Χιόνι

Μερικές φορές μια διαφήμιση έχει την ικανότητα να σε συγκινήσει περισσότερο κι από μια αληθινή ιστορία. Οπως αυτός ο ναυτικός που τον βλέπουμε να μιλάει με την οικογένειά του στην πατρίδα και να υπόσχεται στον γιο του παιχνίδια που δεν του έχει πάρει: η συναισθηματική φόρτιση είναι πηγαία, κι ας υπάρχουν εύλογες διαμαρτυρίες ότι το όλο σκηνικό με τον τηλέγραφο, τον μαρκόνη και την απέραντη δυστυχία δεν ανταποκρίνεται στα σημερινά πλοία της ελληνικής ποντοπόρου ναυτιλίας.

Είμαστε λίγο μελό αυτές τις μέρες, πώς να το κάνουμε. Ο Economist αναφέρεται σε μια άλλη διαφήμιση, με αντικείμενο αυτή τη φορά μια μάρκα μπίρας, που προβάλλεται εδώ και χρόνια αυτή την εποχή στην Ιρλανδία και αντλεί εμφανώς την έμπνευσή της από ένα διήγημα που έγραψε ο Τζέιμς Τζόις το 1907: τους Νεκρούς. Πρωταγωνιστεί ο Γκάμπριελ Κόνροϊ, ένας καθηγητής και βιβλιοκριτικός, που καλείται να βγάλει λόγο στο ετήσιο οικογενειακό πάρτι στο Δουβλίνο. Τα κέφια του δεν είναι καλά, μια από τις θείες του πεθαίνει, έχει δεχθεί και μια επίθεση από μια ιρλανδή εθνικίστρια, αλλά εκείνος σκέφτεται το χιόνι που πέφτει και στον λόγο του επικαλείται «τις ιδιότητες της ανθρωπιάς, της φιλοξενίας και του ευγενικού χιούμορ που ανήκαν σε μια παλιότερη εποχή». Υστερα επιστρέφει στο ξενοδοχείο με τη γυναίκα του, ετοιμάζεται για παθιασμένο σεξ, αλλά εκείνη δεν ενδιαφέρεται: τη βασανίζει η ανάμνηση ενός εραστή της που πέθανε στα δεκαεπτά του. Του διηγείται την ιστορία και την παίρνει ο ύπνος, ενώ εκείνος στέκεται στο παράθυρο και βλέπει το χιόνι να πέφτει απαλά «πάνω σε όλους τους ζωντανούς και τους νεκρούς».

Ξεχάστε τα κάλαντα, γράφει ο Economist. Το πνεύμα των Χριστουγέννων αποτυπώνεται με τον καλύτερο τρόπο σ’ αυτή την ιστορία αγάπης, απώλειας και μοναξιάς.

Κι εγώ δεν ξέρω γιατί, διαβάζοντάς την, το μυαλό μου πήγε στον δήμαρχο της Λέρου και τους άλλους δημοτικούς παράγοντες που ανέβηκαν χθες τα μεσάνυχτα σε ένα πλοίο που ερχόταν από τη Σύμη κι εμπόδισαν την αποβίβαση 50 προσφύγων και μεταναστών. «Δεν είναι ότι δεν θέλουμε να τους φιλοξενήσουμε, αλλά είναι θέμα επιβίωσης», είπε o Μιχάλης Κόλλιας, και δεν κατάλαβα αν εννοούσε την επιβίωση των κατοίκων ή των προσφύγων.

Εχει τα δίκια του βέβαια ο άνθρωπος, κάνει κρύο αυτές τις μέρες, ίσως να πέφτει και χιόνι, και το νοσοκομείο υπολειτουργεί. Τα νησιά έχουν σηκώσει τεράστιο βάρος σε αυτή την κρίση. Αλλά να, υπάρχει πολλή απώλεια, πολλή μοναξιά και πολύ θανατικό μεταξύ αυτών των ανθρώπων, κι έχουν τόση ανάγκη από τις ιδιότητες στις οποίες αναφέρεται ο ήρωας του Τζόις. Δώσε τόπο στην οργή λοιπόν δήμαρχε, μέρες που είναι, κι άσε τα τελεσίγραφα και τις προθεσμίες. Το πρόβλημα θα αντιμετωπιστεί, η κυβέρνηση διαθέτει την πολιτική βούληση, ας μη φορτώσουμε κι άλλο ζόφο στους ξεριζωμένους.