Ωρα αποφάσεων

Ο ιταλικός Τύπος καλύπτει με μεγάλο ζήλο τις εξελίξεις στη Λιβύη – λογικό, οι δύο χώρες βρίσκονται απέναντι και η προσφυγική ροή προς την Ιταλία εξαρτάται ευθέως από το ποιος έχει το πάνω χέρι στην Τρίπολη. Την περασμένη Πέμπτη, λοιπόν, η Repubblica δημοσίευσε ένα ρεπορτάζ με τίτλο «Οι Ρώσοι στις πόρτες της Τρίπολης», όπου αναφερόταν ότι 1.000 – 2.000 μισθοφόροι της εταιρείας Wagner (επικεφαλής της οποίας είναι ο Γεβγένι Πριγκόζιν, γνωστός ως «σεφ του Πούτιν») πολεμούν μαζί με τον στρατηγό Χαφτάρ και έχουν αλλάξει εντελώς τους συσχετισμούς δυνάμεων. Ηδη έχει εκπονηθεί μυστικό σχέδιο για την απομάκρυνση του πρωθυπουργού Φαγέζ ελ Σεράζ.

Ο τελευταίος έχει γίνει διάσημος στην Ελλάδα επειδή υπέγραψε το λεγόμενο μνημόνιο με την Τουρκία για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών. Σε αυτό το θέμα αναφέρθηκε την επομένη (6/12) η ιταλική εφημερίδα, με τίτλο «ο Ερντογάν παίρνει τη μισή Μεσόγειο και η Ιταλία αρκείται στον ρόλο του παρατηρητή». Ο τούρκος πρόεδρος δεν θέλει να ξαναγράψει μόνο την ιστορία, αλλά και τη γεωγραφία, σημειώνει ο Τζανλούκα Ντι Φέο. Η τουρκική επιρροή εκτείνεται πλέον από τη Λιβύη μέχρι τα Βαλκάνια: η Αγκυρα ενισχύει οικονομικά και στρατιωτικά την Αλβανία, έχει ενεργή ανάμειξη στις υποθέσεις του Κόσοβου και της Βοσνίας, επεκτείνει τις σχέσεις της με τη Βουλγαρία. Και η ιταλική κυβέρνηση σιωπά…

Εχει ενδιαφέρον να βγαίνουμε από το καβούκι μας και να βλέπουμε πώς σκέπτονται οι άλλοι, είτε διάκεινται θετικά είτε αρνητικά απέναντί μας. Οχι μόνο για να συγκροτούμε συμμαχίες, αλλά και για να έχουμε μια σφαιρικότερη θεώρηση των πραγμάτων. Και, φυσικά, για να διορθώνουμε τυχόν παρανοήσεις. Ας πάρουμε τους περίφημους χάρτες, ένα εργαλείο που κατ’ εξοχήν δημιουργεί εντυπώσεις. Και δεν μιλάμε μόνο για τους «πειρατικούς» χάρτες που κάθε τόσο εμφανίζονται στα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, αλλά και για χάρτες που αναφέρονται στην υποτιθέμενη ελληνική ΑΟΖ.

Ενας τέτοιος χάρτης συνόδευε το προαναφερθέν ρεπορτάζ της Repubblica και απεικόνιζε το Αιγαίο περίπου ως ελληνική θάλασσα. Περιλάμβανε μάλιστα και τα κομμάτια της «ελληνικής ΑΟΖ» που διεκδικούν η Τουρκία και η Λιβύη. Οι ιταλοί αναγνώστες είναι βέβαιο ότι θα σκέφτηκαν, καλά, τόσο άπληστοι είναι οι Ελληνες; Δεν έχουν αφήσει τίποτα στους γείτονές τους;

Τίποτα τέτοιο φυσικά δεν συμβαίνει. Και ορθώς η Αθήνα καταγγέλλει στο εσωτερικό και το εξωτερικό την τουρκική προκλητικότητα. Την ίδια στιγμή, όμως, θα πρέπει να αποσαφηνιστεί και η ελληνική θέση για το ζήτημα της συνεκμετάλλευσης με την Τουρκία πιθανών κοιτασμάτων στο Αιγαίο. Ο αναπληρωτής σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας Θάνος Ντόκος είχε την τόλμη να το θέσει πρόσφατα, προσθέτοντας ότι κάτι τέτοιο προϋποθέτει την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας με απόφαση διεθνούς δικαιοδοτικού οργάνου.

Ηρθε λοιπόν η ώρα των θαρραλέων – και συναινετικών – αποφάσεων. Τις οποίες η πλευρά που έχει δίκιο δεν έχει κανένα λόγο να φοβάται.