Οι εργαζόμενοι της δημόσιας τάξης{CR}

Η ανακατάληψη και η εκκένωση των κατειλημμένων χώρων στο Κουκάκι έδειξε πόσο εμπεδωμένη είναι στην κοινωνία η αντίληψη ότι η Aστυνομία είναι ένας σάκος του μποξ, πάνω στον οποίο μπορεί να εκτονώνεται όπως γουστάρει. Η επίθεση με μπογιές, πέτρες και ξύλα που δέχτηκαν οι αστυνομικοί από τους κουκουλοφόρους «αντιεξουσιαστές», καταγραμμένη σε βίντεο, δείχνει ότι στη χώρα όποιος θέλει μπορεί να ασχημονεί κατά των φορέων του κράτους με αστείες συνέπειες. Πουθενά στον κόσμο δεν είναι τόσο φτηνό, τόσο αστείο το τίμημα της ανυπακοής. Πουθενά στον κόσμο δεν είναι τόσο απαξιωμένος ο κοινωνικός ρόλος των σωμάτων ασφαλείας.

Γνωρίζω ότι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, ως αρμόδιος υπουργός, πασχίζει να εμψυχώσει το προσωπικό που αναφέρεται στο υπουργείο του. Είναι μόνος. Η ελληνική κοινωνία μοιάζει να αδιαφορεί για τη δουλειά που κάνουν οι αστυνομικοί. Πολλοί στη χώρα εξοργίζονται μόνο αν, κάποια στιγμή, πέσουν θύμα διάρρηξης ή κάποιας άλλης πράξης που εντάσσεται στην εγκληματική συμπεριφορά και η Aστυνομία δεν μπορέσει να κάνει το χρέος της – να συλλάβει τους παραβατικούς και να αποκαταστήσει τη ζημιά.

Κατά τα άλλα, στην κοινή συνείδηση η Aστυνομία είναι συνδυασμένη με μηχανισμούς καταστολής και περιορισμού της δημοκρατίας. Η κυρίαρχη εικόνα είναι του αστυνομικού που επιβουλεύεται τις ελευθερίες μας, λες και ζούμε ακόμα στη χούντα. Είναι εντυπωσιακό, π.χ., πώς στο θέμα της εκκένωσης των καταλήψεων η Aστυνομία εξισώνεται με τους καταληψίες. Πολύ συχνά στις δημόσιες συζητήσεις, και κυρίως στα ΜΜΕ, γίνεται λόγος για βεντέτα αστυνομικών – αντιεξουσιαστών. Πολλές φορές, η εκτίμηση αυτή γράφεται ανυποψίαστα. Στο μεταπολιτευτικό στερεότυπο, ένα από τα πολλά με τα οποία πορευόμαστε, η έννοια του κράτους δικαίου είναι σχετική, διαστέλλεται και συστέλλεται κατά το δοκούν. Είναι συνεπώς πιο εύκολο, αντί να γίνεται επίκληση του κράτους δικαίου στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ιδεολογικές ομάδες καταλαμβάνουν ιδιωτικούς ή και δημόσιους χώρους, συχνότατα να συζητάμε για πολιτική του νόμου και της τάξης. Λες και η πολιτεία δεν είναι υποχρεωμένη, από το κοινωνικό συμβόλαιο, να προστατεύει από καταπατητές της ιδιωτικής ή της δημόσιας περιουσίας. Λες και η χώρα είναι μπάτε σκύλοι αλέστε.

Επισημαίνοντας τα παραπάνω γνωρίζω ότι κινδυνεύω να κατηγορηθώ, ακόμα μια φορά, ότι συσκοτίζω τον αστυνομικό αυταρχισμό. Oπου εκδηλώνεται τέτοιος αυταρχισμός, είναι αυτονόητο ότι χρειάζεται να χτυπηθεί. Αλλά προφανώς δεν είναι κάθε επέμβαση της Aστυνομίας αυταρχισμός. Κάθε άλλο. Η δημόσια τάξη είναι σπουδαίο αγαθό της δημοκρατίας – την ανάγκη της τη συνειδητοποιούμε όταν τη στερούμαστε.

Κι είναι σημαντικό να σκεφτόμαστε πάντα ότι πίσω από τους υπουργούς, τους πολιτικούς, τις ιεραρχίες, στο τέλος, βρίσκονται πάντα κάποιοι άνθρωποι. Πρόσωπα που βγάζουν σε αντίξοες συνθήκες το ψωμί τους, χαμηλόμισθες και χαμηλόμισθοι, πραγματικοί προλετάριοι – που έλεγε κι ο αριστερός ιταλός κινηματογραφιστής Πιερ Πάολο Παζολίνι. Παιδιά της εργατικής τάξης, σε καθεστώς σκληρής ιεραρχίας, που πρέπει να μπαίνουν μπροστά κάθε φορά, είτε απέναντι έχουν κουκουλοφόρους με μολότοφ είτε παραβατικούς με Kαλάσνικοφ.

Τους εργαζόμενους αυτούς, τους επαγγελματίες της δημόσιας τάξης, οι ιδεολόγοι της χειραφέτησης τους απαξιώνουν. Τους λένε μπάτσους και γουρούνια, τους ζητάνε να ταπεινώνονται υφιστάμενοι αδιαμαρτύρητα την παραβατική βία και τη χλεύη στο όνομα πολιτικών ιδεών. Και επιπλέον απαιτούμε να σέβονται τη δημοκρατία.

Υποκλίνομαι στο δημοκρατικό πνεύμα αυτών των εργαζομένων.