Οι δέκα Ελληνες {LF}της χρονιάς

(Κατά τη γνώμη μου πάντα, ναι;)

Γιώργος Λάνθιμος

Η «Ευνοούμενη» επαναπροσδιόρισε τα δράματα εποχής, η Ολίβια Κόλμαν που εμείς πάντα αγαπούσαμε πέρασε επιτέλους τα σύνορα της χώρας της και – κάλλιο αργά παρά ποτέ – έγινε διάσημη στα μήκη και στα πλάτη. Η εκπνοή του 2019 βρήκε την ταινία του Λάνθιμου στα top10 πολλών έγκυρων εφημερίδων και κριτικών.

Ελένη Παπαδάκη

Εβδομήντα χρόνια μετά τον θάνατό της, η μεγαλύτερη (όπως λένε όσοι την πρόλαβαν) ελληνίδα ηθοποιός έγινε η αιτία ενός νέου εμφύλιου. Αφορμή η ορθότατη απόφαση του νέου διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη να δώσει το όνομά της σε αίθουσα του REX. Καιρός ήταν. Ε μα.

Γιώργος Κουµεντάκης

Ανθρωπος με γνώση και όραμα, μεταμορφώνει με διακριτική κομψότητα τη Λυρική μας Σκηνή σε ένα από τα πιο σημαντικά λυρικά θέατρα της Ευρώπης. Φέτος είδαμε σπουδαίες παραστάσεις όπερας, μεγάλες συμπαραγωγές, Ελληνες και μη καλλιτέχνες με διεθνές εκτόπισμα στη σκηνή του ΚΠΙΣΝ.

Δημήτρης Παπαϊωάννου

Μέγας χορογράφος και μάγος της ψευδαίσθησης. Με τον «Μεγάλο Δαμαστή» δημιούργησε μια παράσταση με αναφορές στην ελληνική μυθολογία, σε πίνακες του Ρέμπραντ, του Μαντένια, του Κουρμπέ και Ρέμπραντ ή σε ταινίες όπως η «Οδύσσεια του Διαστήματος» του Κιούμπρικ. Κι αν δεν απατώμαι, στην τελευταία ταινία του Αλμοδοβάρ «Πόνος και Δόξα» ο ήρωας μνημονεύει τον Παπαϊωάννου και το έργο του.

Θεόδωρος Κουρεντζής

Οι συναυλίες του σούπερσταρ διευθυντή ορχήστρας και συνθέτη στο Μέγαρο Μουσικής μάς συγκλόνισαν για μια ακόμα φορά. Ενας κινούμενος πολιτιστικός θησαυρός είναι αυτός ο άνθρωπος, τέρμα.

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

Ο «Οιδίπους» που σκηνοθέτησε, θα αφήσει εποχή. Θα ανατρέχουμε σε αυτή την παράσταση όποτε γίνεται επιτακτική η ανάγκη εντός μας να ξανασυστηθούμε με το βαθύτερο νόημα της αρχαίας τραγωδίας. Στα συν ομοίως, η καλύτερη Βιρτζίνια Γούλφ που γνώρισε ποτέ αυτή η χώρα.

Μαρία Ναυπλιώτου

Ενσάρκωσε την Κάλλας στο «Μάστερκλας». Σε σκηνοθεσία του Οδυσσέα Παπασπηλιώπουλου, η Μαρία έγινε «η άλλη Μαρία»: η ντίβα που μοιράστηκε μαζί μας τα σπαράγματα του νου και της ψυχής της.

Μιχάλης Ρέππας – Θανάσης Παπαθανασίου

Αχώριστο δίδυμο. Ξεχώρισαν με την εξαιρετική τους παράσταση «Το δικό μας σινεμά», στο open air κομμάτι του ανακαινισμένου Θεάτρου Αλσος. Εμείς οι παλιότεροι θυμηθήκαμε το αγαπημένο «Βίρα τις άγκυρες» που πολύ θα θέλαμε να το δούμε ξανά.

Θανάσης Παπαγεωργίου

Μάς θύμισε πώς ένας ηθοποιός, ένα τραπέζι, μια καρέκλα κι ένας πικρός καφές μπορούν να αποτελέσουν τα συστατικά για θέατρο σπουδαίο. Ο μονόλογός του στο έργο «Εγώ ο Μάρκος Βαμβακάρης» θα έπρεπε να διδάσκεται στις δραματικές σχολές.

Νένα Μεντή

Γιατί είναι η Νένα Μεντή. Γιατί είναι η δική μας Αννα Μανιάνι. Γιατί στον κάθε ρόλο γ@μεί και δέρνει πάνω στο σανίδι – xcuse my french. Γιατί είναι η ηθοποιός που αν δεν είχαμε θα έπρεπε να την εφεύρουμε. Απλά πράγματα.

Η γυναίκα στην πλατεία σάς εύχεται ένα 2020 γεμάτο θέατρο, μουσική, χορό, τραγούδι, ποίηση και πολλές ευκαιρίες για να χειροκροτούμε όρθιοι τους καλλιτέχνες που κάνουν τη ζωή μας λίγο καλύτερη.