Μπόνους

Μερικές προκαταρκτικές διευκρινίσεις.

Πρώτον, το εκλογικό σύστημα που φέρνει η κυβέρνηση είναι εκείνο με το οποίο έγιναν οκτώ βουλευτικές εκλογές από το 2004 έως το 2019, δηλαδή το μακροβιότερο της Μεταπολίτευσης.

Τις εκλογές αυτές κέρδισαν τρία διαφορετικά κόμματα. Συνεπώς κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τον ευνοεί ή τον αδικεί.

Δεύτερον, η μόνη αλλαγή μέσα στη δεκαπενταετία είναι ότι η κυβέρνηση Καραμανλή αύξησε το μπόνους από σαράντα σε πενήντα έδρες.

Τρίτον, το σύστημα που επαναφέρει η κυβέρνηση έχει μια ουσιαστική βελτίωση. Το μπόνους του πρώτου κόμματος είναι κλιμακωτό σε συνάρτηση με την εκλογική επίδοσή του.

Τέταρτον, για την ψήφισή του μετρούν δυο μόνο αριθμοί. Με διακόσιες ψήφους μπορεί να ισχύσει από τις επόμενες εκλογές. Εκατόν πενήντα μία ψήφοι αρκούν για τις μεθεπόμενες.

Στην πρώτη εκδοχή χρειάζεται να συμπράξει κι ο ΣΥΡΙΖΑ. Στη δεύτερη εκδοχή αρκεί η ΝΔ.

Από εκεί και πέρα έχουμε δυο σχολές.

+ Τους οπαδούς μιας ήπιας ενισχυμένης αναλογικής που διευκολύνει την κυβερνησιμότητα της χώρας – αυτό δηλαδή που είναι το συγκεκριμένο σύστημα…

+ Τους οπαδούς της απλής αναλογικής που οδηγεί σε έναν διαρκή κοινοβουλευτικό συνδικαλισμό χωρίς προοπτική κυβερνητικής σταθερότητας.

Το επιχείρημα ότι και η απλή αναλογική μπορεί να παραγάγει σταθερότητα μέσω συμμαχικών κυβερνήσεων είναι ψευδές.

Ούτε το επιβεβαιώνουν τα παραδείγματα ΝΔ – ΠΑΣΟΚ (2012-2015) και ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ (2015-2019). Και στις δυο περιπτώσεις έχουμε κυβερνήσεις που δημιουργήθηκαν σε συνθήκες ενισχυμένης αναλογικής υπέρ του πρώτου κόμματος. Οχι της απλής που θέλει η Αριστερά.

Προφανώς η Αριστερά τρεις σκασίλες έχει για την ισοτιμία της ψήφου. Αλλωστε πολλές φορές στην ιστορία της είχε τρεις σκασίλες και για την ψήφο την ίδια.

Η ισοτιμία είναι απλώς ένα πρόσχημα για να χωθεί στο νταραβέρι της εξουσίας, ακόμη κι αν το νταραβέρι βλάπτει τη χώρα. Δεν νομίζω ότι έχει κανείς αυταπάτες γι’ αυτό.

Αντιθέτως τους οπαδούς της ενισχυμένης αναλογικής φαίνεται να χωρίζει ο βαθμός ενίσχυσής της.

Το ΚΙΝΑΛ δεν θέλει μπόνους πενήντα έδρες. Παρόλο που ως ΠΑΣΟΚ είχε ψηφίσει το ίδιο εκλογικό σύστημα και δεν είχε καμία τύψη να κυβερνήσει το διάστημα 2009-2012 χάρη σε μπόνους πενήντα εδρών, ούτε το άλλαξε όταν μπορούσε.

Τώρα θυμήθηκε ότι διαφωνεί.

Προφανώς θα μπορούσε να ερμηνεύσει κάποιος τη στάση του ΚΙΝΑΛ ως προσπάθεια να ενταχθεί οψέποτε σε έναν συνασπισμό κυβερνητικής εξουσίας. Αν όλες οι κυβερνήσεις εφεξής είναι μονοκομματικές, τι ρόλο θα παίζει το τρίτο κόμμα;

Η άλλη εξήγηση είναι ότι αφού δεν αλλάζει τίποτα με την ψήφο του, ας το ψηφίσει μόνη της η ΝΔ.

Και μετά βλέπουμε.