεδο αξηµέρωτα, στις 5 το πρωί, έκανε προπόνηση µέχρι τις 7. Ακόµα και όταν αποσύρθηκε σηκωνόταν στις 4 το πρωί για να γυµναστεί και να διατηρήσει τη φόρµα του.

Δεύτερη «εντολή»: Μη σταµατάς από τις προπονήσεις ακόµα και τραυµατισµένος. Τη σεζόν 1999/2000 έσπασε τον καρπό του. Ο πρώην συµπαίκτης του Τζον Σέλεσταντ είχε ενθουσιαστεί γιατί επιτέλους θα ήταν αυτός που θα έφτανε πρώτος στο γυµναστήριο. «Οταν πήγα την εποµένη για προπόνηση ο Κόµπι ήταν ήδη εκεί έχοντας νάρθηκα στο δεξί του χέρι, ενώ ντρίµπλαρε και σούταρε µε το αριστερό».

Τρίτη «εντολή»: Κάνε προπονήσεις χωρίς µπάλα. Γράφει ο Σακίλ Ο’ Νιλ: «Ερχόταν στο γυµναστήριο και έκανε κινήσεις σαν να ντριµπλάρει και να σουτάρει χωρίς όµως να έχει µπάλα. Ηταν σίγουρος πως έκανε κάτι που τον βοηθούσε».

Τέταρτη «εντολή»: Να ακολουθείς αυστηρή δίαιτα. Για να καταφέρει να κάνει καριέρα 20 ετών στο πιο απαιτητικό πρωτάθληµα µπάσκετ του κόσµου ο Κόµπι είχε αποβάλει από το µενού του επεξεργασµένα σάκχαρα και τις πίτσες ενώ κατανάλωνε µόνο άπαχα κρέατα.

Πέμπτη «εντολή»: Πρόσεχε το σώµα σου. Για να µειώσει την επίδραση της σκληρής προπόνησης στα γόνατά του τοποθετούσε πάνω τους πάγο τρεις φορές την ηµέρα για 20 λεπτά. Υποβαλλόταν επίσης συχνά σε βελονισµό.

Εκτη «εντολή»: Διόρθωνε τα λάθη σου. Πολλές φορές έδειχνε στους συµπαίκτες του βίντεο στο κινητό ή στο τάµπλετ του, κατά τη διάρκεια των ηµιχρόνων, προσπαθώντας να τους κάνει να διορθώσουν τα λάθη τους.

Εβδομη «εντολή»: Προπονήσου µε τυχαίους αντιπάλους. Χρησιµοποιούσε τους συµπαίκτες του µε τυχαία σειρά ως «πειραµατόζωα» µετά τις προπονήσεις εφαρµόζοντας πάνω τους κάθε νέο στοιχείο που πρόσθετε στο παιχνίδι του.

Ογδοη «εντολή»: Κάνε προθέρµανση. Οταν ήταν ακόµα µαθητής προθερµαινόταν παίζοντας «µονό» µε τους συµπαίκτες του µε τον νικητή να αναδεικνύεται στους 100 πόντους. Στη χειρότερή του µέρα δέχτηκε 12 πόντους.

Ενατη «εντολή»: Βάλε τη στατιστική στην προπόνηση. Μετρούσε τους πόντους που έβαζε στις προπονήσεις. Σταµατούσε µόνο αν έφτανε τους 400. Υπήρχε µέρα που ξεκίνησε την προπόνηση στις 4.15 το πρωί για να κάνει 800 σουτ. Τελείωσε στις 11.00 το πρωί.

Δέκατη «εντολή»: Πρόσεχε και την τελευταία λεπτοµέρεια. «Ξύριζε» τις σόλες των Nike του µερικά χιλιοστά για να έχει ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου καλύτερη αντίδραση.

Οταν κάποτε τον ρώτησαν πώς θα ήθελε να τον θυμούνται, είχε έτοιμη την απάντηση: «Να με θυμούνται ως έναν άνθρωπο που έκανε την υπέρβαση, αυτό θα σήμαινε πολλά για μένα. Θα σήμαινε πως έβαλα πολλή δουλειά να πιέσω για να βγάλω κάθε σταγόνα χυμού από το πορτοκάλι».