Ενοχές

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η Σοβιετική Ενωση είχε εγκαταστήσει νέα πυραυλικά συστήματα στην Ανατολική Ευρώπη.

Το ΝΑΤΟ αποφάσισε να απαντήσει αναπτύσσοντας πυραύλους Πέρσινγκ και Κρουζ.

Τότε εκδηλώθηκε ένα δυναμικό κίνημα στη Δυτική Ευρώπη όχι εναντίον των σοβιετικών πυραύλων, αλλά εναντίον των πυραύλων που θα ανέπτυσσε το ΝΑΤΟ.

Διαδηλώσεις, συγκεντρώσεις, πορείες, διαμαρτυρίες, επεισόδια… Αναβίωσε ακόμη και το ψυχροπολεμικό σύνθημα της δεκαετίας του ’50: «Better red than dead!». «Καλύτερα κόκκινοι παρά νεκροί».

Η Ευρώπη κλυδωνίστηκε. Και ίσως είχε ηττηθεί αν κάποιες πολιτικές προσωπικότητες δεν όρθωναν το ανάστημά τους απέναντι σε ένα ρεύμα «Οχι στον πόλεμο» που έμοιαζε δίκαιο, ηθικό και προοδευτικό..

Σε μια μεγαλειώδη ομιλία στη γερμανική Μπούντεσταγκ ο Φρανσουά Μιτεράν τάχθηκε αναφανδόν υπέρ της ανάπτυξης των νατοϊκών πυραύλων.

Με τη δολοφονική παρατήρηση ότι «οι πύραυλοι είναι στην Ανατολή αλλά οι ειρηνόφιλοι στη Δύση!».

Δεν θα κάνω ανίερους παραλληλισμούς, αλλά βρήκα αυτές τις ημέρες αρκετούς πρόθυμους να δικαιολογήσουν ή να κατανοήσουν την τουρκική πολιτική.

Διάβασα για «σύνδρομο αποκλεισμού» στο οποίο «η Τουρκία αντιδρά». Και για ελληνικές θέσεις που «κάνουν έξαλλους τους Τούρκους, με αποτέλεσμα τελικά να γίνονται προκλητικοί και διεκδικητικοί στο Αιγαίο όπως φάνηκε και στο πρόσφατο μνημόνιο με τη Λιβύη».

Με άλλα λόγια, εμείς φταίμε που τους τσαντίζουμε επειδή δεν τους κάνουμε το χατίρι. Είναι ακριβώς η στάση του Τσάμπερλεν και του Νταλαντιέ απέναντι στο bullying του Χίτλερ το 1938.

Η λογική του κατευνασμού οδηγεί να επινοείς ελαφρυντικά για τους απέναντι και να φορτώνεις ενοχές τον εαυτό σου. Μια λογική καταστροφική, ακόμη και ως προοίμιο διαπραγμάτευσης.

Για να παραφράσω σήμερα τον Μιτεράν, «η επιθετικότητα εκδηλώνεται από την Τουρκία αλλά καταγγέλλεται στην Ελλάδα».

Πού οφείλεται αυτό το εθνικό αυτομαστίγωμα; Δεν θα κάνω τον ψυχολόγο.

Θα σημειώσω όμως πως με τέτοια μυαλά, με τη στρεβλή πεποίθηση ότι εμείς φταίμε και οι άλλοι αντιδρούν δικαιολογημένα στα λάθη μας, με τη μαζοχιστική βεβαιότητα ότι οι απέναντι έχουν το δίκιο με το μέρος τους, χάσαμε στις Πρέσπες.

Περιέργως οι ίδιοι άνθρωποι με τους ίδιους συλλογισμούς πρωταγωνιστούν και τώρα. Ενας διαρκής ενδοτισμός και μια ακατάπαυστη υποχωρητικότητα προς όφελος ποιων;

Μετά την πτώση του Τείχους αποκαλύφθηκε ότι το δίκαιο, ηθικό και προοδευτικό κίνημα κατά των πυραύλων δεν ήταν τόσο αθώο. Είχε χρηματοδοτηθεί αφειδώς από τα μυστικά κονδύλια της Σοβιετικής Ενωσης και των δορυφόρων της.

Ευτυχώς τα πράγματα έχουν αλλάξει και τέτοια αλισβερίσια δεν γίνονται στην εποχή μας.

Συνεπώς κάποια άλλη θα εξήγηση θα υπάρχει.