Σπουδές φύλου μέρος Α’

Η παρουσία των παλτών, των καπέλων, των κασκόλ, ο συνωστισμός γύρω από το σώμα όλων των στοιχείων που κρατάνε το κρύο μακριά μιλούσαν για τη διάθεση της ανδρικής μόδας του ερχόμενου καλοκαιριού που ξεκίνησε να παρουσιάζεται πριν από μερικές ημέρες στην Εβδομάδα Μόδας του Λονδίνου.

Η λέξη της μόδας, μετά τα αντικείμενα πόθου που είναι οι ακριβές τσάντες και η γρήγορη τάση, είναι το μακροπρόθεσμο, το κάτι που μένει, όχι μόνο επειδή έχουν κλασικό ύφος, αλλά και διαχρονική αξία. Η ιστορία της μόδας της επόμενης σεζόν θα είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη που παρουσιαζόταν πριν από μία δεκαετία. Η απολαυστική για την αφή μόδα χάρη στα αφράτα βελούδινα παντελόνια, τα απαλά πλεκτά με το πλούσιο τρίχωμα ή τα σακάκια από μάλλινο ύφασμα με πέλος έχει υποχωρήσει. Η ανδρική σιλουέτα είναι μια διαρκής πλατφόρμα πειραματισμών.

«Ο άνδρας που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ» ήταν το σλόγκαν της διαφήμισης των 80s, φορτισμένο υπονοούμενα για την υπεροχή τού ενός φύλου. Τα χρόνια πέρασαν και στο παρόν οι απόψεις μοναδικότητας έχουν αλλάξει πολύ, καθώς η μόδα αποδέχεται την ουδετερότητα των φύλων και όχι τον έντονο προσδιορισμό τους μέσα από χωριστές γκαρνταρόμπες. Γι’ αυτό και η λονδρέζικη μόδα, πιο απείθαρχη λόγω των πανκ καταβολών της, εξαλείφει ολοένα και πιο έντονα τα διακριτικά των ρούχων. Και προτείνει σε όλα τα πλάσματα που η νιότη τα ωθεί στα παιχνίδια της αλλαγής διάθεσης ότι θα πρέπει να μάθουν να συνδυάζουν χρώματα, υφές υλικών, κοστούμια διαφορετικού ύφους, να δημιουργούν ευφάνταστα layerings με ταγέρ, φορέματα ή παντελόνια για να αποδείξουν κάτι διαφορετικό. Στη μόδα της επόμενης σεζόν, η κομψότητα δεν είναι ο καθοριστικός συντελεστής που προκαλεί την προσοχή του βλέμματος. Ο συνδυασμός ρούχων, χρωμάτων και υφασμάτων θα πρέπει να δίνει την αίσθηση μιας αλλόκοτης εικόνας, μιας απροσδιόριστης ανάμνησης, μιας μοναδικής ανακάλυψης ενός στυλ που ανήκει μόνο στο άτομο που το φορά. Το πλάσμα της μόδας του επόμενου χειμώνα, άνδρας, γυναίκα ή απροσδιορίστου φύλου, θα είναι ντυμένο με τις γραμμές ενός «cadavre exquis» (εξαίσιου πτώματος). Το αγαπημένο παιχνίδι των σουρεαλιστών καλλιτεχνών, κατά το οποίο η σύνθεση εικόνων σχηματίζει μια αλλόκοτη φιγούρα, είναι η πιο αναζωογονητική δοκιμασία για όσους ακόμα εξερευνούν τις δυνατότητές τους στον προσδιορισμό του στυλ.