Το άστρο που έσβησε {LF}κι εκείνο που ανέτειλε

Η μοίρα, ενίοτε, παίζει περίεργα παιχνίδια. Τα ξημερώματα της Δευτέρας (ώρα Ελλάδος) στο γήπεδο που ο μπασκετμπολίστας Κόμπι Μπράιαντ μεγαλούργησε, στην έδρα των Λέικερς, το Staples Center του Λος Αντζελες, πραγματοποιήθηκε η πιο λαμπρή τελετή της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας. Απονεμήθηκαν τα 62α Βραβεία Γκράμι. Οπως όμως ήταν αναμενόμενο, ο θάνατος του Κόμπι Μπράιαντ επισκίασε τουλάχιστον στην έναρξή της την απονομή.

«Η μουσική υπάρχει για να επουλώνει πληγές» δήλωσε μεταξύ άλλων η τραγουδίστρια και οικοδέσποινα της εφετινής τελετής απονομής, Αλίσια Κις. Ας μείνουμε λοιπόν σε αυτό.

Τα Γκράμι είναι η μεγάλη γιορτή της αμερικανικής μουσικής βιομηχανίας. Μια μεγάλη γιορτή όπου συνήθως επιβραβεύονται στην καλύτερη των περιπτώσεων η ποιότητα και η εμπορικότητα. Κάποιες φορές μόνο η εμπορικότητα. Από την άλλη, πρέπει επίσης να τονιστεί ότι απηχεί τις απόψεις των Αμερικανών για τη μουσική. Ποπ, ροκ, σόουλ, τζαζ και ό,τι τέλος πάντων περιλαμβάνει ο μακροσκελής κατάλογός τους.

ΤΟ ΡΕΚΟΡ ΤΗΣ ΑΪΛΙΣ. Και αν αυτά είναι τα θεωρητικά, ας περάσουμε στα πρακτικά, όπου εκεί συναντούμε τη 18χρονη πλέον Μπίλι Αϊλις, αλλά 17χρονη την περασμένη σεζόν, που ήταν το πρόσωπο των Γκράμι, φεύγοντας από το Staples με πέντε βραβεία στην αγκαλιά της. Καλύτερο Τραγούδι («Bad Guy»), Καλύτερη Ηχογράφηση («Bad Guy»), Καλύτερο Αλμπουμ («When We All Fall Asleep, Where Do We Go?»), Καλύτερος Νέος Καλλιτέχνης, και αυτό του Καλύτερου Pop Αλμπουμ («When We All Fall Asleep, Where Do We Go?»). Κατόρθωσε να κάνει και ένα ρεκόρ που μέχρι χθες κατείχε μια άλλη μεγάλη σταρ, η Τέιλορ Σουίφτ. Eγινε η νεότερη καλλιτέχνιδα που κερδίζει το βραβείο του Αλμπουμ της Χρονιάς, για το «When We Fall Asleep, Where Do We Go?».

Δεν είναι και μικρό πράγμα, αν σκεφτεί κανείς μέσα από πόσες χιλιάδες άλλες συναδέλφους της κατάφερε να ξεχωρίσει. Οπως ξεχώρισε με τη δήλωσή της «κάνω πλάκα με αυτά τα πράγματα, αλλά πραγματικά θέλω να πω πως είμαι ευγνώμων». Από κοντά και ο αδερφός της, ο Φινέας Ο’ Κόνελ, συνθέτης και συνεργάτης της, ο οποίος βραβεύτηκε ως παραγωγός της χρονιάς για τη δουλειά του στο άλμπουμ της μικρής Μπίλι. «Δεν κάναμε αυτό το άλμπουμ για να κερδίσουμε Grammy» σημείωσε στη σκηνή στο πλευρό της αδερφής του. «Κάναμε ένα άλμπουμ για την κατάθλιψη και τις αυτοκτονικές σκέψεις και την κλιματική αλλαγή. Και στεκόμαστε εδώ μπερδεμένοι και ευγνώμονες».

Η ΛΙΖΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ. Στα συν των βραβείων η Λίζο, όπου μεταξύ άλλων έφυγε με εκείνο του καλύτερου «αστικού» άλμπουμ. Πληθωρική παρουσία πάνω και κάτω από στη σκηνή, το «Cuz I Love You» είναι ένα τζαζ ραπ κομψοτέχνημα. Συγκινημένη παρέλαβε και εκείνη τα τρία συνολικά βραβεία της, δήλωσε για την τιμή που της έκανε η Ακαδημία «cool» και πάμε για άλλα. Οι Cage the Elephant βραβεύτηκαν σαν το καλύτερο ροκ συγκρότημα, αν και δεν είναι τόσο ροκ.

Τα εφετινά Γκράμι απέδειξαν για μία ακόμη φορά ότι η αμερικανική ματιά στη μουσική είναι διαφορετική από την ευρωπαϊκή και πολύ περισσότερο από αυτό που έχουμε στην Ελλάδα. Η ραπ και η ποπ αποτελούν την αιχμή του δόρατος στη μουσική βιομηχανία των ΗΠΑ, και αυτό είναι απολύτως φυσικό να επηρεάζει την εξέλιξη ή την ανάπτυξη της μουσικής.

Οσο για την εφετινή πριγκίπισσα, στο πρόσωπο της Μπίλι Αϊλις βραβεύτηκε το διαφορετικό, το φρέσκο, το άμεσο και πολύ περισσότερο αυτό που δείχνει ότι έχει να δώσει και στο μέλλον. Η αμερικανίδα τραγουδοποιός θα έχει πλέον όλα τα μάτια στραμμένα πάνω της. Και αυτό δεν είναι πάντα καλό. Απαιτεί και απαιτείται διαχείριση.

Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που τραγούδησαν ήταν οι Μπίλι Αϊλις, Λίζο, Τάιλερ, Ασερ σε ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στον Πρινς, Αλίσια Κις, Ροσαλία, αλλά εδώ που τα λέμε οι Aerosmith με τους Run DMC ήταν όλα τα λεφτά. Μας γύρισαν στη δεκαετία του ’80 με το μοναδικό «Walk This Way». Κομμάτια που σήμερα μας λείπουν.