Τι θέλω από το 2020…

Ωρα προσμονής. Ευχών. Προσδοκιών. Τα «θέλω» παίρνουν τη θέση τους και χτυπούν δυνατά τις καμπάνες που ανυπομονούν να στείλουν το μήνυμα παντού.

Δεν είναι πολλά. Αλλωστε, εδώ ισχύει πως ενίοτε τα λιγότερα είναι περισσότερα! Γιατί η γεύση τους μένει για πολύ, όπως οι στιγμές που δεν ξεθωριάζουν από το μνημονικό.

ΘΕΛΩ ο Ολυμπιακός να προχωρήσει κι άλλο στην Ευρώπη. Μια ομάδα που συνεχώς διεκδικεί και ζητεί το παραπάνω, ένα βήμα προς τους ουρανούς της δόξας. Δεν είναι μόνο πως το αξίζει. Αλλά δείχνει να έχει καιρό τώρα την τεχνογνωσία να φτάσει ψηλά. Μόνο πυροτέχνημα δεν θεωρείται η όλη προσπάθεια που γίνεται στον Πειραιά. Με σημαντικές επενδύσεις, προσήλωση σε οτιδήποτε ονομάζεται «στόχος», ικανό προπονητή και ποδοσφαιριστές με ταλέντο να ανεβάσουν επίπεδο την ομάδα, το ζητούμενο είναι το πότε θα γίνει αυτό το κλικ που το περιμένουν πολλοί και δικαίως.

ΘΕΛΩ τον Στέφανο Τσιτσιπά να σταματήσει να είναι η μύγα που ενοχλεί τους δυνατούς του παγκόσμιου τένις. Για την ακρίβεια, να βάλουμε όλοι στο μυαλό μας πως είναι και του λόγου του δυνατός! Ισοϋψής του Ρότζερ Φέντερερ, του Ράφα Ναδάλ, του Νόβακ Τζόκοβιτς. Των τριών καλύτερων παικτών στα κορτ εδώ και πολλά χρόνια, μιας τριάδας που ελάχιστες φορές είχε στο παρελθόν το άθλημα. Ο Τσιτσιπάς, ένας αρτίστας πολυτελείας που ανάγκασε σχετικούς και άσχετους να παρακολουθούν μετά μανίας ένα κατ’ εξοχήν μοναχικό και ταυτόχρονα θεαματικό άθλημα, καλείται να αποκαθηλώσει τα άλλοτε ινδάλματά του. Κάποτε αναρωτιόμασταν πότε θα μπει στο (κλειστό) κλαμπ, πότε θα τον δούμε στη δεκάδα. Το πέτυχε και έκανε κρότο μεγάλο. Τώρα, η επόμενη κίνηση είναι να μείνει μόνιμα εκεί και φυσικά να πάει ακόμη ψηλότερα. Ενα Grand Slam, δεν είναι όνειρο. Στόχος ονομάζεται!

ΘΕΛΩ να δω την ελληνική διαιτησία να βελτιώνεται θεαματικά. Να παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Οι ιθύνοντες να δώσουν ξανά τη σκυτάλη σε ελληνικά χέρια, οι ξένοι τοποτηρητές να αντιληφθούν ότι οι παχυλοί μισθοί που προσφέρονται αφειδώς στους αρμόδιους δεν φέρνουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν και να αλλάξουν ρότα. Παράλληλα, είθε οι γηγενείς ρέφερι να σφυρίζουν όσα βλέπουν, να μην κάνουν δεύτερες σκέψεις, να μην αλλάζουν τις ισορροπίες άνευ λόγου και αιτίας, να συμμορφώνονται με τη λογική και την εικόνα του ηλεκτρονικού διαιτητή όταν καλούνται να ξαναδούν μια φάση. Σαν να λέμε, να σφυρίζουν με γνώμονα την αλήθεια και όχι μια εικονική πραγματικότητα. Χωρίς συμβιασμούς.

Τι λέτε; Ζητάω πολλά; Και τι είναι πιθανότερο απ’ όλα αυτά να συμβεί την (αθλητική ) χρονιά που ήδη διανύουμε τις πρώτες της στροφές;