Από δήμαρχος… παπάς

Η είδηση ότι ο Ρίζος Κομήτσας αφήνει πίσω του τα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια για χάρη του σχήματος προκάλεσε αίσθηση στην τοπική κοινωνία της Λάρισας, με τους δημότες ιδιαίτερα σε Νίκαια και Κιλελέρ όπου υπηρέτησε επί σειρά ετών ως δήμαρχος, ωστόσο, να μην εκπλήσσονται από την επιλογή του, αφού αυτοί που τον γνωρίζουν καλά ξέρουν την αγάπη του για την Εκκλησία. Ο βετεράνος πια της τοπικής αυτοδιοίκησης αύριο Σάββατο πρόκειται να χειροτονηθεί διάκονος στο μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου Ανατολής και την Κυριακή ιερέας από τον μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο στην κεντρική εκκλησία του ορεινού χωριού.

Γεννημένος το 1956 στην καρδιά του θεσσαλικού κάμπου, στη Νίκαια, ο Ρίζος Κομήτσας ενεπλάκη από νωρίς στα κοινά, καθώς σε ηλικία μόλις 30 ετών, το 1986, εξελέγη κοινοτικός σύμβουλος. Τέσσερα χρόνια μετά εξελέγη πρόεδρος της πρώην Κοινότητας Νίκαιας και από το 1998 έως το 2010 δήμαρχος, κερδίζοντας μάλιστα τους συνυποψηφίους του από την πρώτη Κυριακή και στις τρεις εκλογικές αναμετρήσεις που μεσολάβησαν. Η επόμενη τετραετία τον βρήκε δήμαρχο του καλλικρατικού Δήμου Κιλελέρ, ενώ ακολούθησε η εκλογή του ως περιφερειακού συμβούλου, θέση στην οποία βρίσκεται μέχρι σήμερα, έχοντας μάλιστα συγκεντρώσει τους περισσότερους σταυρούς.

ΟΝΕΙΡΟ ΖΩΗΣ. Παρά τις αυξημένες υποχρεώσεις του αυτά τα 34 χρόνια, εξηγεί στα «ΝΕΑ», ο παιδικός πόθος δεν έσβησε ποτέ. «Η ζωή εξελίχθηκε, εργάστηκα, δημιούργησα οικογένεια (δύο κόρες και δύο εγγόνια), υπηρέτησα την Αυτοδιοίκηση και οι συνθήκες δεν μου επέτρεπαν να ασχοληθώ με την ιεροσύνη που αποτελούσε όνειρό μου ήδη από τη δεκαετία του ’70» λέει ο ίδιος. Η συνταξιοδότησή του από το υπουργείο Γεωργίας (Αγροτικής Ανάπτυξης σήμερα) αποτέλεσε το εφαλτήριο που αναζητούσε ώστε να πραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα από τα δημαρχιακά σαλόνια στην Αγία Τράπεζα.

«Ηρθε η ώρα να ξεκουραστώ, να αλλάξω τη ζωή μου και να ενδυναμώσω τους – έτσι κι αλλιώς ισχυρούς – δεσμούς μου με τη θρησκεία. Για τον λόγο αυτό, δεν θα ασκήσω την ιεροσύνη σε κάποια πόλη ή κωμόπολη, αλλά στην Ανατολή Κισσάβου. Το χωριό των 50 ψυχών στα 1.000 μέτρα υψόμετρο, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε πάμπτωχος και ορφανός ο πατέρας μου» εξηγεί ο Κομήτσας.

Οντας ιεροψάλτης επί σειρά ετών έχει εντρυφήσει στη βυζαντινή μουσική, όμως όπως σημειώνει τα νέα του καθήκοντα απαιτούν περισσότερη πνευματική εργασία και επαφή με τους πολίτες – ποίμνιο, κάτι που έχει καλλιεργήσει από τα χρόνια της δημαρχίας του: «Ο ρόλος του δημάρχου ή του συμβούλου ταυτίζεται κατά κάποιον τρόπο με αυτόν του ιερέα, ιδίως στον κοινωνικό τομέα. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια της κρίσης ήταν αυτοί οι δύο θεσμοί που στάθηκαν αρωγοί και συμπαραστάτες σε αυτούς που το είχαν περισσότερο ανάγκη, στους αναξιοπαθούντες. Οι περισσότερες δομές αλληλεγγύης στηρίχθηκαν από τους μηχανισμούς της Αυτοδιοίκησης και της Εκκλησίας. Η μόνη διαφορά για εμένα προσωπικά στο εξής είναι ότι αναλαμβάνω και πιο ενεργό καθοδηγητικό – πνευματικό ρόλο».

ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΤΟΥ. Οσον αφορά τα κριτήρια της επιλογής του χωριού όπου θα ιερουργεί, ο πρώην δήμαρχος επισημαίνει πως ευελπιστεί μέσω του ποιμαντικού έργου του να βοηθήσει στην αναγέννηση του άλλοτε ακμάζοντος οικισμού κτηνοτρόφων, αγροτών και χειροτεχνών. «Η Ανατολή μέχρι τον Εμφύλιο αριθμούσε περί τους 1.500 κατοίκους και μαζί με τα υπόλοιπα χωριά του Κισσάβου αποτελούσε σημαντικό εμπορικό κέντρο. Αργότερα ακολούθησε τη μοίρα των ορεινών χωριών της χώρας και οι ντόπιοι έφυγαν κυρίως για τη Λάρισα, τα υπόλοιπα αστικά κέντρα ή το εξωτερικό. Ενας από τους στόχους μου είναι να προσελκύσω από το νέο μου μετερίζι στον επαναπατρισμό όσο το δυνατόν περισσότερους από αυτούς. Επιπλέον, θέλω να συνδράμω στην περαιτέρω ανάδειξη της ακμάζουσας ιεράς μονής Τιμίου Προδρόμου, με την υπερδραστήρια γυναικεία μοναστική κοινότητα που προσελκύει ετησίως χιλιάδες επισκέπτες» καταλήγει.