Από την κακή συγκυρία στην ευκαιρία

Αν μία μόλις εβδομάδα στην πολιτική είναι αιωνιότητα, τι μπορεί να είναι ένας ολόκληρος μήνας; Ενα χρονικό διάστημα, θα μπορούσε να πει κανείς, όπου χωρούν άπειρα γεγονότα. Στην πραγματικότητα, όμως, αρκεί ένα και μόνο γεγονός. Η συνάντηση στον Λευκό Οίκο κλείστηκε έναν μήνα πριν ακούσει ο πλανήτης το όνομα του Κασίμ Σουλεϊμανί. Και θα γίνει λίγες ημέρες μετά την εκτέλεσή του – ή μάλλον έπειτα από μια εκτέλεση που δεν αφήνει κανέναν στον πλανήτη αδιάφορο.

Η σημερινή συνάντηση γίνεται αναγκαστικά στη σκιά αυτής της εκτέλεσης. Και γίνεται με τον έλληνα πρωθυπουργό να είναι ο πρώτος ηγέτης που θα συναντήσει ο αμερικανός πρόεδρος μετά την εκτέλεση. Η συγκυρία, από μία άποψη, δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερη. Από την ίδια άποψη, είναι σαν να χτυπάει το κουδούνι σε μια πολύ δύσκολη στιγμή και πίσω από την πόρτα να βρίσκεται ένας μικρός, μακρινός και άσχετος με τη στιγμή γείτονας. Πόσο χρόνο να βρεις για να μιλήσεις μαζί του; Πώς να συγκεντρωθείς σε αυτά που λέει και να μην πετάξει το μυαλό σου στο μεγάλο, το ένα και μοναδικό γεγονός; Πώς να καταπνίξεις την επιθυμία να τουιτάρεις, να γράψεις ξανά και ξανά πως αρκεί η υποψία και μόνο χτυπήματος κατά αμερικανικού στόχου για να ισοπεδώσεις και τους μουλάδες του Ιράν και την πολιτιστική τους κληρονομιά – αν υποθέσουμε πως αυτά τα δυο πράγματα είναι συμβατά μεταξύ τους; Μα ποιος ασχολείται με «τις εξελίξεις στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο» που λέει αυτός ο τύπος; Νοτιοανατολιτική ποια;

Η απουσία της κοινής συνέντευξης Τύπου μαρτυρά πως η ανυπομονησία της πλευράς Τραμπ να τελειώσουν όλα γρήγορα μπορεί να μην είναι και τόσο μακριά από την αλήθεια. Μπορεί να μην είναι ούτε η δίψα για τα τουίτ αν λάβει κανείς υπόψη του πως η πλευρά Μητσοτάκη δεν μπορεί παρά να δει με ανακούφιση ακριβώς αυτήν την απουσία: Υπάρχει λόγος να στέκεται κανείς δίπλα σε κάποιον που θα μιλάει για τον Σατανά του Ιράν και τον πολιτισμό του αντί να γράφει γι’ αυτόν στο Twitter; Υπάρχει λόγος να σταθεί ο Μητσοτάκης δίπλα σε έναν όχι μόνο απρόβλεπτο αλλά και ομιλούντα Ντόναλντ Τραμπ; Κανένας απολύτως. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για μια τέτοια στιγμή αμηχανίας και, ακόμη περισσότερο, για ένα γλωσσικό ολίσθημα που μπορεί να προκληθεί από την αμηχανία – με πολλές αναμνήσεις θα ήθελε να είχε επιστρέψει ο Αλέξης Τσίπρας από τον Λευκό Οίκο αλλά όχι με την ανάμνηση της φράσης «ό,τι κάνει ο πρόεδρος Τραμπ, το κάνει για καλό».

Τι μένει; Να δει κανείς την κακή συγκυρία σαν μια ευκαιρία. Ο Μητσοτάκης είναι στην πραγματικότητα ένας μικρός και μακρινός γείτονας, αλλά δεν είναι και τόσο άσχετος με τα μεγάλα ή τα μεγαλύτερα γεγονότα. Η Αθήνα είναι ένας από τους παίκτες μιας ευρύτερης περιοχής στην οποία περιλαμβάνεται και η Νοτιοανατολική Μεσόγειος ή Νοτιοανατολική ποια και που πάντως δεν είναι καθόλου μακριά από τη Μέση Ανατολή. Ο έλληνας Πρωθυπουργός δεν μπορεί να ασφαλώς να ξέρει τι θα συγκρατήσει ο αμερικανός πρόεδρος από την ενημέρωση για την τουρκική δραστηριότητα στη Νοτιοανατολική ποια. Αλλά, από την άλλη, ποιος θέλει να μπει στο μυαλό ενός τέτοιου προέδρου;