Σήμερα θα ήταν 103 ετών

Ας κάνουμε μια στάση για το καλό της ψυχής μας. Πολύτιμη είναι η ειδησεογραφία για τα ταξίδια του Πρωθυπουργού, για το πώς θα εκλέγεται ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για το σχέδιο για τη δέκατη τρίτη σύνταξη που ετοιμάζεται στο Μέγαρο Μαξίμου, για τις διαφωνίες στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά τη μελλοντική μορφή του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Είναι μαζί με πολλά άλλα ο καθημερινά επιούσιος πολιτικός μας άρτος. Πώς γίνεται όμως και μια είδηση από τα περασμένα να έρχεται και να ανατρέπει το σκηνικό, ή μάλλον να μας κάνει να συνειδητοποιούμε πως, ενώ συζητούμε για όλα αυτά, κάτι μας διαφεύγει χωρίς να ξέρουμε περί τίνος ακριβώς πρόκειται.

Για να μείνουμε άφωνοι όταν καταλάβουμε πως, αν και πρόκειται για ένα φαινομενικά «ασήμαντο» περιστατικό που θα ήταν δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να έχουμε πληροφορηθεί, η υποψία πως έχει υπάρξει το ίδιο ή κάποιο αντίστοιχο μας γεμίζει με τύψεις. Διαβάζουμε στα «ΝΕΑ» της 11ης Νοεμβρίου του 1969 μια σύντομη είδηση που λέει: «Θανάσιμη πτώση από οικοδομή. Από ανεγειρόμενη οικοδομή στην Καλλιθέα (Λυκούργου και Ιατρίδου) κατέπεσε χθες στις 2.30 μ.μ. ο εργάτης Χαρ. Κοττίδης, ετών 53, και ετραυματίσθη βαριά. Διεκομίσθη στο Δημοτικό Νοσοκομείο όπου αργότερα υπέκυψε στα τραύματα του».

Υπάρχει μια παράξενη σχέση μέσα στον κόσμο, να ταυτίζεσαι όταν πρόκειται για κάτι εξαιρετικά δραματικό πολύ περισσότερο με αγνώστους σου παρά με γνωστούς ή και με συγγενείς σου. Μπορεί στη δεύτερη περίπτωση ο σπαραγμός να είναι αφαντάστως μεγαλύτερος, αλλά με τη θλίψη μας για έναν άγνωστο σαν να πολιορκούμε με πολύ πιο αποκαλυπτικό τρόπο τα σκοτάδια της ανθρώπινης μοίρας. Ποιος ήταν άραγε ο Χαρ. Κοττίδης (τι κρίμα που δεν θα μάθουμε ποτέ αν το όνομα ήταν Χαράλαμπος, Χαρίλαος ή Χαρίσης). Να είχε άραγε παιδιά και αν είχε και τα παιδιά του ήταν γύρω στα είκοσί τους χρόνια όταν σκοτώθηκε, σήμερα στα εβδομήντα τους, που θα έχουν παντρευτεί και θα έχουν κάνει δικές τους οικογένειες, θα έχουν άραγε μιλήσει στα δικά τους παιδιά για τον παππού τους, που αν σκοτώθηκε ήταν για το μεροκάματο, ώστε να μπορεί να ζει η οικογένειά του και στη συνέχεια να υπάρξουν και τα ίδια τα εγγόνια;

Κι αν ο Χαρ. Κοττίδης ήταν ανύπαντρος και ζούσε με τα αδέλφια του, που στο μεταξύ θα έχουν όλα τους πεθάνει, αφού συνομήλικα του καθώς θα ήταν θα έπρεπε να είναι σήμερα, αν ζούνε, πάνω από 100 χρόνων, πώς αντέδρασαν όταν πληροφορήθηκαν το ατύχημα και στη συνέχεια τον θάνατο του αδελφού τους; Αραγε θα υπήρξε στη συμβολή των οδών Λυκούργου και Ιατρίδου, σε κάθε επέτειο του θανάτου του Χαρ. Κοττίδη, ένα μπουκετάκι με λουλούδια όπως συχνά συμβαίνει σε αντίστοιχα περιστατικά; Αλλά και πόσοι από τους περαστικούς θα αναρωτήθηκαν ποιον άραγε να αφορά αυτή η τόσο δραστικά αυτοσχέδια υπενθύμιση και αν θα υπήρξε έστω κι ένας που θα προσπάθησε να μάθει ποιον ακριβώς αφορούσε το μπουκετάκι με τα λουλούδια, ή και να θέλησε να μάθει κάτι περισσότερο για τον δυστυχή αυτόν άνθρωπο.

«Το μάτι σου που αγκάλιαζε τον κόσμο ολόκληρο / γιατί δεν συγκράτησε τον εργάτη που έπεφτε από τηνσκαλωσιά;» λένε δύο ερωτικοί στίχοι του γερμανού ποιητή Αϊχ. Ομως να υπήρξε έστω και μια φορά που η ποίηση να μην διαψεύστηκε παταγωδώς μέσα στον κόσμο;