Oταν δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας…

Ο αποκλεισμός του Αγιαξ και της Ιντερ από το Τσάμπιονς Λιγκ μαρτυρά πόσο δύσκολο είναι στη συγκεκριμένη διοργάνωση να προγραμματίσεις οτιδήποτε. Οι δυο σπουδαίες ευρωπαϊκές ομάδες απέτυχαν μολονότι πορεύονται σε εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Ο Αγιαξ πούλησε το περασμένο καλοκαίρι τον Ντε Λιχτ και τον Ντε Γιονγκ, τους δυο καταπληκτικούς πιτσιρικάδες του που πέρυσι ενθουσίασαν την Ευρώπη, ενώ έναν τρίτο, τον Φαν Ντε Μπεκ, τον έχει ουσιαστικά παραχωρήσει στη Ρεάλ Μαδρίτης και τον κράτησε γιατί δεν πρόλαβε το καλοκαίρι να βρει τον αντικαταστάτη του. Είναι εύκολο να πεις ότι αποκλείστηκε από τη Βαλένθια και την Τσέλσι γιατί το καλοκαίρι αποδυναμώθηκε – η Ιντερ όμως; Η Ιντερ έδωσε τα κλειδιά της σε έναν σπουδαίο προπονητή, όπως είναι ο Αντόνιο Κόντε, έκανε μεταγραφές μεγάλες, δεν πούλησε σχεδόν κανένα. Κι όμως οι ρεζέρβες της Μπαρτσελόνα την κέρδισαν και την έστειλαν στο Γιουρόπα Λιγκ. Γιατί; Γιατί το επίπεδο του Τσάμπιονς Λιγκ δεν συγχωρεί κανένα λάθος – κι αυτό το γνωρίζουν καλά και οι Ολλανδοί.

Λάθος

Είναι συνήθως απλό να καταγράψει κανείς τους λόγους μιας αποτυχίας στη συγκεκριμένη διοργάνωση: καμιά φορά αρκεί απλά ένα λάθος παιχνίδι. Ο Αγιαξ π.χ. έχοντας κερδίσει εύκολα τη Βαλένθια στην Ισπανία ίσως και να την υποτίμησε – η Ιντερ από τη μεριά της σίγουρα δεν περίμενε ότι οι ρεζέρβες του Ερνέστο Βαλβέρδε θα κατέβουν στο Σαν Σίρο για να της κάνουν τέτοια ζημιά. Ομως ενώ η αποτυχία έχει αναγνώσεις, η επιτυχία είναι τρομερά δύσκολο να προγραμματιστεί: ακόμα και η Ρεάλ Μαδρίτης που κέρδισε τα τελευταία χρόνια τη διοργάνωση τρεις φορές στη σειρά, πέρυσι και φέτος υποφέρει. Πέρυσι αποκλείστηκε στη φάση των «16» από τον Αγιαξ και φέτος πέρασε δεύτερη στον όμιλο μένοντας μακριά από την Παρί Σεν Ζερμέν, που παρά τα εκατομμύρια που ξοδεύει χρόνια τώρα δεν έχει φτάσει ούτε μια φορά στα προημιτελικά! Οταν δεν υπάρχει ένας ξεκάθαρος δρόμος προς την επιτυχία, τότε μπορεί να αποτύχει ο καθένας: είναι κανόνας…

Κάρλο

Στα εντυπωσιακά της τελευταίας βραδιάς του Τσάμπιονς Λιγκ και η απόλυση του ιταλού προπονητή της Νάπολι, Κάρλο Αντσελότι, μετά την πρόκριση της ομάδας του στους «16» και τη νίκη της επί της Γκενκ με 4-0! Η Νάπολι είναι αλήθεια ότι δεν τα πάει καλά στο ιταλικό πρωτάθλημα όπου τους δυο τελευταίους μήνες καλά καλά δεν έχει νίκη. Ομως στο Τσάμπιονς Λιγκ τα κατάφερε υπέροχα δείχνοντας ειδικά στα ματς με την πρωταθλήτρια Ευρώπης Λίβερπουλ, και μια σημαντική πρόοδο σε σχέση με πέρυσι: όμως όλα αυτά δεν αρκούσαν στον προπονητή για να διατηρήσει τη θέση του. Πολλές φορές λέμε ότι η διοίκηση μιας ομάδας περιμένει μια ήττα της για να αλλάξει τον προπονητή: στην περίπτωση του Αντσελότι απλά περίμενε μια νίκη – και μάλιστα μεγάλη. Σημεία των καιρών…

Κωστούλας

Σημεία των καιρών είναι και αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα. Στο Αγρίνιο π.χ. υπάρχει μια κάθετη ρήξη ανάμεσα στον ιδιοκτήτη του Παναιτωλικού Φώτη Κωστούλα και σε μερίδα οπαδών της ομάδας. Τα συνθήματα εναντίον συνεργατών της διοίκησης, που ακούστηκαν στο ματς με τον Ολυμπιακό και η ολοένα και αυξανόμενη ψιθυρολογία στην πόλη για πώληση της ΠΑΕ, έκαναν έξω φρενών τον πρόεδρο του Παναιτωλικού που εξέδωσε ανακοίνωση εναντίον των οπαδών: δεν είναι και ό,τι πιο συνηθισμένο! «Πρόκειται για “τζάμπα μάγκες” που θεωρούν ότι θα επιβάλλουν την άποψή τους με τη βία (λεκτική ή μη) και θα καθορίσουν τις επιλογές μου σε συνεργάτες και αποφάσεις που αφορούν τη λειτουργία της ΠΑΕ. Αποτελούν οικτρή μειοψηφία ανάμεσα σε χιλιάδες φιλάθλους και με τη συμπεριφορά τους απέδειξαν ότι δεν έχουν θέση στο γήπεδο. Θα συνεχίσουμε την προσπάθεια για την αγωνιστική ανάκαμψη του Παναιτωλικού, με τη συμπαράσταση και στήριξη όσων πραγματικά θέλουν το καλό του. Οχι όσων πουλάνε Παναιτωλικοφροσύνη στα λόγια» αναφέρει ο Κωστούλας (μεταξύ άλλων) και συνεχίζει: «Πρέπει να μάθουν, οι όψιμοι Παναιτωλικάρες (οι περισσότεροι ήταν νήπια το 2005), ότι παρέλαβα την ΠΑΕ σε πλήρη διάλυση. Κυριολεκτικά σε μία σακούλα super market. Προερχόμενη από δύο σεζόν στη Δ’ Εθνική και εξασφαλίζοντας την παραμονή στην Γ’ την προτελευταία αγωνιστική. Προφανώς εκείνη την περίοδο αναπολεί το σύνθημά τους: “Αλλιώς ονειρευόμαστε τον Παναιτωλικό!”. Σ’ αυτή την αξιοπρεπή και περήφανη διαδρομή των 15 χρόνων, φέραμε και διατηρούμε τον Παναιτωλικό στις κορυφαίες ομάδες της χώρας. Αυτοδύναμο και ανεξάρτητο. Είναι η μόνη ομάδα χωρίς ούτε ένα δανεικό ποδοσφαιριστή, η μόνη που δεν ενεπλάκη ποτέ ούτε σε ένα ύποπτο αγώνα. Και έτσι θα συνεχίσει» αναφέρει. Ομολογώ ότι τον καταλαβαίνω: ο άνθρωπος πραγματικά έβγαλε την ομάδα του Αγρινίου από την αφάνεια, ξόδεψε πολλά και τη διοικεί με αξιοπρέπεια. Αλλά καταλαβαίνω και τους οπαδούς της ομάδας που δεν μοιάζουν να του έχουν συγχωρέσει τη δήλωση που έκανε την περασμένη εβδομάδα ότι θα πουλούσε ευχαρίστως το προπονητικό κέντρο του Παναιτωλικού σε όποιον του έδινε τα χρήματα που θέλει! Αυτή ήταν που άναψε το σπίρτο της διαμαρτυρίας διότι πολλοί πίστεψαν ότι έγινε για να δικαιολογηθούν πράγματα που θα βγουν προσεχώς. Ενώ, από όσα μαθαίνω, μόνο έτσι δεν είναι.

Καχυποψία

Οι αποκαλύψεις για τη σχέση της ΠΑΕ Ξάνθης με τον ανιψιό του Ιβάν Σαββίδη έχουν μεγαλώσει την καχυποψία παντού κι όσο οι αρχές παίζουν κρυφτούλι με την πραγματικότητα αυτά που συμβαίνουν στο Αγρίνιο θα τα δούμε και αλλού. Το χειρότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι αυτή η ψιθυρολογία αποτελεί κακό σημάδι για τη συνέχεια: όπου έχει αρχίσει σχεδόν διαλύει ομάδες. Ο,τι κυκλοφορεί σήμερα για τον Παναιτωλικό το είχαμε ακούσει π.χ. πριν από δύο χρόνια και για την Κέρκυρα: δείτε πού βρίσκεται σήμερα η συμπαθής αυτή ομάδα. Είχε προηγηθεί η Βέροια, που επίσης είχε την ίδια τύχη: βρίσκεται κάπου στην τρίτη Εθνική και προσπαθεί να ανέβει. Ακόμα μεγαλύτερη ζημιά έπαθε ο ιστορικός ΠΑΣ Γιάννινα, του οποίου οι οπαδοί είχαν πραγματοποιήσει ανάλογες διαμαρτυρίες σαν αυτές που είδαμε στο Αγρίνιο και μάλιστα είχαν κατηγορήσει τη διοίκηση του Χριστοβασίλη για τις ίδιες ακριβώς περίεργες σχέσεις βγάζοντας και πανό αφιερωμένα σε «Ρώσους Θεούς».

Τέλος

Πρόκειται για ιστορίες με πολλές ομοιότητες η μεγαλύτερη εκ των οποίων είναι το κοινό τέλος: οι ομάδες υποβιβάστηκαν, καθώς οι καλές σχέσεις που οι οπαδοί κατήγγειλαν διέλυσαν το καλό κλίμα. «Στην Κέρκυρα» μου έλεγε ένας φίλος που έχει περάσει από εκεί «δεν ξέραμε ποιοι ήταν πληρωμένοι, ποιοι απλήρωτοι και για ποιο ακριβώς λόγο». Και από ποιους ακριβώς ανθρώπους θα πρόσθετα εγώ, που όσα συνέβησαν εκεί ακόμα τα θυμάμαι…