Ούτε σκόνη ούτε Παρθενώνας{CR}

Η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη – Ρουκ, που πέθανε χτες, έζησε μέσα στην καθημερινότητα και αποθέωσε αυτή την καθημερινότητα. Δεν υπηρέτησε δηλαδή κάποιον αισθητισμό αλλά τον σύγχρονο άνθρωπο, και μάλιστα τη γυναίκα, στον σύγχρονο κόσμο. Οχι τον γυναικείο ακτιβισμό αλλά τη γυναίκα που διεκδικεί τη χειραφέτηση στην πράξη. Αρχίζοντας όχι από την ιδεολογία αλλά από το ίδιο το σώμα της. «Το σώμα μου είναι η αρχή ενός ταξιδιού» έγραφε στην πρώτη ποιητική συλλογή της, στα 16 της.

Τα ποιήματά της, λέει η Κατερίνα Σχινά, «βρίσκονται πολύ κοντά στη φωνή, πολύ κοντά στη σάρκα της γλώσσας – ίσως γιατί δεν σπεύδει προς το θέλω να πω αλλά εγκαταλείπεται στο θέλω να αισθανθώ. Η αφή, η θωπεία, το εμπύρετο άγγιγμα είναι έκτυπα στους στίχους της» («The Books’ Journal» τχ. 27, Ιανουάριος 2013). Αλλά δεν είναι μόνο αυτά η ποίησή της. Είναι κι η συμφιλίωση με τον θάνατο, η αποδοχή της οδύνης του ως μέσου για να ζήσεις. Κι είναι κι η γλώσσα, η ευστροφία της κι η ευστοχία της, μακριά από την οποία δεν υπάρχει ποίηση, δεν υπάρχει έκφραση, δεν υπάρχει νόημα.

Παρότι η γλώσσα της Αγγελάκη Ρουκ ήταν πλούσια και χυμώδης, δεν απομακρύνθηκε ούτε στιγμή από την αυτογνωσία της φθαρτότητας. Ενας στίχος της έλεγε: «Ούτε νόμιζα πως ήμουν σκόνη, ούτε όμως και ο Παρθενώνας».