Η Ωραία Ελένη του καράτε μαθαίνει γιαπωνέζικα

Σε λίγες μέρες το 2019 θα περάσει στην ιστορία και θα ξεπροβάλει το 2020. Στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της οικογένειας Χατζηλιάδου, εφέτος θα μπει με το καλό και μια ξεχωριστή μπάλα που θα γράφει: «Τόκιο 2020».

Η κορυφαία ελληνίδα αθλήτρια του καράτε Ελενα Χατζηλιάδου είναι αγκαλιά πλέον με την ολυμπιακή πρόκριση (πήρε πολύτιμους πόντους και στο πρόσφατο γκραν πρι της Μαδρίτης όπου έφτασε μέχρι τον τελικό και πήρε τη δεύτερη θέση) και έχει μπει στην τελική ευθεία για το μεγάλο ραντεβού των Ολυμπιακών Αγώνων της Ιαπωνίας.

Η παγκόσμια πρωταθλήτρια και δευτεραθλήτρια Ευρώπης στα +68kg του καράτε κούμιτε, η 26χρονη από την Κατερίνη έχει σχεδόν στα χέρια της το εισιτήριο για το Τόκιο, όπου θα έχει μια (και ίσως μοναδική) ευκαιρία διάκρισης καθώς το άθλημα που μπαίνει τώρα στο πρόγραμμα, είναι πολύ πιθανό, τέσσερα χρόνια αργότερα στο Παρίσι να είναι εκτός προγράμματος!

Η ίδια όμως είναι επίμονη όπως έχει μάθει από μικρή πλάι στον προπονητή και πατέρα της Μάξιμο, ο οποίος άλλωστε είχε προπονήσει και τη σύζυγό του, Κωνσταντίνα, προτού καν παντρευτούν! Την οποία είχε μαθήτρια από τα 17 της χρόνια στη σχολή του στην Κατερίνη. Μετά τη μαμά, ο μπαμπάς Μάξιμος προπονεί την Ελενα (από τα πέντε της χρόνια!), αλλά και τη μικρότερη αδελφή της, Γεωργία, που είναι εξίσου μεγάλο ταλέντο.

Η πιο δύσκολη στιγμή του μπαμπά-προπονητή, ήταν όταν οι δύο αδελφές είχαν βρεθεί αντίπαλες στον τελικό του ελληνικού πρωταθλήματος, με την Ελενα να επικρατεί τελικά. Η οποία έδωσε για πρώτη φορά ξεκάθαρα τα διαπιστευτήριά της στο εξωτερικό όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο το 2012 στο Παρίσι, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νεανίδων σε ηλικία 19 ετών.

Από τότε τα μετάλλια άρχισαν να πέφτουν… βροχή με κορυφαίο φυσικά το χρυσό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα γυναικών αυτή τη φορά, πέρυσι στη Μαδρίτη που αποτελεί και τον μεγαλύτερο τίτλο της καριέρας της μέχρι τον επόμενο (είχε πάρει και το ασημένιο στο Λίντς το 2016).

Η… υιοθεσία

Ενα ατόφιο ταλέντο (με δύο ασημένια μετάλλια επίσης σε ισάριθμα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα πέρυσι στο Νόβι Σαντ της Σερβίας και εφέτος στη Γκουαδαλαχάρ της Ισπανίας) που κάποιες φορές όπως λέει ξυπνάει μέσα στη νύχτα τον πατέρα της να τον ρωτήσει κάποιο τεχνικό θέμα!

Αυτά είναι τα καλά του μπαμπά-προπονητή.

Η ίδια αν δεν είχε βρεθεί ο πρόεδρος της ΕΟΕ Σπύρος Καπράλος να την «υιοθετήσει» – στο πρόγραμμα που είχε οραματιστεί τότε βρίσκονταν χορηγούς που αναλάμβαναν τους υποψήφιους Ολυμπιονίκες – ίσως να είχε εγκαταλείψει καθώς ήταν στη Γερμανία δουλεύοντας σε νοσοκομείο και κάνοντας την πρακτική της (έχει σπουδάσει φυσικοθεραπεία) σε ωράρια που δεν επέτρεπαν και την προετοιμασία υψηλού επιπέδου. Λίγο πριν από κάθε αγώνα με τον πατέρα της, ακουμπάνε τα μέτωπά τους και αυτό τους δίνει δύναμη και τη βοηθάει να συγκεντρώνεται. Ελπίζουμε να το κάνει και στο Τόκιο.