Ζαχαρούλα Τσιριγώτη

Πέρασα 37 χρόνια από τη ζωή μου υπηρετώντας στην Ελληνική Αστυνομία. Ολα αυτά τα χρόνια, τα Σαββατοκύριακά μου δεν είχα κοινωνικές δραστηριότητες, στα κλεφτά και πολύ λίγο έβλεπα τα συγγενικά μου πρόσωπα, φίλους ελάχιστες φορές, πολύ σπάνια έβγαινα για φαγητό, ήμουν σχεδόν εγκλωβισμένη. Δύο φορές έκλεισα εισιτήρια για θέατρο: τη μίια βρέθηκα στον Εβρο και την άλλη στα νησιά για το Προσφυγικό! Στις αρχές της αποστρατείας μου, τον περασμένο Ιούλιο, αισθανόμουν τόσο άσχημα όταν με ρωτούσαν οι φίλες μου «πού θα πάμε για καφέ;» κι εγώ δεν ήξερα ούτε ένα μέρος να τους πω!

Πλέον έχουν αλλάξει αρκετά. Το πρωινό ξύπνημα του Σαββάτου μετατοπίστηκε ελαφρώς: Από 05.30 το έκανα 6 παρά τέταρτο! Αφού ξυπνήσω, θέλω να πιω τον καφέ μου, να διαβάσω με την ησυχία μου όλα τα νέα της ημέρας και μετά να βγω έξω…

Από τον περασμένο Σεπτέμβριο τα σαββατιάτικα πρωινά μου, από τις 09.30 μέχρι τις 16.00 – όπως και άλλες δύο φορές την εβδομάδα – παρακολουθώ ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στο Τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Καποδιστριακού. Γίνεται στην αγγλική γλώσσα, είναι διεθνούς εμβέλειας, με καθηγητές τόσο από την ΕΕ όσο και από τρίτες χώρες, και λέγεται «Μεταναστευτικές προσφυγικές ροές και media». Εκεί γίνομαι ξανά μαθήτρια. Οι συμφοιτητές μου είναι όλης της ηλικιακής γκάμας και ευτυχώς δεν είμαι εγώ η μεγαλύτερη!

Οταν το μάθημα τελειώσει, ξεκινάω από την οδό Σοφοκλέους και ανεβαίνω προς το Σύνταγμα για βόλτα. Πάντα συναντώ φίλους εκείνη την ώρα. Θα περπατήσουμε σε Μοναστηράκι, Πύλη Αδριανού, Πλάκα, ειδικά το βραδάκι έχει πολύ ωραίο φωτισμό η Αθήνα. Ετσι αποβάλλω την ένταση και μετά καθόμαστε για καφέ ή φαγητό. Μου αρέσει περισσότερο η γιαπωνέζικη και η κινεζική κουζίνα και το κέντρο είναι γεμάτο τέτοια μαγαζιά. Πολύ συχνά θα πάω στο Jing στην οδό Νίκης πριν από τη Μητροπόλεως ή θα ανέβω για σούσι προς το Κολωνάκι.

Κατά τις 11 το βράδυ θα μαζευτώ ξανά στο σπίτι κι εκεί θα χαλαρώσω, με μια ταινία, ένα βιβλίο…

Γεννήθηκα στα Μανιάτικα του Πειραιά και στην Δ’ Δημοτικού μετακομίσαμε στο Περιστέρι. Εκεί μεγάλωσα, όμως αρνιόμουν να «φύγω» από τον Πειραιά – μόλις πρόσφατα μετέφερα τα πολιτικά μου δικαιώματα. Ο Πειραιάς έχει άλλον αέρα και ένα Σαββατοκύριακο εκεί, όταν με βγάλει ο δρόμος, είναι πάντα ωραίο. Δεν θα ‘λεγα όχι σε έναν καφέ στο Μικρολίμανο ή σε μια βόλτα στην Καστέλλα με αυτή την καταπληκτική θέα.

Τα τελευταία χρόνια μένω στο Γαλάτσι και επιλέγω το Flocafe στη Βεΐκου για συναντήσεις με συναδέλφους συνδυάζοντας τον καλό καφέ με το τσιγάρο. Ομως μου αρέσουν επίσης ο πεζόδρομος στο Μαρούσι ή κάποια μαγαζιά του Περιστερίου, όπως το Atelier στο Μπουρνάζι.

Η Κυριακή μου ξεκινάει πιο αργά. Φεύγω από το σπίτι κατά τις 09.00 με 09.30 και μέχρι το μεσημέρι η μέρα είναι αφιερωμένη στους ανθρώπους που έχω χάσει. Θα περάσω από τρία διαφορετικά μέρη για να τους «χαιρετήσω»: τη μητέρα, μου, τον πατέρα μου και πρόσφατα έχασα και τον αδελφό μου – ο θάνατός του έναν μήνα πριν από την αποστρατεία μου ήταν η μεγάλη μου πληγή.

Μεσημέρι πια, πηγαίνω για φαγητό στη νύφη μου και στις ανιψιές μου, ενώ το απόγευμα το αφιερώνω συνήθως σε σινεμά ή θέατρο…
Κάποια απογεύματα ίσως με βρουν να δίνω διαλέξεις, κυρίως για το Προσφυγικό: στη Διπλωματική Ακαδημία του υπουργείου Εξωτερικών, στο Jean Monnet του Καποδιστριακού, στο Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων του Κωνσταντίνου Φίλη ή αλλού… Και να ήθελα δεν μπορώ να ηρεμήσω. Η αγάπη του κόσμου που με συναντά στον δρόμο και η εκτίμηση των συναδέλφων είναι κάτι που δεν θα το άλλαζα με τίποτα. Πιστεύω, άλλωστε, πως είτε δουλειά, είτε Σαββατοκύριακο, για να μπορείς να δραστηριοποιηθείς σε πολλά, αυτό που χρειάζεται είναι φαντασία…