Οι κάτοχοι μεγάλων περιουσιών {LF}δεν είναι μία ιδιαιτέρα και μοναδική φυλή

Το κοινόν έχει την γνώμην ότι οι κάτοχοι των μεγάλων περιουσιών είνε μία ιδιαιτέρα φυλή, μοναδική, εξαιρετική, διαφέρουσα από τους άλλους ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν τόσην περιουσίαν. Τίποτε τούτου ανακριβέστερον. Είνε δύσκολον να κατανοήσωμεν διατί το κοινόν έχει αυτήν την γνώμην. Ως ήδη είπομεν, μία μεν μερίς ανθρώπων θεωρεί κάθε πλούσιον κακόν· μία άλλη μερίς θεωρεί τουναντίον όλους τους πλουσίους καλούς· ενώ τέλος το πολύ κοινόν έχει την σαφή αντίληψιν ότι ο πλούσιος είνε ένα είδος θαύματος, ένα τερατώδες ον, αξιοθέατον, τελείως διαφορετικόν από τον καθημερινόν τύπον του ανθρωπίνου γένους. Η αλήθεια όμως προφανώς είνε ότι υπάρχουν καλοί και κακοί πλούσιοι, όπως και εκ των εχόντων καστανά π.χ. μάτια, οι μεν είνε ενάρετοι, οι δε φαύλοι.

Γνωρίζω βαθυπλούτους οι οποίοι είνε τέλειοι κύριοι· και άλλους οι οποίοι είνε απότομοι και εκβιασταί. Οι μεν είνε μετριόφρονες, οι δε ματαιόδοξοι. Ενας εκ των πλουσιωτέρων ανθρώπων του κόσμου, ίσως ο πλουσιώτατος, δεν κάμνει ποτέ χρήσιν της προσωπικής αντωνυμίας του πρώτου προσώπου κατά την συζήτησιν των υποθέσεών του· ενώ ένας άλλος, εξ ίσου σχεδόν πλούσιος, λέγει πάντοτε: «έκαμα τούτο», «έκαμα εκείνο».

Οι κανόνες λοιπόν και αι γενικεύσεις κατά τον χαρακτηρισμόν των πλουσίων είνε ανόητοι και άσκοποι. Από της απόψεως της ανθρωπίνης φύσεως, κανένας μεγάλος κυριαρχών σκοπός ή κοινόν χαρακτηριστικόν δεν τους εμπνέει όλους ανεξαιρέτως.

Ας λάβωμεν π.χ. το ασήμαντον ζήτημα της προσωπικής εμφανίσεως. Εχω υπ’ όψει μου τέσσαρας εκ των πλουσιωτέρων Αμερικανών. Οι δύο είνε υψηλοί και γεροί· ο τρίτος είνε κοντός και δεν σου κάμνει καμμίαν εντύπωσιν· ο τέταρτος, ίσως ο δραστηριώτατος όλων, είνε αδύνατος, σχεδόν πετσί και κόκκαλο. Αι κλίσεις, αι ορέξεις και τα ελατήρια υπό των οποίων κινούνται οι άνθρωποι ούτοι διαφέρουν σχεδόν όσον και τα φυσικά των χαρακτηριστικά. Αλλά και των ιδίων αι ορέξεις και τα ελατήρια αλλάζουν με την πάροδον του χρόνου, καθώς συμβαίνει και εις τους άλλους ανθρώπους.

Το κοινόν επί μακρόν αμφέβαλλε περί της ειλικρίνειας της συχνάκις επαναλαμβανομένης βεβαιώσεως ότι ο Τζων Ροκφέλλερ δεν ενδιαφέρεται πλέον να κάμη και άλλα χρήματα, μολονότι ξεύρει ότι ούτος έχει ηλικίαν 86 ετών. Αν όμως έλεγον εις το αυτό κοινόν ότι ο Τομ Μάνεϋ, ο οποίος είνε επίσης 86 ετών, ενδιεφέρετο πολύ διά το σπορτ όταν ήτο παιδί, διά κορίτσια όταν ήτο 20 ετών, διά τας υποθέσεις του όταν ήτο 35-40, διά τα παιδιά του όταν ήτο 50 και διά τα εγγόνια του όταν ήτο 60 ετών, το κοινόν δεν θα εδεικνύετο σκεπτικόν.

Αι ορέξεις και τα ελατήρια των βαθυπλούτων δεν φαίνονται να εξαρτώνται από το εάν ούτοι εγγενήθησαν πλούσιοι ή πτωχοί. Μερικοί οι οποίοι εγεννήθησαν πλούσιοι και από διακεκριμένην οικογένειαν είνε φαύλοι και εκβιασταί, καθώς επίσης και μερικοί γεννηθέντες πτωχοί. Ενώ εξ άλλου μερικοί ευγενέστατοι πλούσιοι προήλθον και από την πτωχοτάτην και κατωτάτην τάξιν και από την πλουσιωτάτην και λίαν αριστοκρατικήν.

Εφαρμόζεται και διά τους πλουσίους το λεγόμενον ότι δεν υπάρχουν δύο άνθρωποι όμοιοι. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να κερδίζη κανείς χρήματα και να τα εξοδεύη. Παρακάτω θα εξετάσωμεν πώς ο πλούσιος εξοδεύει τα λεπτά του. Διά να συγκεντρώσω ικανάς πληροφορίας απηυθύνθην εις πλείστους πλουσίους.

«Κατά την γνώμην μου, μου έγραψεν ο υπουργός των Οικονομικών κ. Μέλλον, απαντών εις σχετικήν ερώτησίν μου, δεν θα εύρετε τυπικήν τινα περίπτωσιν· η μόνη βάσις, από την οποίαν θα ημπορούσατε να συναγάγετε ασφαλή συμπεράσματα, είνε η έρευνα του τρόπου κατά τον οποίον οι πλούσιοι δαπανούν το εισόδημά των».

Κα ο γερουσιαστής του Μίσυγκαν κ. Τζαίημο Κούζενς μου έγραψεν, απαντών εις παρομοίαν ερώτησιν:

«Δεν πιστεύω να υπάρχη τρόπος διά να καταλήξετε εις συμπεράσματα περί του τι κάμνουν τα εισοδήματά των οι εκατομμυριούχοι· διότι ο καθένας των μεταχειρίζεται το εισόδημά του κατά διαφορετικόν τρόπον».

Οσον αφορά την επίδειξιν και τας υπερβολικάς δαπάνας, μερικοί μεν των βαθυπλούτων θέλουν εξαιρετικά να επιδεικνύωνται, ενώ άλλοι δεν ενδιαφέρονται διόλου διά την επίδειξιν.

Οντως, εάν τινές των εκατομμυριούχων τείνουν εις την επίδειξιν, αφ’ ετέρου πολλοί εξ αυτών ρέπουν προς ανάρμοστον απλότητα, φθάνουσαν μέχρι παραφρονήσεως της κοινωνίας. Και πάλιν πολλοί βαθύπλουτοι περιφρονούν τους άλλους πλουσίους.

Οσον αφορά την οικογενειακήν ζωήν, πολλοί μεν εκατομμυριούχοι, όπως και οι των άλλων τάξεων, ρέπουν προς τον έκδοτον βίον. Αλλ’ αφ’ ετέρου υπάρχουν πλείστοι βαθύπλουτοι οι οποίοι ευρίσκουν την κυριωτέραν των ευχαρίστησιν εις τον οικογενειακόν κύκλον, ως οι Ροκφέλλερ, Μόργκαν κ.λπ.

Ναι, έχομεν πολλούς εκατομμυριούχους. Αλλ’ είνε ούτοι άνδρες και γυναίκες, αγόρια και κορίτσια, ανήλικοι, ενήλικοι και γέροντες, υγιείς και ασθενείς, άγαμοι, έγγαμοι και χήροι, ευτυχείς και δυστυχείς, πολύτεκνοι και άτεκνοι (με φιλοδόξους ή ηλιθίους απογόνους), ευφυείς και μωροί, δημοκράται και αριστοκράται, μορφωμένοι και αμόρφωτοι, εξηυγενισμένοι και χυδαίοι, οπτασιασταί και σκληρόκαρδοι, ενεργητικοί και οκνηροί, φιλοκοινωνικοί και αντικοινωνικοί, εγωισταί και φιλάλληλοι, αυτοδημιούργητοι και κληρονόμοι, συνετοί και παράφρονες, άσωτοι και φιλάργυροι, επωφελείς και επιζήμιοι.

Ειπήτε μου ένα χαρακτηρισμόν και θα σας ονομάσω τον εκατομμυριούχον ο οποίος έχει αυτήν την ιδιότητα.

Αφ’ ετέρου, είνε πιθανόν ότι αι ατομικαί ιδιότητες του πλουσίου εξογκούνται. Ο κ. Εδουαρδ Χώρλεϋ μου γράφει σχετικώς: «Ενας ωρισμένος αριθμός ανθρώπων εις αυτόν τον κόσμον φαίνεται γεννημένος για κοροϊδία. Αν οι τέτοιοι άνθρωποι συμβή να έχουν και χρήματα, ο εις βάρος των εμπαιγμός αποβαίνει μεγαλύτερος· αυτό είνε όλο».

Η εξόγκωσις των καλών, κακών ή αδιαφόρων ιδιοτήτων του πλουσίου εξηγείται κατά ένα ή δύο τρόπους. Απαιτούνται συνήθως, αν όχι πάντοτε, εξέχουσαι ιδιότητες του ενός ή του άλλου είδους διά την συσσώρευσιν του πλούτου και αυτό σημαίνει κάποιαν ατομικότητα. Αυτός δε πιθανώς είνε ένας εκ των λόγων, διά τους οποίους οι πλούσιοι ομιλούν τόσον συχνά με τόνον υπεροπτικής αυθεντίας, ακόμη και διά ζητήματα περί των οποίων δεν έχουν την ελαχίστην ιδέαν.

Κατά δεύτερον λόγον, ο πλούσιος ευρίσκεται εις ευνοϊκωτέραν από τους άλλους θέσιν διά να ικανοποιή τας ορέξεις του, τοιουτρόπως δε εντείνονται παρ’ αυτώ αι φυσικαί εκείναι κλίσεις τας οποίας πιθανόν να εκληρονόμησε ή ν’ απέκτησε. Αι κλίσεις αυταί ημπορούν να είνε καλαί ή κακαί, ευχάριστοι ή δυσάρεστοι.

Η δε δουλοπρεπής στάσις την οποίαν λαμβάνουν οι άλλοι απέναντί του ενισχύει και αναπτύσσει τας ιδιοτροπίας των.