Ιερείς

Με ενδιαφέρει προσωπικά η ιστορία του Ρίζου Κομήτσα. Μου θυμίζει τον παππού μου που δεν γνώρισα αφού πέθανε όταν ήμουν πολύ μικρή. Ετσι όμως κι αυτός, λογιστής στο επάγγελμα, δηλαδή μια θέση κύρους για εκείνη την εποχή (μιλάμε για τη δεκαετία του 1920), ήδη παντρεμένος και αφού είχε αποκτήσει τρία από τα έξι παιδιά του, αποφάσισε να αλλάξει ρότα ζωής. Μόνο ζωής ή μήπως και ψυχής; Τέλος πάντων, εγκατέλειψε τη δουλειά του και χειροτονήθηκε παπάς. Επέλεξε μάλιστα να λειτουργεί στο χωριό του. Ενα μικρό, ορεινό χωριό της Πάρου. Πόσους κατοίκους να είχε τότε ο Κώστος; Είχε όμως πολλές εκκλησίες. Μόνο στην πλατεία είχε δύο. Τον Αγιο Παντελεήμονα και την Αγία Μαρίνα, τους δύο αγίους του Ιουλίου, «γείτονες» στο εορτολόγιο, πλάι πλάι στο χωριό μου.

Με θυμάμαι να χαζεύω παλιές φωτογραφίες. Ο παππούς, η γιαγιά, ο πατέρας μου (το μεγαλύτερο από τα παιδιά) πιτσιρίκι και τα δύο πρώτα κορίτσια. Με εκείνο το «βλέμμα του Ινδιάνου» που λέω εγώ απέναντι στον φακό. Σαν να φοβούνται ότι εκχωρούν ένα κομμάτι από τη θνητότητά τους χάριν της φωτογραφικής τους αθανασίας. Ο παππούς φοράει κοστούμι με γιλέκο, ρολόι με αλυσίδα, γραβάτα με καρφίτσα. Η γιαγιά ένα σκούρο φόρεμα με δαντελένιο γιακά. Τα παιδιά είναι παιδιά. Και άλλη φωτογραφία, λίγα χρόνια αργότερα. Ο παππούς φοράει ράσο, η γιαγιά ένα παρόμοιο φόρεμα, τα παιδιά από τρία είναι πέντε.

Τι κάνει έναν άνθρωπο να αποφασίσει, αφού έχει προχωρήσει στην πορεία της ζωής του, να γίνει παπάς; Πώς το διαχειρίζεται με την οικογένειά του; Πώς αισθάνονται η γυναίκα του, τα παιδιά του; Τι μεσολάβησε ανάμεσα στις δύο φωτογραφίες των δικών μου; Καταλήγω ότι μάλλον δεν μεσολάβησε απολύτως τίποτα. Είναι τόσο ίδια η έκφραση του παππού μου και στις δύο. Κάποιες αποφάσεις οι άνθρωποι τις κουβαλάνε από πάντα μέσα τους. Απλώς οι συγκυρίες τούς επιβάλλουν να τις κάνουν πράξη χρόνια αργότερα.