Η εκδίκηση των ξανθιών

«Βόμβα» (Bombshell, ΗΠΑ, 2019). Με τη σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο (και όχι μόνον), θέμα που απασχολεί πολύ κόσμο εδώ και μερικά χρόνια, ασχολείται στην τελευταία ταινία του ο Τζέι Ρόουτς, μακριά από το χιουμοριστικό κλίμα ταινιών του όπως «O γαμπρός της συμφοράς» και οι κωμωδίες «Austin Powers». Η ταινία επιστρέφει στην αναστάτωση που έφερε στον χώρο των media και δη της αμερικανικής τηλεόρασης η «επίθεση» εναντίον του διευθυντή της Fox News Ρότζερ Αϊλς (Τζον Λίθγκοου) από τρεις δημοσιογράφους του καναλιού (Σαρλίζ Θερόν, Νικόλ Κίντμαν, Μάργκο Ρόμπι) που υποστήριξαν ότι είχαν πέσει θύματα της χυδαίας, απρεπούς συμπεριφοράς του. Ο Αϊλις (που πέθανε λίγο μετά το ξέσπασμα του σκανδάλου) ήταν αξεπέραστος επαγγελματίας και κλασικός άνθρωπος των ειδήσεων, αλλά έκανε κατάχρηση της εξουσίας του και διακρινόταν από μια απαράδεκτα σεξιστική συμπεριφορά. Η ταινία τον παρουσιάζει να ζητεί από τις δημοσιογράφους να προβάλλουν τα κάλλη τους στο γραφείο του και κεκλεισμένων των θυρών προκειμένου να «εγκρίνει» ότι μπορούν να βγουν μπροστά στον φακό. Αν και δεν είναι σπουδαίος κινηματογράφος, η ταινία παρακολουθείται ως μια λάιτ καταγραφή των γεγονότων και ακολουθώντας το κλίμα της εποχής (#MeToo κ.ο.κ) παίρνει σαφώς τη θέση της «καταπιεσμένης γυναίκας» – βορά μιας ανδροκρατούμενης κοινωνίας, πόσω δε μάλλον στο επάγγελμα της δημοσιογράφου. Παρ’ όλα αυτά, η χρονική στιγμή του ξεσπάσματος του σκανδάλου δεν μπορεί να μη σε κάνει να αναρωτιέσαι. Πότε οι καταπιεσμένες από τον Αϊλις γυναίκες θυμήθηκαν, αλήθεια, την απαράδεκτη συμπεριφορά του; Μόνον όταν είδαν το δικό τους βασίλειο να κλονίζεται. Αυτό το παρατηρούμε ιδιαίτερα στην περίπτωση της δημοσιογράφου που υποδύεται η Νικόλ Κίντμαν που όταν ο Αϊλις της πήρε πίσω την εξουσία που ο ίδιος της είχε προσφέρει, εκείνη αποφάσισε να πάρει την εκδίκησή της. Θα θυμόταν άραγε τις σεξουαλικές ορέξεις και την απαράδεκτη συμπεριφορά του αν η ίδια δεν έχανε ποτέ την εξουσία της; Πολύ αμφιβάλλουμε!

Βαθμολογία: 7

«Pavarotti» (ΗΠΑ, 2019). Στο τελευταίο ντοκιμαντέρ του για τον έναν και μοναδικό Λουτσιάνο Παβαρότι (1935 – 2007), ο Ρον Χάουαρντ (που έχει στο ενεργητικό του και ένα ντοκιμαντέρ για τους Beatles, το «The Beatles: Eight Days a Week») εμμένει στον σπάνιο συνδυασμό προσωπικότητας, ιδιοφυΐας και διασημότητας του «τενόρου του λαού», όπως ήταν το ψευδώνυμό του.

Ο Παβαρότι είχε επίσης το χάρισμα της επικοινωνίας γιατί χρησιμοποιούσε τις εκ της φύσης αρετές του για να διαδώσει την όπερα ως τρόπο διασκέδασης, ως ένα είδος μουσικής με το οποίο μπορεί να επικοινωνήσει ο απλός κόσμος, με την προϋπόθεση ότι αγαπά τη μουσική.

Μέσα από την απόλυτη δύναμη του ταλέντου του, ο Παβαρότι κυριάρχησε στις μεγάλες σκηνές του κόσμου κερδίζοντας πάντα το κοινό. Και η χορταστική αυτή ταινία τεκμηρίωσης που έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε στο πλαίσιο του φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας», αυτό ακριβώς θέλει να θυμίσει. Εκτός από τις σπάνιες συνεντεύξεις μελών της οικογένειας και συναδέλφων του Παβαρότι που περιλαμβάνει, μας κάνει κοινωνούς και ακυκλοφόρητου υλικού. Θα πρέπει δε να υπογραμμιστεί και η συμβολή του μηχανικού ήχου (Κρις Τζένκινς), μέσω του οποίου η κρυστάλλινη φωνή του τενόρου «ενώνεται» με την πολυδιάστατη ηχητική τεχνολογία της Dolby Atmos και το αποτέλεσμα είναι ανατριχιαστικό, ακόμη και για όσους δεν ασχολούνται με την όπερα.

Βαθμολογία: 7

«Και μετά χορέψαμε» (And Then We Danced, Σουηδία / Γεωργία, 2019). Χορός, ρομάντζο, παράδοση, πειθαρχία αλλά και αμφισβήτηση των ταμπού και των παραδόσεων είναι τα στοιχεία που αναζητούν τη θέση τους στη νεανική αυτή κοινωνική ταινία του Λεβάν Ακίν που μάλιστα ήταν η επίσημη πρόταση της Σουηδίας για τις υποψηφιότητες του Οσκαρ μη αγγλόφωνης ταινίας (είναι συμπαραγωγή με τη Γεωργία). Εδώ, ένας ταλαντούχος αλλά «απροσάρμοστος» χορευτής (Mπάχι Βαλισβίλι) αναστατώσει με την παρουσία και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του την Εθνική Ακαδημία Χορού ανατρέποντας συγχρόνως τα δεδομένα στη ζωή ενός ζευγαριού χορευτών (Λεβάν Γκεμπαλχιάνι, Ανα Γιαβακισβίλι) που είναι τα φαβορί για μια θέση στην Εθνική Ομάδα Χορού. Νευρική και αεικίνητη ταινία, χρησιμοποιεί έξυπνα τον χορό ως όχημα για να μιλήσει για την αμφισβήτηση των «συντηρητικών ταμπού» και τη γοητεία του ρίσκου, αρκεί να υπάρχει πραγματική αγάπη για αυτό που κάνουμε.

Βαθμολογία: 6

«Μετα-μορφωμένοι πράκτορες» (Spies in disguise, ΗΠΑ, 2019). Οταν ένας κατάσκοπος – γελοιογραφία του Γουίλ Σμιθ – μετατρέπεται σε… περιστέρι, τότε ο μόνος τρόπος για να τα βγάλει πέρα είναι με τη βοήθεια ενός nerd – γελοιογραφία του Τομ Χόλαντ – που ενώ δεν έχει ιδέα από κατασκοπεία, ο υψηλός δείκτης ευφυΐας του αποδεικνύεται το κατάλληλο όπλο. Χορταστικό κινούμενο σχέδιο, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που συνσκηνοθέτησαν οι Νικ Μπρούνο και Τρόι Κουέιν, δύο από τους σημαντικότερους ανιματέρ αυτή τη στιγμή στο Χόλιγουντ (έχουν δουλέψει σε διαφορετικούς τομείς σε μεγάλες ταινίες animation, ανάμεσα στις οποίες οι «Η εποχή των παγετώνων: Σε τροχιά σύγκρουσης» και «Ο Σνούπι και ο Τσάρλι Μπράουν – Πίνατς: Η ταινία»). Θα προτιμούσα να το είχα δει στην πρωτότυπη αγγλόφωνη εκδοχή του με υποτίτλους διότι η ελληνική μεταγλώττιση με κούρασε, αλλά και πάλι, εγώ δεν είμαι παιδί και τα παιδιά στα οποία απευθύνεται σίγουρα θα την ευχαριστηθούν.

Βαθμολογία: 6

Βαθμολογία από 0 έως 10