Τι απέγιναν οι εξαγωγές μας;

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Γ{ARX}ια πολλά χρόνια, στο παρελθόν, ο μέσος Ελληνας γνώριζε λαθεμένα ότι πρώτο λιμάνι της Ελλάδας μας ήταν του Πειραιά… Ηταν αλλά το λιμάνι ΕΙΣΑΓΩΓΩΝ!
Οικονομικά και οικονομολογικά πρώτο ήταν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μας ως ΕΞΑΓΩΓΙΚΟ! Ως χώρα Αγροτική (και Οικονομία) οι εξαγωγές μας που στήριζαν την αναγκαιότατη εισροή συναλλάγματος, βασικό «οξυγόνο» της οικονομίας μας, είχαν τα ΚΑΠΝΑ («ανατολικού τύπου» αρίστης ποιότητας) περιζήτητα διεθνώς για να στηρίζουν το χαρμάνι των μεγάλων Καπνοβιομηχανιών (σιγαρέτων, Φίλιπ Μόρις κ.ά.) αναμειγνυόμενα με τα δικά τους (τύπου Μπέρλεϋ)!
Το άλλο, δεύτερο, πολύ αξιόλογο εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν, ο σίτος μας από τον σιτοβολώνα του ευλογημένου Θεσσαλικού κάμπου, τύπου Μυτιλήνης μας κ.ά. Ο Ελλαδικός ήλιος βοηθούσε τον τύπο του σκληρού σίτου, ζητήσιμο από τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης (κυριότερα Γαλλία) με τα μαλακά τους στάρια βελτιώνοντας από την ανάμειξη με τον δικό μας. Οι τράπεζές μας είχαν βασικό τους πυλώνα τις Διευθύνσεις εξωτερικού εμπορίου, τομέας της χώρας ως Αγροτικής Οικονομίας…
Και σήμερα; Σήμερα, δεν παράγουμε ούτε τα βασικά αγροτικά είδη της τόσο σημαντικής Ελληνικής κουζίνας και για την οποία έρχονται (30.000.000) τριάντα και πλέον εκατομμύρια Τουρίστες – δηλαδή η «ΑΓΟΡΑ» στα πόδια μας εντός της χώρας μας αλλά με προϊόντα διατροφής ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΑ: ΟΧΙ μόνο κρέας (Γερμανικό, Ολλανδικό κλπ.) αλλά μέχρι και ντομάτες Μαρόκου, Πολωνίας, Σκοπίων κλπ.!! με ανεξέλεγκτη χρήση φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων κ.λπ. απαγορευμένων στην ΕΕ.
Ο πρωτογενής τομέας της χώρας υστερεί και από την Εγκατάλειψη της περιφέρειας της Ελλάδας με την τραγική αστυφιλία (Αττική ζώνη) και την «εξαγωγή» των νέων μας μεταναστών (πάνω από 500.000, οι περισσότεροι μορφωμένοι, που πολλοί φυτοζωούν στην ξενιτιά) την τελευταία τετραετία με ασυγχώρητη αδιαφορία της χθεσινής Διακυβερνήσεως. Η πολιτική εξουσία στους κομματικούς προγραμματισμούς, φαίνεται, δεν είχε σε προτεραιότητες δημιουργικότητας τη Νεολαία στο σύνολό της, παρά μόνο εξάρτηση και γενικά εκμετάλλευσή της σε χαμερπείς «ΕΞΑΡΧΕΙΑΚΟΥΣ» στόχους. Οι Κυβερνήσεις αλλά και η σημερινή δεν έχει κάνει, ακόμη, ορατούς στόχους δυναμικής αναγέννησης του ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ τομέα.
Στις περισσότερες αγροτικές εργασίες είναι αλλογενείς λαθρομετανάστες απασχολούμενοι (συλλογή καρπών – φρούτων κλπ.) στα ερημωμένα χωριά ιδιαίτερα του Βορειοελλαδικού χώρου με αυξανόμενο το εγκληματικό στοιχείο και την εν γένει ΑΣΦΑΛΕΙΑ.
Γιατί οι νέοι μας περιφρονούν τις όποιες απασχολήσεις στον τόπο τους παραχωρώντας τες στους λαθρομετανάστες;
Γιατί οι νέοι μας δέχονται αυτές τις κάκιστες πολιτικές δυνάμεις που βάζουν στα χέρια τους «βαριοπούλες» μάρμαρα πέτρες, μολότοφ κ.λπ. ενάντια στα της ίδιας ηλικίας, αδέλφια που τρέχουν εργασιακά μέρα – νύχτα στο «μεροκάματο του τρόμου» και καίγονται κυριολεκτικά αδελφοκτόνα από το «Μολοτωφικό πετρέλαιο» πολλά χρόνια πια…
Γιατί οι νέοι μας «βαδίζουν» προς όνειρα – ιδεοληψίες καταστροφικές αντί να κτίζουν με τα ικανά χέρια τους «ΜΑΡΜΑΡΑ»;
Ποιος «ΓΙΑΤΙ και ΓΙΑΤΙ» φταίει; Οι γονείς, τα «Σχολεία» κ.λπ.; Ασφαλώς φταίει η πολιτική ηγεσία που δεν δείχνει καμία ωριμότητα, ατομική κοινωνική προσαρμογή στην Ελλαδική αναγκαιότητα – ορθότητα.
Ολοι ας αφήσουν επιτέλους την Ελλαδική Νεολαία σε πορεία αναγέννησης παραγωγική για τη σωτηρία τους και ασφαλώς τη σωτηρία του τόπου μας.
Με τιμή,
Βασίλειος Δ. Βασιλειάδης
Πολιτικός επιστήμων – Οικονομολόγος ΑΠΘ

Γιατί οι άνθρωποι ακολουθούν τους ισχυρούς

Κύριε Διευθυντά,
{ARX}Ξ{ARX}ανά και ξανά στην ιστορία και σήμερα ακόμη και σε χώρους εργασίας και πέρα από αυτούς, φαίνεται ότι ένας συγκεκριμένος τύπος προσωπικότητας εξακολουθεί να καταλαμβάνει θέσεις εξουσίας: ο ισχυρός – ο υπό την αρχαιο-ελληνική έννοια «τύραννος». Είναι συνήθως ο τύπος του λεγόμενου χαρισματικού ή/και γοητευτικού, αλλά επίσης υπολογιστικού και φαύλου.
Θέλω να πιστεύω ότι η κριτική μελέτη της ιστορίας αλλά και της καθημερινότητάς μας τείνουν να υποδείξουν μερικούς από τους λόγους, που κάνουν τους ανθρώπους να ακολουθούν τους ισχυρούς (τυράννους) και αυτοί είναι:
* Αίσθημα αδυναμίας ή αβεβαιότητας στην προσωπική ζωή
* Ανάγκη για ισχυρό πατρονάρισμα
* Δειλία/παθητικότητα/ανασφάλεια/επιβίωση
* Στηρίζοντας πολλά στην πίστη προς κάποιον άλλο ή αφελής ιδεαλισμός
* Περίεργος (πλην ανθρώπινος) θαυμασμός προς τους έχοντες παραβατική συμπεριφορά και ελλιπή αξιοπιστία – ό,τι ακριβώς θα απεχθανόταν ο καθένας στην προσωπική του ζωή
* Ελξη προς επιφανειακούς δείκτες (όπως χρήματα, εμφάνιση, status κ.τ.λ.)
* Δύναμη/δημοτικότητα ή ακόμη και ευθυγράμμιση με τους αποδεκτούς, αυτούς που είναι «in»
* Ελλειψη κριτικής σκέψης/λογικής/εκπαίδευσης
Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι υπάρχουν τάσεις, εκκεντρικότητες, ανασφάλειες και φιλο/ματαιοδοξίες της ανθρώπινης φύσης, που τρέφουν την έλξη προς το επιδεικνυόμενο θράσος των ισχυρών (τυράννων), πλην όμως αφήνοντας ταυτόχρονα τους ελκόμενους, ευάλωτους στη σκληρότητα, την αδιαφορία και την εκμετάλλευσή των ισχυρών. Η «σωτηρία» μπορεί να έλθει όταν καθένας ξεχωριστά παλεύει στο να διατηρεί έναν υγιή σκεπτικισμό απέναντι σε κάθε άτομο που δημιουργεί γύρω του μία περίεργη και υπερβολική έλξη (δηλαδή αυτό που συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως μια «too good to be true» κατάσταση), που ποτέ δεν φαίνεται να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, διότι τελικά είναι φυσιολογικό να έχει φθάσει κανείς σε ένα επίπεδο αυτογνωσίας, έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται την κατάσταση του να «γνωρίζει ό,τι νομίζει και να νομίζει ότι γνωρίζει». Η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί να είναι ελκυστική, αλλά τελικά είναι μια τακτική – μερικές φορές μια επικίνδυνη τακτική.
Δεν μπορούμε, λοιπόν, να ακολουθούμε τους ισχυρούς (τυράννους) «ελαφρά τη καρδία».
Αντώνης Δερνέλλης