Πρώην

Δόθηκε χθες στη δημοσιότητα ένας κατάλογος 120 πρώην πασόκων που θέλουν να γίνουν ΣΥΡΙΖΑ. Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα!

Ο κατάλογος δεν κρύβει εκπλήξεις. Είναι ένα άθροισμα γνωστών και άγνωστων ανθρώπων που στην πλειοψηφία τους είναι ΣΥΡΙΖΑ προ πολλού, αλλά αυτοχαρακτηρίζονται «προσωπικότητες του προοδευτικού χώρου».

Δηλώνουν δηλαδή ότι είναι όχι μόνο προοδευτικοί αλλά και προσωπικότητες. Κανένα πρόβλημα σε μια χώρα όπου συνήθως είσαι ό,τι δηλώσεις.

Ο κατάλογος όμως παρουσιάζει ένα ενδιαφέρον επειδή δίπλα στα περισσότερα ονοματεπώνυμα αναγράφονται και ιδιότητες.

Τις μέτρησα. Βρήκα 97 «πρώην κάτι», χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν κάποιοι «πρώην» και στους υπόλοιπους που δεν αναφέρουν ιδιότητα.

Στην προκειμένη περίπτωση το «πρώην» εξηγεί πολλά. Κυρίως περιγράφει τη λογική αλλά και τα όρια του εγχειρήματος.

Η λογική λέει ότι κάποιοι πρώην θέλουν να ξαναγίνουν νυν. Ανθρώπινο.

Τα όρια είναι ότι ποτέ στην παγκόσμια πολιτική δεν έχει καταγραφεί αξιοσημείωτο «Κίνημα των Πρώην». Ούτε και στράτευμα που να έχει αναθέσει τη διοίκησή του σε Ενωση Αποστράτων.

Ακόμη κι οι Βουρβόνοι, όταν επέστρεψαν στο Παρίσι το 1814, στηρίχτηκαν σε ένα προσωπικό διαφορετικό από εκείνο που κυριαρχούσε πριν από το 1789. Δεν φώναξαν πίσω τον Τζουμάκα, τη Μαριλίζα και τον Θανάση Οικονόμου της εποχής.

Ουδείς αποκλείει φυσικά ανάμεσα σε τόσες «προσωπικότητες του προοδευτικού χώρου» να κρύβονται και ανεκμετάλλευτα διαμάντια της πολιτικής.

Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι αλλού. Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015, παρ’ όλα τα κουσούρια του, ήταν ένα φρέσκο, άφθαρτο και νεανικό κίνημα. Είχε πολλά στραβά αλλά κι ένα μεγάλο πλεονέκτημα: ήταν καινούργιος.

Τι τους έπιασε ξαφνικά, τέσσερα χρόνια αργότερα, και μαζεύουν όλες τις παλιατζούρες; Είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι μπορούν να ανοίξουν νέους δρόμους επικοινωνίας με την ελληνική κοινωνία μέσα από εκείνους που η κοινωνία έχει ήδη απορρίψει;

Διότι αν η Ολγα Αβεροπούλου-Σουλιμέτση και ο Μαδεμλής χαίρουν τόσης πολιτικής σημασίας και κοινωνικής αποδοχής, γιατί χρειάζεται να καταφύγουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να αναζητήσουν στον ήλιο μοίρα;

Κι αν οι «προσωπικότητες του προοδευτικού χώρου» ήταν τόσο προσωπικότητες και τόσο προοδευτικές, γιατί δεν είχαν κάνει νωρίτερα γνωστή την παρουσία τους; Περίμεναν να τους πάρει τα εσώρουχα ο Μητσοτάκης;

Πολύ φοβάμαι ότι στο εύλογο αυτό ερώτημα πραγματική απάντηση δεν υπάρχει. Μόνο ψευδαισθήσεις, αυταπάτες και προοδευτική φλυαρία.

Διότι υποψιάζομαι ότι στις περιπτώσεις των απόστρατων «προσωπικοτήτων του προοδευτικού χώρου» ισχύει ό,τι και για τους Βουρβόνους της Παλινόρθωσης.

«Δεν έμαθαν τίποτα, ούτε ξέχασαν τίποτα» έλεγε για εκείνους ο Ταλεϋράνδος.