MEGA ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΙΝΑΙ…

Κατερίνα Γιουλάκη

ηθοποιός

Ο τηλεοπτικός μου γάμος

Το «Ρετιρέ» ήταν τηλεοπτικά η καλύτερη στιγμή της καριέρας μου. Με απογείωσε. Μετά από αυτή τη σειρά έκανα κάποιες σποραδικές εμφανίσεις, αλλά ποτέ κάτι όπως το «Ρετιρέ». Μία από τις στιγμές που δεν θα ξεχάσω είναι η ημέρα που υποτίθεται ότι θα παντρευόμουν. Ο Δαλιανίδης μου ζητούσε για τις ανάγκες της σκηνής να πέφτω και να σηκώνομαι. Δεν θυμάμαι πόσες φορές με έβαλε να το κάνω. Εκείνο που θυμάμαι ακόμη ήταν ότι στο τέλος είχα αγανακτήσει. Εύχομαι κάποια στιγμή να λυθεί και το θέμα της απόδοσης των δικαιωμάτων από τις επαναλήψεις, ζήτημα που είναι ακόμη σε εκρεμμότητα.

 

 

Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης

ηθοποιός – σκηνοθέτης

Η 28η Δεκεμβρίου 2018

Εχω παίξει σε αρκετές σειρές του Mega: «Γυναίκες», «Λόγω τιμής», «Η ζωή που δεν έζησα», «Ετσι ξαφνικά», «Να με προσέχεις». Εχω κάνει και παιχνίδια, όπως το «Survivor Ελλάδα – Τουρκία». Εχω λοιπόν συνδεθεί μαζί του – και με τους ανθρώπους του – συναισθηματικά. Και ως θεατής, το είχα πάντα ως πρώτη επιλογή. Το Mega διαμόρφωσε το τηλεοπτικό τοπίο για πολλά χρόνια, έδειξε τον δρόμο και στα άλλα κανάλια, στη μυθοπλασία αλλά και στην ενημέρωση. Η πιο δυνατή λοιπόν στιγμή που θυμάμαι, μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια της διπλής μου σχέσης με το κανάλι, δεν είναι άλλη από την 28η Δεκεμβρίου του 2018, τη στιγμή που έπεσε το μαύρο. Είχα γράψει τότε:

«Η συχνότητα μόλις σταμάτησε να εκπέμπει. Το Mega όμως δεν ήταν συχνότητα, ήταν άνθρωποι: εργαζόμενοι, δημιουργοί και θεατές. Αυτοί είναι ακόμα εδώ. Τίποτα δεν τελειώνει, όλα αλλάζουν μορφή. Σε χαιρετώ μ’ ευγνωμοσύνη, κι από τις δυο πλευρές τις οθόνης».

 

 

Μιρέλλα
Παπαοικονόμου

σεναριογράφος

Η μυθοπλασία

Μεσολάβησαν κιόλας τριάντα ολόκληρα χρόνια από τη μέρα που πέρασα το κατώφλι του Mega. Επαγγελματικά μικρή και φρέσκια στον χώρο αυτόν, όσο και το ίδιο το κανάλι. Το Mega στην καλή του εποχή πέρασε στη  συνείδηση του κόσμου ως το κανάλι της πρωτοπορίας, της ποιότητας και της τόλμης. Αγκάλιασε τη μυθοπλασία και ανέδειξε σπουδαίους δημιουργούς και ηθοποιούς που πήγαν την τηλεόραση ένα βήμα παραπέρα. Σήμερα καλούμαι να βρω αυτές τις λίγες λέξεις που θα αποτυπώσουν όλα όσα θα ήθελα να εκφράσω για την επαγγελματική μου ενηλικίωση. Το Μεγάλο Κανάλι υπήρξε το επαγγελματικό μου σπίτι. Η επαγγελματική μου οικογένεια με εμπιστεύτηκε, με στήριξε, με τίμησε και μεγαλώναμε μαζί για τρεις δεκαετίες. Κανείς δεν θα μπορούσε να προβλέψει εκείνο το μαύρο που έριχνε αυλαία, όχι μόνο σε δημιουργούς, εργαζόμενους και κοινό, αλλά και σε ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της ιδιωτικής τηλεόρασης. Είναι αισιόδοξη είδηση ότι το Mega, ως όνομα και βιβλιοθήκη, διασώθηκαν. Εύχομαι η νέα διοίκηση να τιμήσει την παρακαταθήκη του ονόματος που «κληρονόμησε», γράφοντας καινούργια ιστορία, ισάξια και μεγαλύτερη της προηγούμενης. Με όραμα, ποιότητα και τόλμη.

 

 

Θόδωρος Ρουσόπουλος

βουλευτής ΝΔ, πρώην παρουσιαστής και διευθυντής ενημερωτικών εκπομπών

Σαν όνειρο…

Η ώρα πλησιάζει οκτώμισι το βράδυ, οι ειδήσεις όπου να ‘ναι αρχίζουν κι εγώ είμαι σ’ ένα μικρό βανάκι τηλεοπτικού συνεργείου, άλλοτε στην Ουάσιγκτον, άλλοτε στην Κωνσταντινούπολη, άλλοτε στο Ελσίνκι ή στις Βρυξέλλες. Η κίνηση στον δρόμο φρικτή. Τα αυτοκίνητα κολλημένα το ένα πίσω από το άλλο σε φανάρια, σε διασταυρώσεις με τρένα ή τραμ, σε γέφυρες που ανεβοκατεβαίνουν και ξέρω ότι το στούντιο που με περιμένει για τη ζωντανή μετάδοση προς την Αθήνα είναι από την άλλη όχθη του ποταμού. Και μουσκεύουν οι παλάμες μου από την αγωνία, εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που δεν ξεκίνησα νωρίτερα, αλλά ήθελα να πάρω μια ακόμη αποκλειστική δήλωση από κάποιον ξένο ηγέτη, να ακούσω και την τελευταία συνέντευξη Τύπου μετά από μια βαρετή σύνοδο κορυφής που δεν έλεγε να τελειώσει. Και όταν πια κοιτάζω το ρολόι ακούω στ’ αφτιά μου το σήμα του δελτίου να πέφτει στο πολύβουο κοντρόλ της Παιανίας και σκέφτομαι ότι θα γίνω ρεζίλι γιατί τόσα χρόνια πολιτικός αναλυτής, αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ, διευθυντής ενημερωτικών εκπομπών και παρουσιαστής δικής μου εκπομπής, τόσα χρόνια που με τιμούν οι θεατές και το κανάλι τα διακινδύνευσα όλα με αυτή την αδικαιολόγητη στον τηλεθεατή καθυστέρηση. Βλέπω τη γέφυρα να κατεβαίνει και πριν προλάβω να αναθαρρήσω ακούω τον καμεραμάν δίπλα μου να ψιθυρίζει «τώρα πια δεν προλαβαίνουμε. Εκλεισε ο δορυφόρος». Εκείνη ακριβώς την κρίσιμη στιγμή που μ’ έχει λούσει κρύος ιδρώτας ξυπνάω. Πάλι αυτό το όνειρο! Εχουν περάσει τριάντα χρόνια από τότε που μετείχα στην ομάδα – ήμασταν τριάντα όλοι κι όλοι οι δημοσιογράφοι – που στήσαμε το Mega, τον πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό στην Ελλάδα. Κι αυτός είναι ο πιο ο ωραίος εφιάλτης που κατά καιρούς με επισκέπτεται, για να μου θυμίσει ότι κάποτε ήμουν 26 χρονών…

 

 

Μαρία Σπυράκη

ευρωβουλευτής ΝΔ – ΕΛΚ

«Και εσείς δουλεύατε στο Mega!»

Η συνάντηση με τον Χρίστο Παναγιωτόπουλο έγινε στο Γκασπάρ στις 13 Φεβρουαρίου 2006. Πίσω από την πρόταση του Mega ήταν οι συστάσεις του Δημήτρη Τσιόδρα. Πέρασα την πόρτα της Μεσογείων με δέος. Ερχόμουν από το, τότε ψηφιακό, Alter και βρέθηκα μπροστά σε old fashion μονταζιέρες και κασέτες με το κιλό. Γρήγορα κατάλαβα πως η κυριαρχία του Mega δεν στηριζόταν στη σύχρονη τεχνολογία της τηλεόρασης αλλά στις ισχυρές απόψεις των ανθρώπων του. Το Mega είχε ταυτότητα, είχε υπογραφή τα πρόσωπα των συντελεστών του, είχε συμβολή και στην κουλτούρα της ελληνικής καθημερινότητας που διαμορφώθηκε από το 1990 μέχρι και σήμερα μέσα από τις τηλεοπτικές παραγωγές του. Η δουλειά είχε βάρος, είχε ευθύνη, είχε τριβές και αντιπαραθέσεις, ήταν όμως μια προκρούστεια κλίνη στην οποία οι περισσότεροι τεντώναμε τον εαυτό μας για να καλύψουμε τις απαιτήσεις και το κύρος του μέσου. Με λάθη, παραλείψεις αλλά και ατέλειωτες πληροφορίες, μου επιτρέπεται σήμερα να πω ότι δημιουργήσαμε το μέσο ενημέρωσης με τη μεγαλύτερη επιρροή από τη Μεταπολίτευση.

Τελευταία φορά που κάποιος με εγκάλεσε για τη δουλειά που έκανα πριν πολιτευτώ ήταν στις 11 Σεπτεμβρίου 2018, όταν ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ήρθε στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο να μιλήσει για το μέλλον της Ευρώπης και κατέληξε να απαντά στην κριτική μου από το βήμα με τη φράση «και εσείς δουλεύατε στο Mega!». Δεν μπορούσα να πάρω τον λόγο για να του πω «τιμή μου και καμάρι μου…». Ομως πολύ γρήγορα φάνηκε ότι αυτή η εμμονή του, όπως και των συνοδοιπόρων του από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη λαϊκιστική Δεξιά, κόστισε πολλά στον πλουραλισμό, στην ενημέρωση και τελικά στον ίδιο, όπως απεδείχθη.

 

 

Χρήστος Σωτηρακόπουλος

αθλητικογράφος – παρουσιαστής

Το Euro του 2004

Η πιο ευχάριστη στιγμή μου στο Mega ήταν σίγουρα το βράδυ που η Ελλάδα κέρδισε το Euro το 2004. Βγήκα ζωντανά από την Πορτογαλία και όταν στη μεικτή ζώνη ο Ζαγοράκης μου έδωσε να κρατήσω στα χέρια μου το τρόπαιο, ήταν σίγουρα μια στιγμή πάρα πολύ ξεχωριστή. Η πιο δυσάρεστη στιγμή ήταν η τελευταία μου μετάδοση, όταν ήξερα ότι θα έφευγα από το κανάλι. Ηταν το 2014, σ’ ένα ματς της Εθνικής Ελλάδας με την Πορτογαλία στην Πορτογαλία. Ενιωθα ότι τέλειωνε για μένα ένας κύκλος 24 χρόνων στο Mega, που ήταν ουσιαστικά τα καλύτερα χρόνια της καριέρας μου. Εκ των υστέρων, βέβαια, εξίσου δύσκολη στιγμή ήταν όταν μάθαμε πως κλείνει το κανάλι.

 

 

Μιχάλης Ρέππας

σεναριογράφος

Το καλοκαίρι του 2015

Από το Mega θυμάμαι όταν πρωτοπήγαμε που κρέμονταν οι πρίζες γιατί δεν είχαν τελειώσει τα ηλεκτρολογικά. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι το ιδιαίτερο. Τότε ήταν διευθυντής ο Γιαννίκος και κοντά του ο Τζώννυ Καλημέρης. Δεν είχαμε τόσο μεγάλο παρεδώσε με το κανάλι. Είχαμε πιο πολύ να κάνουμε με το στούντιο ΑΤΑ όταν κάναμε τις «Τρεις Χάριτες». Η σχέση μας η ζεστή, η προσωπική, ήταν με την Ελβίρα Ράλλη και με την κόρη της Φρόσω βέβαια. Ούτε ποτέ μας δυσκόλεψαν σε κάτι, ούτε καμία σύγκρουση είχαμε μαζί τους. Φανατικός τηλεθεατής δεν υπήρξα ποτέ. Μόνο το καλοκαίρι του 2015, που έβλεπα τρία δελτία ειδήσεων στη σειρά, γιατί κόντευα να πάθω νευρικό κλονισμό γιατί θεωρούσα ότι καταρρέει η πατρίδα μας και φοβόμουν και από τον πολύ φόβο μου έβλεπα όλα τα δελτία ειδήσεων. Μόνο σ’ αυτήν την περίοδο υπήρξα αληθινά φανατικός τηλεθεατής. Εξ ου και δεν έχω δει κανένα από τα φοβερά αυτά σίριαλ που συζητεί όλος ο κόσμος. Η αλήθεια είναι ότι το Mega εκείνη την εποχή είχε προσπαθήσει να δημιουργήσει ένα πολύ συγκεκριμένο προφίλ μεσοαστικού γούστου, ας το πούμε, με σοβαρές αποκλίσεις κυρίως προς τα κάτω. Και που κάποια στιγμή όλα εξομοιώθηκαν με τον ανταγωνισμό.

 

 

Μένιος Σακελλαρόπουλος

αθλητικογράφος – παρουσιαστής

Οι Δίδυμοι Πύργοι και το ναυάγιο «Σαμίνα»

Το Mega ήταν ένα υπερωκεάνιο που θεωρούσαμε αβύθιστο, αλλά όπως και ο «Τιτανικός», όλα βυθίστηκαν κάποια στιγμή. Κάναμε εκατοντάδες ταξίδια μ’ αυτό το συγκλονιστικό πλοίο, που σημαίνει ότι είναι αναρίθμητες οι εμπειρίες. Αλλά σε σχέση με το Champions League, επειδή ήταν το κανάλι που έφερε τη διοργάνωση στην Ελλάδα, είναι δύο παιχνίδια στα οποία έχει γίνει το απόλυτο μακελειό. Το ένα είναι με τους Δίδυμους Πύργους, οπότε παίζει ο Παναθηναϊκός με τη Σάλκε στη Γερμανία. Το μεσημέρι τέλειωσαν οι συνεντεύξεις κι ετοιμαζόμασταν να πάμε στο γήπεδο, έχουμε στείλει τα κυκλώματα, τις ανταποκρίσεις και βλέπουμε σε μια τηλεόραση το σκηνικό της επίθεσης. Νομίζαμε ότι ήταν ταινία αμερικανική. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα πλημμύρισαν οι δρόμοι με κόσμο, ακούγονταν σειρήνες παντού και βλέπαμε αστυνομικούς και στρατιώτες οπλισμένους, οπότε καταλάβαμε ότι δεν ήταν καθόλου πλάκα και καθόλου ταινία. Ηταν η πρώτη φορά που έπαιξε πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να αναβληθεί το παιχνίδι. Το συζητούσαν για αναβολή σε όλη την Ευρώπη και προτίμησαν να γίνουν τα παιχνίδια για να μη βγει ο κόσμος στους δρόμους, οι τουρίστες, επειδή ήταν πολλοί. Και το δεύτερο που θυμάμαι είναι επίσης δραματικό. Στον αγώνα Αμβούργο – Παναθηναϊκός, ενώ το παιχνίδι συνεχιζόταν κανονικά και ήμασταν στον αέρα με τη μετάδοση, ακούμε στ’ ακουστικά τον Νίκο Στραβελάκη να λέει «χαμηλώστε τους τόνους, μπορεί να διακόψουμε τη μετάδοση διότι έχουμε 100 νεκρούς». Δεν μπορούσαμε ν’ απαντήσουμε γιατί ήμασταν στον αέρα και μας εξηγεί ότι ήταν το ναυάγιο του «Σαμίνα» και έπρεπε να ρίξουμε τους τόνους και να αποχαιρετήσουμε αμέσως για να πάμε σε ζωντανές συνδέσεις από την Πάρο.

 

 

Ηλίας Μαμαλάκης

σεφ – παρουσιαστής

Βραβείο για ένα ντοκιμαντέρ

Δεν ήμουν άνθρωπος που πήγαινε πολύ στο κανάλι αφού η παραγωγή ήταν εξωτερική. Την κάναμε μόνοι μας, τη δίναμε, την έπαιζαν και τελείωνε η ιστορία. Το 2007 με δική μου πρωτοβουλία υπέβαλα την εκπομπή της Πάρου στο Διεθνές Φεστιβάλ Γαστρονομικού Ντοκιμαντέρ και πήραμε το πρώτο βραβείο. Αυτό ήταν κάτι που για το Mega ήταν εντελώς αδιάφορο. Η μακαρίτισσα η γυναίκα μου βρήκε τον φάκελο του φεστιβάλ, μόνη της υποτίτλισε το επεισόδιο, έφτιαξε τον φάκελο, τον έστειλε, πήγαμε στο φεστιβάλ μαζί, περισσότερο από περιέργεια, και αποσπάσαμε το πρώτο βραβείο. Ηταν μια πολύ ωραία στιγμή της τηλεοπτικής καριέρας στο Mega. Aπό κει και πέρα υπήρξα τηλεθεατής του καναλιού. Υπήρχαν σειρές που μου άρεσαν πολύ όπως το «Πενήντα πενήντα» και το «Είσαι το ταίρι μου».

 

Γιώργος Καπουτζίδης

σεναριογράφος

Ο στόχος μου στις Πανελλαδικές

Οταν έγραφα το τελευταίο επεισόδιο του «Παρά πέντε» έκλαιγα τόσο πολύ που είχαν θολώσει τα μάτια μου κι έβλεπα τον υπολογιστή πολύ θολά. Ισως γι’ αυτό δεν έκλαψα όταν κάναμε το τελευταίο γύρισμα. Εγώ και η Αγγελική ήμασταν οι μόνοι που δεν είχαν κλάψει. Εγώ γιατί είχα προφανώς ξεσπάσει κατά τη συγγραφή. Ηταν πάρα πολύ έντονο αυτό. Γιατί το Mega ήταν το σπίτι μου. Ηταν το κανάλι που έβλεπα σαν τηλεθεατής από τα 17-18 χρόνια μου και ήταν ο στόχος μου όταν έδινα Πανελλαδικές. Ναι μεν πέρασα στη Νομική, αλλά εγώ σκεφτόμουν πώς θα γράψω μια σειρά που να φτάσει στο Mega, να είναι όπως ήταν οι «Τρεις Χάριτες» και τελικά αυτό έγινε αρκετά χρόνια μετά. Ηταν το σπίτι μου όλα αυτά τα χρόνια. Από το 2003 που μπήκα εκεί μέχρι το 2016 που έφυγα ήμουν σταθερός εκεί. Δεν έκανα καμία μεταγραφή, δεν μ’ ενδιέφερε, πέρα από μια συνεργασία με την ΕΡΤ που ήταν κάτι πολύ συγκεκριμένο για τη Γιουροβίζιον. Ηταν ένα κανάλι το οποίο είχε μια άλλη αισθητική, μια άλλη προσοχή στα πράγματα. Τα τελευταία χρόνια το έχασε αυτό. Μια διαφορετική ευαισθησία και μια διαφορετική πολιτική ορθότητα στην ψυχαγωγία. Οχι πάντοτε σωστή, αλλά ήταν ένα κανάλι που είχε μια αισθητική ένα επίπεδο παραπάνω από τα υπόλοιπα και ήταν οι άλλοι που προσπαθούσαν να γίνουν σαν το Mega. Και το κράτησε αυτό πολλά χρόνια. Πολλές φορές, όταν βρέθηκε στη δεύτερη θέση, είναι η αλήθεια ότι πήγε να παρασυρθεί και ν’ ακολουθήσει τη μόδα της εποχής. Το έκανε βέβαια, αλλά ήταν εκείνο που πάντα έδινε ρυθμό, το οποίο έκανε πάντα το κάτι παραπάνω και έφερνε κάτι καινούργιο και οι άλλοι προσπαθούσαν να γίνουν σαν το Mega.

 

 

Πέμη Ζούνη

ηθοποιός

Το χιούμορ του Χρήστου  Σιμαρδάνη

Συνάντησα το δικό μου Mega λίγο μετά τις «Γυναίκες» και πολλά χρόνια πριν από το «Κλείσε τα μάτια». Συστηθήκαμε στο κτίριο της Παιανίας, όταν με φώναξε ο Θανάσης για να μου προτείνει συνεργασία για τα σπικάζ των τρέιλερ. Από εκείνη τη στιγμή και για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια έβλεπα κάποιους ανθρώπους τρεις φορές την εβδομάδα τουλάχιστον. Το δικό μου Mega ήταν λοιπόν θορυβώδες και δημιουργικό, απαιτητικό και καλομαθημένο από τον μόνιμο αέρα της επιτυχίας. Πολύ άγχος και ένταση από τη μια, πολύ χιούμορ και ευρηματικότητα από την άλλη – πώς να ξορκίσεις αλλιώς τη μόνιμη πίεση του χρόνου; Γέλια, νεύρα, χαρά, έρωτες, εκδρομές, μικρές νίκες, μεγάλες απώλειες. Το ξέρω, ίσως είναι πιο θελκτικό για τον αναγνώστη να διαβάσει μια αστεία στιγμή, ένα συμβάν των παρασκηνίων, όπου λυγίσαμε από το γέλιο. Υπήρξαν πολλά τέτοια. Αλλά για εμένα η σχέση αυτή των δεκαπέντε χρόνων ήταν απόλυτα συνδεδεμένη με την άλλη φωνή του καναλιού. Τον Χρήστο Σιμαρδάνη. Και όταν λείπει ο Χρήστος, το χιούμορ δεν έχει ποτέ τη σωστή δόση και γεύση.

 

 

Ταμίλα Κουλίεβα

ηθοποιός

«Η ζωή που δεν έζησα»

Πρώτα απ’ όλα η απουσία του Μega από το τηλεοπτικό τοπίο της χώρας μας ήταν αισθητή και στενάχωρη. Λείπει από τους δημιουργούς, τους συντελεστές, αλλά κυρίως από τους τηλεθεατές. Ολα αυτά τα χρόνια λειτουργούσε σαν σημείο αναφοράς. Ειδικά στη μυθοπλασία που ενδιαφέρει περισσότερο από όλα το τηλεοπτικό κοινό. Μια απ’ τις σειρές του όμορφου τότε καναλιού που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καριέρα μου είναι «Η ζωή που δεν έζησα». Σειρά που έγινε με πολλή αγάπη από όλους τους συντελεστές, τη Μιρέλα, τον Τάσο, τον Λάμπη, τον Κωνσταντίνο, τον Αιμίλιο. Που την αγάπησε πολύ ο κόσμος και που για εμένα τότε ήταν πρωτόγνωρο. Τα γυρίσματα ήταν δύσκολα και απαιτητικά, αλλά η γερή προετοιμασία με τη Μιρέλα και τον Λάμπη μας βοήθησε κατά τη διάρκεια να ασχοληθούμε με τη λεπτομέρεια. Τα σκέφτομαι με νοσταλγία, γιατί σήμερα πια τα δεδομένα είναι άλλα. Πάντα προσπαθούμε για το υψηλότερο δυνατό αποτέλεσμα, όμως σήμερα, όταν επιτυγχάνεται, συμβαίνει σε ελάχιστο χρονικό πλαίσιο. Εύχομαι να είναι ένα θλιβερό διάλειμμα η απουσία του Μega, γιατί ο υγιής ανταγωνισμός βοηθάει τους πάντες να γίνουν καλύτεροι.

 

 

Νίκος Χατζηνικολάου

Παρουσιαστής

Με αφορμή τη συμπλήρωση 30 χρόνων από την ίδρυση του Mega, στην οποία συνέβαλα και εγώ τότε με τις μικρές μου δημοσιογραφικές «δυνάμεις», εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία στην επανεκκίνησή του και μια αδιατάρακτη και ανέφελη – αυτή τη φορά – δημιουργική πορεία.

 

 

Σωτήρης Δανέζης

ρεπόρτερ

35 αναπάντητες, 40 μηνύματα

Οδηγούσαμε ξανά στην αντίθετη κατεύθυνση από ένα τρομαγμένο ανθρώπινο ποτάμι. Το δικό μου ρεπορτάζ στο Mega ήταν πάντα εκεί απ’ όπου όλοι έφευγαν τρέχοντας. Τι να πρωτοθυμηθώ; Παραμονή της εισβολής του αμερικανικού στρατού στη Βαγδάτη καρδιοχτυπούσαμε για την ημέρα που ξημέρωνε. Ημουν στον αέρα του μεσημεριανού δελτίου όταν χτυπήθηκε ο όροφός μου, σκοτώθηκαν δύο συνάδελφοι. Στο Αφγανιστάν ένιωσα να χάνω το μυαλό μου, δεν ήξερα αν νιώθω οίκτο ή ανακούφιση. Εβλεπα έναν Ταλιμπάν, που μέχρι πριν από λίγο προσπαθούσε να με σκοτώσει, να αργοπεθαίνει από τις σφαίρες αμερικανών στρατιωτών και δεν ήμουν σίγουρος αν έπρεπε να χαρώ που βγήκα ζωνταντός από εκείνη την ενέδρα ή να λυπηθώ τον μελλοθάνατο.

Πέντε χρόνια νωρίτερα παρακολουθούσαμε παγωμένοι στις τηλεοράσεις της αίθουσας σύνταξης δύο επιβατικά αεροπλάνα να πέφτουν στους Δίδυμους Πύργους. Θυμάμαι να τρέχω λαχανιασμένος σε ευρωπαϊκά αεροδρόμια και να στριμώχνομαι στο λεωφορείο από το Τορόντο προς την αμερικανική μητρόπολη. Επρεπε να βγούμε ατον αέρα πρώτοι.

Το πρωί της επομένης των Χριστουγέννων του 2004 βρήκα στο «αθόρυβο» κινητό μου 35 κλήσεις και περισσότερα από 40 μηνύματα. Ενα φονικό τσουνάμι είχε σαρώσει τη Νοτιοανατολική Ασία. Οι παραλίες είχαν μετατραπεί σε πεδίο θανάτου γεμάτο φοβισμένους, ξυπόλητους ανθρώπους, τυλιγμένους με πετσέτες της θάλασσας που αναζητούσαν συγγενείς και φίλους στα χαλάσματα.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να μετρώ τις ιστορίες, τις αποστολές, τις φορές που ανέβηκα σε αεροπλάνα για να προλάβω μια ζωντανή σύνδεση ή για τα γυρίσματα ενός ντοκιμαντέρ της «Εμπόλεμης ζώνης» και του «Ορίζοντα».

Με το Mega βρέθηκα σε περισσότερες από 80 χώρες του κόσμου, αλλά δεν ένιωσα ποτέ μόνος. Πίσω μου είχα έναν σπουδαίο μηχανισμό και μια εξαιρετική ομάδα με δημοσιογραφικά αντανακλαστικά που γνώριζε ότι η σημασία των διεθνών γεγονότων δεν μετριέται με τα χιλιόμετρα της απόστασης από την Αθήνα, ούτε με το κόστος των αποστολών. Είχαμε τη δημοσιογραφική κουλτούρα που συμπυκνωνόταν στη φράση: «Αν δεν το πούμε εμείς στο Mega, τότε ποιος θα το πει;».

 

 

Μαρία Ναυπλιώτου

ηθοποιός

Η «Αίθουσα του θρόνου»

Για εμένα το Mega ήταν η «Αίθουσα του θρόνου», μια σειρά που αποτέλεσε κομβική στιγμή τόσο στην επαγγελματική μου ζωή, καθώς το ξεκίνημά μου έγινε από τη συγκεκριμένη σειρά, όσο και για την προσωπική μου. Εγινε αφορμή να γνωρίσω την Πηγή Δημητρακοπούλου, έναν εξαίρετο, καθαρό και πολύ ταλαντούχο άνθρωπο. Εζησα έναν μαγικό ενάμιση χρόνο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων με πολύ μεγάλη αγάπη, φροντίδα και υψηλές καλλιτεχνικές απαιτήσεις.

Συνάντησα ηθοποιούς της παλιάς γενιάς όπως ο Αλέκος Αλεξανδράκης, ο Νίκος Ρίζος, ο Μίμης Κουγιουμτζής και η Ρένη Πιττακή. Είναι τόσο μεγάλο το δέος όταν συναντάς μύθους αυτού του μεγέθους… Ομως γνώρισα και σπουδαίους ανθρώπους της νεότερης γενιάς όπως ο Αρης Λεμπεσόπουλος, ο Δημήτρης Λιγνάδης, η Τατιάνα Παπαμόσχου, η Μυρτώ Αλικάκη. Με λίγα λόγια, μπήκα στην υποκριτική δίπλα στην dream team.

H εποχή του Mega ήταν ό,τι πιο όμορφο έχω ζήσει, παρά το γεγονός ότι έχω ζήσει γενικά πολύ ευτυχισμένες στιγμές. Δεν υπήρχε τίποτα που να με κάνει να σκοτεινιάζω. Επρόκειτο για μια σειρά που δεν έκανε έκπτωση στις καλλιτεχνικές απαιτήσεις. Οταν τα γυρίσματα για μια τηλεοπτική σειρά συνήθως διαρκούν έξι μήνες, στην «Αίθουσα του θρόνου» γίνονταν με όρους κινηματογραφικούς και τα γυρίσματα κράτησαν ενάμιση χρόνο. Κάθε πλάνο, κάθε σκηνή επαναλαμβανόταν μέχρι να είναι σωστό το αποτέλεσμα. Και έχει πολύ μεγάλη σημασία το γεγονός ότι το Mega μπορούσε να αγκαλιάσει μια τέτοια παραγωγή. Πρόλαβα τη χρυσή εποχή της τηλεόρασης και τους ανθρώπους της και αισθάνομαι ευλογημένη και τυχερή γι’ αυτό.

 

 

Αννα Παναγιωτοπούλου

ηθοποιός

Το γλέντι στα γυρίσματα

Αν και είχα ξεκινήσει την τηλεοπτική μου καριέρα στην κρατική τηλεόραση με τη «Μαντάμ Σουσού», μια δουλειά που αγάπησα πάρα πολύ και είχε μεγάλη απήχηση στο κοινό, ένα μεγάλο κεφάλαιο της τηλεοπτικής μου διαδρομής αποτέλεσαν τόσο οι «Τρεις Χάριτες» όσο και το «Dolce Vita» στο Mega. Θυμάμαι κάποιες φορές, τα γυρίσματα στις «Τρεις Χάριτες» έφταναν να γίνουν εφιαλτικά καθώς γελούσαμε συνέχεια και δεν μπορούσαμε να ολοκληρώσουμε τις σκηνές. Γνωριζόμουν δε και με τη Νένα Μεντή και με τη Μίνα Αδαμάκη κι αυτό μας έδινε μια άνεση να το γλεντάμε στα γυρίσματα, κάτι στο οποίο βοηθούσαν και τα πολύ έξυπνα κείμενα. Την εποχή του «Dolce Vita» – όπου βάσει σεναρίου είχα σχέση με τον φίλο της κόρης μου – θυμάμαι μια φορά να περνά από τον δρόμο ένας γύφτος με το τρίκυκλο στο οποίο επέβαινε και η κόρη του και να μου φωνάζει: «Καλά δεν ντρέπεσαι να τα φτιάξεις με τον φίλο της κόρης σου;». Εμεινα άφωνη για μερικά δευτερόλεπτα, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι έχω γιο και όχι κόρη και ότι εκείνοι με είχαν ταυτίσει με τη Χριστίνα Μαρκάτου από τη σειρά. Δεν αισθάνθηκα όμως την ντροπή που ένιωθα όταν ξεκίνησε η Σουσού, όπου έβγαινα στον δρόμο και με κράζανε… Εν κατακλείδι θυμάμαι με νοσταλγία την εποχή του Mega διότι είχα πολύ καλή συνεργασία. Με άλλα κανάλια συνεργάστηκα ελάχιστα, αλλά δεν επικρατούσε η ίδια ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Mega.

 

 

Ελένη Μαβίλη

παραγωγός

«Χάι ροκ»: η πρώτη ωριαία σειρά

Η πρώτη μου συνεργασία με το Mega ήτανε το «Xάι ροκ». Και το πρώτο μου πρόβλημα ότι η ημίωρη διάρκεια των επεισοδίων (23 λεπτά καθαρό) δεν μου έφτανε για να αναπτύξω κάθε φορά μια διαφορετική ιστορία όπως την ήθελα. Με πόνο καρδιάς αναγκαζόμουν να κόψω στο μοντάζ φράσεις, λέξεις και υπέροχα ερμηνευμένες παύσεις και αντιδράσεις των δυο πρωταγωνιστών! Παρακαλούσα τον τότε διευθυντή προγράμματος Τζώννυ Καλημέρη να κάνουμε ωριαία τα επεισόδια, αλλά η απάντησή του ήταν ότι «δεν θα αλλάξουμε εμείς τα διεθνή δεδομένα, αφού παντού στον κόσμο είχαν καθιερώσει το ημίωρο για τέτοιου είδους σειρές». Και πάνω που το είχα πάρει απόφαση, η τεράστια, απρόσμενη για εμένα ανταπόκριση του τηλεοπτικού κοινού, που έφερνε σταθερά πρώτο το «Χάι ροκ» κάθε βδομάδα, και η επίμονη  ζήτηση διαφημιστικού χρόνου άλλαξαν τα δεδομένα! Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη, εγκρίθηκε η αύξηση του χρόνου μετάδοσης και το «Χάι ροκ» ήταν πρώτη σειρά που όχι μόνο μεγάλωσε, αλλά στάθηκε αφορμή να γίνουν από την επόμενη χρονιά όλες οι σειρές μυθοπλασίας ωριαίες, πράγμα που ισχύει μέχρι και σήμερα.

 

 

Αντώνης Καρπετόπουλος

δημοσιογράφος

Οταν βάλαμε το κανάλι «μέσα»

Είναι Νοέμβρης του 2004 και κάνουμε Super Μπάλα, παιχνίδια Champions League από το Κολλέγιο Αθηνών με ζωντανό κοινό. Είναι η τελευταία βραδιά που ολοκληρώνονται οι όμιλοι. Υπάρχουν δύο κέντρα: το βαν που είναι στο κολλέγιο και ο Στραβελάκης που είναι στο κοντρόλ στην Κατεχάκη, στα κεντρικά. Ο Ολυμπιακός παίζει ένα παιχνίδι με τη Λίβερπουλ και αποκλείεται μόνο αν χάσει με δύο γκολ διαφορά, πράγμα το οποίο δυστυχώς για τον Ολυμπιακό συμβαίνει στο τέλος. Καλεσμένος μας είναι ο Κούλης Καραταΐδης ο οποίος είχε κόψει το ποδόσφαιρο πρόσφατα και ξεκινάει η κουβέντα. Επειδή ήταν πανάκριβα τότε τα δικαιώματα του Champions League όπως και τώρα, μιλάγαμε πέντε και μετά κάναμε πάσα για διαφημίσεις. Γιατί έπρεπε να παίξουμε περίπου 15-20 λεπτά διαφημίσεις την ώρα αλλά επειδή είχε το ματς έπρεπε μεταξύ παρά 20 που τελείωνε και μεσάνυχτα να παίξουμε το τέταρτο αυτό των διαφημίσεων που είχαμε δικαίωμα ως κανάλι, το οποίο δεν μπορούσαμε να το παίξουμε πάνω στην ώρα του αγώνα. Λέγαμε δυο κουβέντες λοιπόν και δίναμε πάσα για διαφημίσεις σε όλες τις εκπομπές. Και μετά τις 12.05 που μπαίναμε στην καινούργια ώρα και μπορούσαμε να το σπάσουμε λίγο περισσότερο, η εκπομπή έπαιρνε πιο κανονική μορφή. Εκείνη τη βραδιά μέσα σε όλα χάνεται η επαφή μας με την Κατεχάκη και δεν παίρνουμε καμία απολύτως εντολή για να πάμε σε διαφημίσεις. Αρχίζουμε την κουβέντα με τον Καραταΐδη σαν να μην τρέχει τίποτα και αφού μιλάμε 40 λεπτά εγώ καταλαβαίνω ότι κάποια στιγμή πρέπει να παίξουμε διαφημίσεις και δίνω πάσα από μόνος μου. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που δεν ήμασταν πια στον αέρα, χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω το Στραβελάκη από την άλλη πλευρά που λέει «Αντώνη, πρέπει να βάλαμε μέσα 500.000 ευρώ το κανάλι». Φάγαμε τουλάχιστον 20 λεπτά διαφημίσεων. Δεν ξέρω αν τα πήραμε πίσω ποτέ αυτά τα λεφτά. Μετά, η αλήθεια είναι ότι δώσαμε κανά δυο πάσες παραπάνω για διαφημίσεις σε στιγμές που δεν έπρεπε αλλά δεν θυμάμαι να είχε παίξει ο διαφημιστικός χρόνος. Ωστόσο, ήταν όλοι ψύχραιμοι! Ηταν από τα πιο ακριβά λάθη που έγιναν ζωντανά στην τηλεόραση.

 

 

Θοδωρής Παπαδουλάκης

σκηνοθέτης

Οι ντόπιοι στο «Νησί»

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τους βοηθητικούς ρόλους (κομπάρσους) που συμμετείχαν στο «Nησί». Πολλοί ντόπιοι που πλαισίωναν της σκηνές, έκαναν τη μεγάλη διαφορά στην αποτύπωση της ατμόσφαιρας της εποχής. Σχεδόν όλοι οι κομπάρσοι είχαν βαφτιστεί με όνομα, επάγγελμα και ιδιότητα. Ετσι ένιωθαν κι αυτοί πολύτιμα μέλη της κοινωνίας της Σπιναλόγκας και της Πλάκας. Υπήρξαν φορές που στην Ανω Ελούντα όπου είχε στηθεί το πλατό της Σπιναλόγκας οι ηλικιωμένες γυναίκες (κομπάρσοι) πολλές φορές δεν είχαν επίγνωση ότι οι κάμερες έγραφαν. Κάθονταν έξω από τα σπίτια τους, κουτσομπόλευαν, καθάριζαν χόρτα, παρατηρούσαν τους περαστικούς. Συμπεριφέρονταν όπως στην καθημερινότητά τους και συμμετείχαν στις σκηνές λες και ό,τι συνέβαινε ήταν πραγματικότητα. Δεν υποκρίνονταν, απλώς συνυπήρχαν ενεργά μέσα στα δρώμενα της σκηνής. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την αείμνηστη κυρία Αργύρω που ήταν τόσο πειστική που της δώσαμε τον ρόλο της συγκάτοικου-θείας της τυφλής Ηλέκτρας. Θυμάμαι το συνεργείο με δάκρυα στα μάτια να παρακολουθούν μια από τις συγκλονιστικές ερμηνείες της κυρίας Αργυρώς που με απερίγραπτη τρυφερότητα παρηγορούσε την τυφλή ανιψιά της δίνοντας της κουράγιο.

 

Μάρα Μεϊμαρίδη

συγγραφέας

Οι άνθρωποι
στις «Μάγισσες»

Με το Μega συνεργάστηκα μόνο με την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου μου «Οι μάγισσες της Σμύρνης» από τον Κώστα Κουτσομύτη. Καλή ήταν η συνεργασία μας όπως και οι ηθοποιοί που είχε διαλέξει εκείνος. Παρακολουθούσα μερικές φορές και τα γυρίσματα. Είχα τις αντιρρήσεις μου βέβαια αλλά δεν ανακατεύτηκα καθόλου. Οπως πίστευα ότι είναι μία τέχνη την οποία ήξερε ο Κουτσομύτης και οι κυρίες που έπαιζαν καλύτερα από μένα, οπότε δεν μίλαγα. Το σήριαλ παίχτηκε και ξαναπαίχτηκε. Αρεσε πολύ στον κόσμο. Ηταν ένα ωραίο σήριαλ. Δεν είχε βέβαια σχέση με το βιβλίο τόσο πολύ όσο είχε το θεατρικό. Ως τηλεθεάτρια η ίδια, έβλεπα Mega. Κυρίως ειδήσεις και όχι σήριαλ, ούτε καν ταινίες.

 

 

Βάνα Μπάρμπα

ηθοποιός

Τρόπος ζωής

Το 70% της δουλειάς μας στο Mega ήταν τα σήριαλ. Πέρα απ’ αυτό, αυτό που μου έχει μείνει πολύ έντονα είναι το κομμάτι των εκλογών που μαζευόμασταν πάντα. Θυμάμαι εξαιρετικούς δημοσιογράφους αλλά και πολύ καλό ψυχαγωγικό. Μου άρεσε πολύ το πρωινό που έκανε ο Αρναούτογλου και οι εκπομπές του Χατζηνικολάου. Ολο το Mega ήταν ένα μ’ εμάς. Ηταν κάτι παραπάνω από προτίμηση. Ηταν τρόπος ζωής. Ζούσαμε με όλο το κανάλι από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εκλογές Mega, πρωινά Mega, βραδινά Mega. Προσωπικά, έχω κάνει τέσσερα σήριαλ στο κανάλι: την «Αγάπη της γάτας» με τον Γιάννη Βούρο και τoν Γιώργο Βογιατζή, τη «Δίψα», το «Τζιβαέρι» και το «Σημάδι του έρωτα». Ζούσαμε εκεί και όταν άλλαζαν οι διευθυντές. Ημασταν μια μαγιά, μια οικογένεια. Και γι’ αυτό μας λείπει πραγματικά το Mega. Το κλείσιμό του ήταν επώδυνο αφού έκλεισε ένα από τα πιο σημαντικά κανάλια της χώρας. Εγραψε ιστορία αφού ήταν το πρώτο κανάλι με ποιότητα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Πρωτοστάτησε σε αυτά που γίνονται τώρα και υπάρχει πάντα ένα πρότυπο του Mega σε κάθε παραγωγό. Εγραψε τη δική του ιστορία πλέον. Γι’ αυτό και νομίζω στην τελευταία εκπομπή έφυγε ένα δάκρυ απ’ όλους μας.

 

Ναταλία Γερμανού

παρουσιάστρια

Γύρισμα σε 2×2

Αυτό που θυμάμαι σίγουρα ήταν ότι στο Mega ήταν τα πιο ανέμελα τηλεοπτικά μου χρόνια. Παρουσίασα εννιά χρόνια το «Mega star» και για μία χρονιά μια εκπομπή συνεντεύξεων που λεγόταν «Δεν το πιστεύω». Επειδή όμως στο μυαλό μου το Mega το έχω συνδυάσει απόλυτα με το «Mega star», θυμάμαι ότι ήταν τα πιο ανέμελα τηλεοπτικά μου χρόνια. Χρόνια που δεν υπήρχε καθόλου το άγχος της τηλεθέασης, υπήρχε μόνο χαρά, κέφι και μουσική. Ηταν πολύ ωραία τηλεοπτικά χρόνια. Γυρίζαμε το «Mega star» στην Ανωση που ήταν στην οδό Ζαν Μωρεάς στο Χαλάνδρι. Σ’ ένα υπογειάκι, το οποίο όταν έβρεχε πολύ πλημμύριζε. Που σημαίνει, όταν έβρεχε πάρα πολύ, τηλεφωνιόμασταν μεταξύ μας και λέγαμε «αύριο θα έχει γύρισμα;». Είχα σκηνοθέτη μου τον Κώστα Καπετανίδη και αρχισυντάκτριά μου τη Ρένα Βουγιούκα. Μπορεί μέσα σε μία βάρδια τεσσάρων ωρών να είχαμε γυρίσει τα επεισόδια όλου του μήνα. Γίνονταν πάρα πολύ γρήγορα όλα και εύκολα, οργανωμένα. Είχε να κάνει μόνο μ’ ένα top 10. Θυμάμαι ότι αυτοσχεδίαζα όλα όσα έλεγα, δεν υπήρχε ποτέ ότο κιου. Αλλά ήταν πολύ ωραίες συνθήκες. Είχε πάρα πολλή πλάκα. Δύο καμερούλες μόνο. Ενας χώρος 2×2, μ’ ένα φοβερά μοντέρνο και τρομερά απλό, σε χαρτόνι μόνο, σκηνικό μαζί με φώτα που έπαιζαν. Συνθήκες δηλαδή τρομακτικά απλοϊκές για τα σημερινά δεδομένα, αλλά αξιαγάπητες.

 

Βίκυ Σταυροπούλου

ηθοποιός

25 λεπτά σε ένα ασανσέρ της Αυστραλίας

Δεν θα ξεχάσω ποτέ που είχαμε πάει για γυρίσματα στην Αυστραλία με το «Είσαι το ταίρι μου» και κλειστήκαμε με τη Σοφία Βογιατζάκη σ’ ένα ασανσέρ στον 25ο όροφο αφού είχαμε τελειώσει τη δουλειά μας. Μείναμε εκεί 25 λεπτά γιατί οι υπόλοιποι είχαν κλειστά τα κινητά τους αφού ήταν πάνω στο γύρισμα. Εφαγα όλη την υστερία και τους φόβους του κόσμου που είχε η Βογιατζάκη μέσα της. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα εφιαλτικά αυτά 25 λεπτά που στην αρχή άρχισε να γελάει υστερικά, μετά να κλαίει υστερικά και μετά αρχίσαμε τα χαστούκια. Στο τέλος εμφανίστηκε ένας Αυστραλός ο οποίος άκουσε τις φωνές μας, γιατί φωνάζαμε «help». Το ασανσέρ είχε μέσα τηλέφωνο, καλέσαμε την πυροσβεστική αλλά δεν ξέραμε να τους πούμε πού να έρθουν. Οπότε εμφανίστηκε μέσα στη νύχτα ένας ένοικος του κτιρίου, μας άκουσε που φωνάζαμε help και μας άνοιξε. Είδε δύο χοντρές να πέφτουν πάνω του σαν τις τρελές και να ουρλιάζουν ότι τον αγαπούν και είχε μείνει άφωνος. Αλλη μία πολύ χαρακτηριστική στιγμή είναι από την ίδια σειρά, η σκηνή στην παραλία με τον Αλέξη που αναγκάστηκα να φάω 20 βραστά αυγά και στο τέλος τα έκανα εμετό. Αλλά και στο «Taxi Girl» θυμάμαι την πρώτη φορά που μπήκε πελάτης μέσα κι επειδή ήταν αυτόματο το ταξί και δεν είχα ξαναοδηγήσει αυτόματο, πάτησα λίγο παραπάνω το γκάζι και παραλίγο να μας αναγνωρίσουν από τα σφραγίσματα. Αλλά ευτυχώς σωθήκαμε κι εμείς, και το «Taxi girl» και πήγε υπέροχα. Και τις «Επτά θανάσιμες πεθερές» αγάπησα όπως και το «Κάτω Παρτάλι» όπου έφαγα πολλή κουτσουλιά απ’ το πουλί που είχα στο κεφάλι μου. Γενικά είναι τόσες πολλές οι ωραίες στιγμές που μου έχει χαρίσει το Mega. Εγώ είμαι ένα πρόσωπο πιο Mega δεν γίνεται γιατί ό,τι έχω κάνει, τα έχω κάνει στο Mega. Θα ήθελα να ευχαριστήσω αυτό το κανάλι το τόσο ξεχωριστό με την τόσο ξεχωριστή αισθητική που μου έδωσε την ευκαιρία να γίνω αναγνωρίσιμη στον κόσμο. Θα με συντροφεύουν οι ωραίες δουλειές της μυθοπλασίας του Mega σε όλη μου τη ζωή.

 

 

Εβελίνα Παπούλια

ηθοποιός

Οι ρόλοι μας

Κάναμε τους «Δύο ξένους», ένα σίριαλ το οποίο δεν ήταν πάρα πολύ εύκολο. Κάναμε πολλές πρόβες, είχε ένταση σαν κωμωδία, αλλά σίγουρα περνάγαμε καλά. Βγήκε στον αέρα δύο σεζόν τελικά, αν και υπήρχε πιθανότητα να πάει και τρίτη μισή σεζόν. Ηταν ένα πολύ καλογραμμένο σενάριο και ήμασταν καλοί και πολύ ταγμένοι στους ρόλους μας. Και υπηρετούσαμε αυτό που ήταν να υπηρετήσουμε. Το είχαμε δει όλοι πάρα πολύ σοβαρά και ήμασταν εντός ρόλου πάντα. Δεν παίζαμε τους εαυτούς μας. Ημασταν οι ρόλοι μας. Αν γύριζα τον χρόνο πίσω, φυσικά και θα ξαναέπαιζα τον ρόλο αυτό με πολύ μεγάλη χαρά, γιατί σενάρια δεν βρίσκεις πάρα πολύ εύκολα τόσο καλά.

 

 

Βασίλης Θωμόπουλος

σκηνοθέτης

Η «εκδίκηση» των ηθοποιών

Στο Mega ως σκηνοθέτης έχω κάνει πολλές σειρές, όπως η «Απαγορευμένη αγάπη», το «50-50», το «Ενας μήνας και κάτι», η «Τηλεμπόρα», το «Με τα παντελόνια κάτω», η «Πολυκατοικία». Πρόλαβα και ως βοηθός, ωστόσο, να δουλέψω σε εκπομπές, σειρές και σόου. Ηταν κάτι ξεχωριστό. Η πιο δύσκολη απ’ όλες αυτές τις παραγωγές ήταν η «Πολυκατοικία» γιατί είχε πολύ κόσμο με πολύ μικρές σκηνές που σημαίνει ότι έπρεπε να είναι εκεί για περάσματα κι αυτό τους ταλαιπωρούσε, τους βασάνιζε. Ηταν και τεχνικά πολύ δύσκολη. Και το «50-50» ήταν επίσης δύσκολο γιατί είχε σπουδαίους ηθοποιούς, με περσόνες πολύ έντονες, και δεν είχες στιγμή να πάρεις ανάσα. Επρεπε να είσαι σε επιφυλακή. Εκεί έτυχε να βγαίνω και μπροστά από τις κάμερες. Μια μέρα κάτι έγινε με κάποιον ηθοποιό που έκανε αυτόν τον ρόλο και δεν ήρθε, οπότε για να μη σταματήσει το γύρισμα μπήκα και το έκανα εγώ σε μια σκηνή. Αυτό μετά είχε πλάκα. Το κάναμε άλλη μία φορά και συνέχισε. Ηταν η μικρή εκδίκηση των ηθοποιών εις βάρος μου. Γιατί σ’ εκείνα τα γυρίσματα με βασάνιζαν. Γενικότερα, το «50-50» είχε κάνει μεγάλη επιτυχία, αλλά ανέβηκε περισσότερο στις επαναλήψεις. Και κάποια στιγμή με σταματάει κάποιος άνθρωπος και μου λέει «βρε μπαγάσα, περνάγατε πολύ ωραία στα γυρίσματα. Αλλά νομίζω μετά περνάγατε καλύτερα στις επαναλήψεις. Είχατε άλλο κέφι». Θεωρούσε ότι τις επαναλήψεις τις ξαναγυρίζουμε.

 

Γιώργος Πολυχρονίου

παρουσιαστής

Χρώματα και μαύρο

«Πού ‘ναι αυτά τα χρόνια, πού ‘ναι αυτά τα χρόνια, πού ‘ναι αυτά τα χρόνια τα παλιάαα» (τραγούδι Σοφίας Βέμπο). Τα δύο πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης που παρουσίαζα τον «Τροχό» σε άλλο κανάλι, ο ιστορικός Γιώργος Μπόμπολας με κάλεσε στο γραφείο του στον Πήγασο και μου έκανε πρόταση να συνεργαστώ, μέσω της Ανωσης, με το Mega.

1993-1996, «Mega Banca». Μετά δύο χρόνια με το τηλεπαιχνίδι «Ρίσκο». Η ώρα προβολής του ήταν πάντα πριν από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του καναλιού. Το 1999 ακολούθησε το πρωινό του Mega «Πολύ καλημέρα σας». Μια χορταστική επταετία με το megaλύτερο κανάλι της χώρας, με γέλιο, αγάπη, χαρές, λύπες και άλλα συναισθήματα σε ένα μοναδικό περιβάλλον με αξιόλογους επαγγελματίες, αλλά και ανθρώπους!

Αξέχαστες στιγμές και αναμνήσεις με γλυκές αποχρώσεις. Χρώματα όμως που, όπως συμβαίνει στη ζωή μας, μεταβάλλονται από ροζ σε κίτρινο και από λευκό σε μαύρο. Και όταν μαύρισε οριστικά η εικόνα του Mega, μαύρισε και η ψυχή μου. Με χαμόγελο, όπως όλοι, ξαναϋποδέχομαι και εγώ την επιστροφή του Mega. Του Mega της ζωής μας!

 

 

Δημήτρης Μπάσης

τραγουδιστής

Η αρχή της καριέρας μου

Το Mega είναι ένα κομμάτι από τη ζωή μας. Νιώθω ότι μαζί με το Μega μεγαλώσαμε, ονειρευτήκαμε, ταξιδέψαμε, ήταν ένα μέλος της οικογένειάς μας. Είμαι συναισθηματικά δεμένος με το κανάλι διότι μέσα από το Mega, θα έλεγα, ξεκίνησε και η καριέρα μου, ερμηνεύοντας το τραγούδι των τίτλων «Ψίθυροι καρδιάς», ένα τραγούδι που έγραψε ο Χρήστος Νικολόπουλος μουσική και στίχους η Ελένη Γιανατσούλια, ένα σίριαλ που αποτέλεσε σταθμό στα τηλεοπτικά δρώμενα της εποχής με τηλεθέαση που έπιασε κόκκινο. Ενα τραγούδι λοιπόν σταθμός στην καριέρα μου, που είναι διαχρονικό μέχρι σήμερα, και όλα αυτά μέσα από το Mega. Εκτός από το τραγούδι των τίτλων που ερμήνευσα, είχα την τύχη να συμμετάσχω και σε κάποια γυρίσματα της σειράς, έναν μικρό ρόλο κάνοντας τον τραγουδιστή, ωραίες αναμνήσεις, ωραίες εμπειρίες. Το soundtrack «Ψίθυροι καρδιάς» έγινε δύο φορές πλατινένιο ξεπερνώντας σε πωλήσεις τα 150.000 αντίτυπα. Μας λείπει πολύ το Mega, μακάρι να ξανανοίξει!

 

Αννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους

ηθοποιός

Η επιμέλεια των σειρών

Οι περισσότερες τηλεοπτικές δουλειές μου σχετίζονται με το κανάλι του Mega. Ξεκίνησα από εκεί, με τους «Ψίθυρους καρδιάς», αλλά αν μιλούσα μόνο για αυτή τη συνεργασία θα αδικούσα και τις υπόλοιπες: «Κανείς δεν λέει σε αγαπώ», «Κλινική περίπτωση», «Μπαμπά, μην τρέχεις», «Θύματα ειρήνης». Η μεγάλη επιτυχία που είχαν οι «Ψίθυροι καρδιάς» καθόρισαν την εικόνα που είχε ο κόσμος για εμένα. Για ένα διάστημα λοιπόν με ακολουθούσε αυτός ο ρόλος και δούλεψα πολύ για να βγω και να προχωρήσω στα επόμενα βήματά μου. Ωστόσο, καθώς ξεκίνησα ως ηθοποιός στη «χρυσή εποχή» του Mega, τo 1997, εκείνο που με καθόρισε ήταν ότι το συγκεκριμένο κανάλι είχε μια επιμέλεια ποιότητας στις σειρές, ένα ζητούμενο υψηλής αισθητικής που έβαλε τον πήχη ψηλά για το σύνολο της τηλεόρασης. Βέβαια δεν θα πω ότι υπήρξαν μόνο καλές σειρές. Αλλά ακόμα και εκείνες που δεν προχωρούσαν καλά, σύμφωνα με τα πρότυπα των ποσοστών τηλεθέασης, δεν τελείωναν απότομα, όπως συνηθίζεται σήμερα. Τις πάλευαν να κρατηθούν και το πολύ πολύ μείωναν τη διάρκειά τους. Ομως μιλάμε για ένα κανάλι που υπήρξε στην ακμή των πραγμάτων αλλά σε μια άλλη εποχή. Η οποία, όλοι μας γνωρίζουμε, διαφέρει από το σήμερα.

 

 

Κωνσταντίνα Μιχαήλ

ηθοποιός

Σημαντικοί καλλιτέχνες που έγιναν φίλοι

Το Μega για εμένα σήμανε την αρχή της καριέρας μου με το «Λαβ σόρι» μέσω του οποίου έγινε η γνωριμία μου με το επάγγελμα και την ιδιωτική τηλεόραση, καθώς όταν πήρα τον ρόλο μόλις είχα τελειώσει τη δραματική σχολή. Εγινα γνωστή μέσα σε ένα βράδυ. Εμεινε ανεξίτηλη η εμπειρία αυτή στην καρδιά μου και πιστεύω και στις καρδιές πολλών ακόμη ανθρώπων, καθώς διαπιστώνω πως ό,τι κι αν τους λέω για τις δουλειές μου στην τηλεόραση και στο θέατρο, εκείνοι μου απαντούν ότι με αγάπησαν μέσω του «Λαβ σόρι». Εκτός από το εναρκτήριο λάκτισμα στην καριέρα μου στο Mega, όμως, ήμουν καλεσμένη σε πολλά shows και talk shows, έκανα ένα ωραίο guest στο «Κάτω Παρτάλι» και εμφανίστηκα στο «Κόκκινο δωμάτιο». Και βεβαίως είχα τη χαρά και την τιμή να συμμετάσχω σε μια από τις τελευταίες μεγάλες επιτυχίες του καναλιού, τη σειρά «Εθνική Ελλάδος» του Γιώργου Καπουτζίδη. Μέσα από αυτές τις δουλειές γνώρισα σημαντικούς ανθρώπους και καλλιτέχνες που είναι πια φίλοι. Μου λείπει ένα κανάλι που να έχει τόσο σεβασμό στη μυθοπλασία και κατά τη γνώμη μου δεν έχει υπάρξει, προς το παρόν, το κανάλι που θα αντικαταστήσει το Mega.

 

 

Θοδωρής Αθερίδης

ηθοποιός

Οι μιμήσεις στο «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς»

Μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές που θυμάμαι από το Mega ήταν όταν λίγο πριν κλείσει το κανάλι είχαμε πάει στα γραφεία της Τηλέτυπος για να γράψουμε τις χριστουγεννιάτικές μας ευχές, στις γιορτές του 2017 προς 2018. Το κλίμα τότε ήταν αρκετά συγκινητικό. Κρατάω επίσης και τα σίριαλ που έκανα στο κανάλι. Το «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς», το «Είμαστε στον αέρα». Εχω κάνει πάρα πολλά πράγματα. Ειδικότερα, το «Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς» είναι μια εποχή ολόκληρη. Το πρωτοχρονιάτικο επεισόδιο όπου κάναμε πάρα πολλές μιμήσεις και το γυρίζαμε στο στούντιο ΑΤΑ νομίζω πως είναι το αγαπημένο μου.

 

 

Μίλτος Μακρίδης

παρουσιαστής

«Δεν έχεις βίντεο και τίτλους»

Η πιο έντονη και περιπετειώδης ανάμνηση ήταν η πρεμιέρα του «Bar» τον Ιανουάριο του 2002. Λόγω του ότι οι δημόσιες υπηρεσίες δεν έδιναν άδεια για να λειτουργήσει το μπαρ στο οποίο είχαμε εγκατασταθεί στο Γαλάτσι και από το οποίο βγήκε η εκπομπή, αναγκαστήκαμε δύο ημέρες πριν και μόνο για την πρεμιέρα να μεταφερθούμε σε ένα μαγαζί στη λεωφόρο Συγγρού. Το σενάριο της πρεμιέρας προέβλεπε ότι θα γνωρίζαμε τους 17 παίκτες μέσα από ένα βίντεο που θα βλέπαμε για τον καθένα και θα ακολουθούσε από εμένα μια συνέντευξη-γνωριμία μαζί τους βασισμένη στο βίντεο. Δύο λεπτά πριν βγούμε στον αέρα και ενώ είμαστε έτοιμοι, ακούω τον Γιάννη Μαράκη να λέει στο ακουστικό μου: «Μίλτο, το μηχανάκι που έφερνε τις κασέτες με τα βίντεο των παικτών είχε ένα ατύχημα. Δεν έχουμε βίντεο». Του απαντώ «Ρίξε τίτλους και ο Θεός βοηθός», για να τον ακούσω να μου λέει «Ούτε οι τίτλοι έχουν έρθει. 5-4-3-2-1. Είσαι στον αέρα!». Ο Φώτης και η Μαρία που ήταν παρόντες έχουν πει αργότερα σε συνεντεύξεις τους ότι δεν γνωρίζουν κάποιον παρουσιαστή που θα καθόταν να βγάλει εκπομπή υπό αυτές τις συνθήκες.

 

 

Μαρία Χούκλη

δημοσιογράφος

Οι άνθρωποι μπροστά και πίσω από την κάμερα

Το Mega υπήρξε υπόδειγμα στον τομέα της εγχώριας τηλεόρασης που ουδέποτε ξεπεράστηκε. Τα συστατικά της επιτυχίας του ήταν οι άνθρωποι μπροστά και πίσω από τις κάμερες, η οργάνωση και το περιεχόμενο που εξέπεμπε. Μεμονωμένα τα στοιχεία αυτά μπορεί να τα είδαμε και σε άλλους σταθμούς, όλα μαζί σε κανέναν και ούτε θα τα δούμε γιατί «δεν μπαίνεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι». Το Mega λοιδορήθηκε, εγκαταλείφθηκε, έκλεισε, ωστόσο έγραψε ιστορία που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να την αμαυρώσει. Χαίρομαι που «ταξίδεψα» για εννιά χρόνια μαζί του.

 

 

Ιζαμπέλα Σασλόγλου

δημοσιογράφος

Τηλεόραση με ομάδα

Ξεκίνησα το 1991, γυρνώντας από μεταπτυχιακά στη Νέα Υόρκη και θητεία στο CNN, στις ειδήσεις του Mega, στο εξωτερικό δελτίο. Η πρώτη μου δουλειά τότε ήταν να παρακολουθώ το CNN, να καταλαβαίνω τι είναι προπαγάνδα και τι είναι είδηση και ανάλογα να βγαίνει έκτακτο δελτίο. Μετά το 2000 πήγα στη διεύθυνση προγράμματος. Τότε ήδη είχε περάσει μία δεκαετία που μαζί με τον AΝΤ1 είχαν σχηματίσει το γνωστό δίπολο. Ανέλαβα λοιπόν το ψυχαγωγικό τμήμα με διευθυντή τον Πέτρο Μπούτο και αντίστοιχα υπεύθυνο μυθοπλασίας τον Λοΐζο Ξενόπουλο. Το 2000 ξεκινούσε η έκρηξη της παγκοσμιοποίησης της ψυχαγωγίας μέσω του μεγάλου format. Μέχρι τότε δεν ξέραμε την έννοια του format. Εχει να κάνει με ένα πλήρως επεξεργασμένο κόνσεπτ, το οποίο έχει ήδη μεταδοθεί σε μία άλλη χώρα και το φέρνεις στα καθ’ ημάς. Θυμάμαι ότι είχαμε κάνει μια μεγάλη προσφορά για το «Big Brother» αλλά το χάσαμε γιατί ο AΝΤ1 έκανε υψηλότερη. Αυτό πάντως που ξεχώριζε πολύ έντονα ήταν ότι στο Mega, στην ψυχαγωγία, δουλεύαμε για το κανάλι, δεν δουλεύαμε για την πάρτη μας. Πρέπει να αναφέρουμε ότι είχαμε συνεργαστεί κάτω από τη διοίκηση ή μάλλον τη «φτερούγα» του διευθύνοντος συμβούλου Ηλία Τσίγκα. Αυτή ήταν η δική του γραμμή που μας την πέρασε. Να δουλεύουμε για ένα κανάλι με ποιοτικά χαρακτηριστικά μέσα σε μια ομάδα με καλούς επαγγελματίες. Γιατί τηλεόραση χωρίς ομάδα δεν γίνεται.

 

 

Μανώλης Κεφαλογιάννης

δημοσιογράφος

Οι πρώτοι ασθενείς του AIDS

Το Μega ήταν το δεύτερο σπίτι μου στην αρχή της ιδιωτικής τηλεόρασης. Τότε που το πρώτο σπίτι μου ήταν η έντυπη δημοσιογραφία. Εκεί διδάχθηκα τηλεόραση. Υπήρξαν πολλές καλές στιγμές με αποκλειστικότητες και επιτυχίες. Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν σε ηλικία μόλις 26 ετών μου ανέθεσαν την εβδομαδιαία εκπομπή «Ολα για την υγεία». Το Μega μου έφερε γούρι και καταξίωση. Αυ τή η τηλεοπτική ιδέα μιας έγκυρης ιατρικής εκπομπής διαγράφει ακόμη και σήμερα μια πετυχημένη πορεία. Προφανώς η πιο δύσκολη στιγμή μου ήταν όταν έκλεισε το Μega. Ηταν πένθος για όλους μας. Ημασταν μια οικογένεια. Στα πολλά χρόνια που εργάστηκα στο κανάλι υπήρξαν και άλλες δύσκολες στιγμές για τις οποίες σήμερα αισθάνομαι υπερηφάνεια. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις συνεντεύξεις με τους πρώτους ασθενείς του ΑIDS στο Νοσοκομείο Συγγρός. Με σφιγμένα δόντια, νέος και άπειρος ρεπόρτερ τότε, έπρεπε να πείσω πολλούς για την αλήθεια των λίγων. Το Μega ήταν παντού και έτοιμο να πάει τα πράγματα μπροστά, να μιλήσει για την επόμενη μέρα, τη νέα εποχή, με θάρρος, χωρίς προκατάληψη. Αυτό ελπίζω και εύχομαι να συνεχίσει να κάνει στη νέα του πορεία. Καλή επιτυχία.

 

 

Γιάννης Μπέζος

ηθοποιός

Καλές προθέσεις απέναντι στο κοινό

Θυμάμαι ότι ήταν ο σκηνοθέτης Λευτέρης Ξανθόπουλος, διευθυντής προγράμματος στο Mega, και μαζί του ο Γιάννης Λάτσιος και ο Τζόνι Καλημέρης γύρω στο 1995-1996 που μου είχαν ζητήσει μια συνάντηση φιλική και συμβουλευτική για το τι να κάνουμε ώστε να ανανεωθεί το πρόγραμμα. Τους πρότεινα να κάνουμε κάτι για την Ελληνική Επανάσταση. Δίστασαν όμως γιατί ήταν κάτι που ήθελε δουλειά,  χρήμα και προετοιμασία. Στο Mega έκανα συνολικά επτά σειρές. Μια πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά ήταν ένα κόνσεπτ του BBC που είχαμε πάρει, το ονομάζαμε «Κλινική περίπτωση» κι έκανα έναν γιατρό. Ηταν κάτι πολύ ιδιαίτερο. Αυτό ήταν μια πρόκληση γιατί και ο ρόλος ήταν διαφορετικός, αλλά ήταν στα τελειώματα του καναλιού.  Φυσικά υπήρξαν και οι «Απαράδεκτοι» με τον ήρωά μου τον Γιάννη, τον πρώτο γκέι στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση, να αντιμετωπίζεται πολύ θετικά από το κοινό. Ούτε σάλο δημιούργησε ούτε τίποτα. Αυτό είναι που σας λέω ότι πολλές φορές είμαστε πίσω από το κοινό. Και τότε υπήρχε η τάση «μήπως ο κόσμος κάνει αυτό, κάνει εκείνο». Τίποτα δεν έκανε ο κόσμος. Ο κόσμος σε βαθμολογεί αν κάτι το κάνεις με καλή πρόθεση. Εμείς δεν κάναμε μια σειρά για να οδηγήσουμε την Ελλάδα στο φως. Την κάναμε για να περάσουν μισή ώρα ευχάριστα οι άνθρωποι. Μ’ έναν λόγο διαφορετικό, λίγο πιο τολμηρό, τέσσερα φρέσκα πρόσωπα. Αυτό ήταν όλο. Δεν μπορούσε να ζητήσει κανείς να υπερασπιστούμε τους ομοφυλόφιλους μέσα απ’ τη σειρά. Ηταν στη σφαίρα του χαριτωμένου αλλά πολύ καλά βαλμένο, και ο κόσμος ανταποκρίθηκε πολύ σοφά.  Ηταν φτιαγμένο με πραγματική αγάπη, ούτε να κοροϊδέψει ούτε όμως και να δημιουργήσει ελπίδες ότι θα το αναλύσουμε το θέμα πολύ. Μέχρι εκεί!

 

 

Πέτρος Μπούτος

πρώην διευθυντής προγράμματος Mega

Η επιμέλεια των παραγωγών

Εκείνο που διαχώριζε το Mega από τους ανταγωνιστές του ήταν ότι υπήρχε φροντίδα. Προσπαθούσαμε να μην αφήνουμε τίποτα στην τύχη του, με τη συμβολή των συνεργατών και των συντελεστών. Ηταν μια ομάδα με πολυγλωσσία που αντιπροσώπευε κατηγορίες του κοινού. Στον τομέα σεναρίου-πλοκής, για παράδειγμα, είχαμε τους readers (αναγνώστες) όλων των ηλικιών και μέσα από τη δουλειά τους κρίναμε τι θα κρατήσουμε για παραγωγή. Περισσότερο προσθέταμε παρά απομακρύναμε κόσμο. Δώσαμε έμφαση στη δημιουργία ελληνικών σειρών, κυρίως στην κωμωδία, και το αποτέλεσμα φάνηκε τώρα, όταν πριν από τρεις εβδομάδες η αξία του Mega ήταν 34 εκατομμύρια. Οι κωμωδίες του έχουν τη μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα. Αλλά βασιστήκαμε και σε πολλά formats. Γίνονταν 12 σειρές τον χρόνο, οπότε καταφεύγαμε σε έτοιμες λύσεις, σειρές από το εξωτερικό οι οποίες κρίναμε ότι μπορούν να αποδοθούν στην ελληνική πραγματικότητα, έχοντας κάποια στοιχεία που θα κέντριζαν τον έλληνα θεατή. Δεν γινόταν μετάφραση αλλά προσαρμογή και όταν σημειωνόταν επιτυχία στα υπάρχοντα σενάρια, έπρεπε να κάνεις περισσότερα επεισόδια. Γι’ αυτό και απ’ όλη την ιστορία του καναλιού θα μπορούσαμε να κρατήσουμε ως άνθρωποι των media τη χαρακτηριστική επιμέλεια των παραγωγών του. Ο κόσμος μπορεί να μην ξέρει τι σημαίνει ποιότητα και φροντίδα αλλά το εισπράττει. Παρά το γεγονός του εφήμερου χαρακτήρα που έχει από τη φύση της η τηλεόραση, το ότι το Mega έχει μείνει στη συνείδηση όλων μάς υπενθυμίζει πόσο καλή δουλειά γινόταν. Δεν υπήρχε τηλεοπτική ευκολία και γι’ αυτό αναπτύχθηκε άλλη σχέση με τον τηλεθεατή. Ο Στιβ Τζομπς το είχε αποδώσει πολύ καλά λέγοντας: «Ο κόσμος δεν ξέρει τι θέλει μέχρι τη στιγμή που θα του το δείξεις». Υπάρχουν πράγματα εκεί έξω που δεν ξέρεις ότι θα σου αρέσουν. Και δεν μπορείς να το περιγράψεις πάντα με λόγια.

 

 

Ρούλα Κορομηλά

Το φιλανθρωπικό έργο των εκπομπών

Το «Bravo» αποτέλεσε μια τηλεοπτική καινοτομία καθ’ όλη τη διάρκειά του, καθιερώνοντας νέες μορφές και συνθήκες ανταγωνισμού. Δεν ακολούθησε την πεπατημένη, γι’ αυτό και παρόλο τον ισχυρό ανταγωνισμό το τηλεοπτικό κοινό το αγκάλιασε και το αποδέχθηκε. Δεν ακολούθησε το γνωστό λαϊκό που δυστυχώς ταλανίζει τη σημερινή τηλεόραση. Αντίθετα, δημιούργησε νέα τάση που πάρα πολλοί έσπευσαν να μιμηθούν και ν’ ακολουθήσουν. Ολες οι στιγμές του «Bravo» για μένα είναι μοναδικές και συγκινητικές. Μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποια. Αν όμως με πιέσεις και μου πεις πως πρέπει να διαλέξω, θα σου πω πως το σημαντικότερο για μένα δεν είναι οι συνεντεύξεις και η φιλοξενία πολλών προσωπικοτήτων και πολλών διασήμων με εμβέλεια εξωτερικού προσώπων, όπως η Μαντόνα, ο Ντάνιελ Ντέι Λιούς, ο Ρίκι Μάρτιν κ.ά. Είναι το φιλανθρωπικό έργο που προσφέραμε καθώς κατορθώσαμε μέσα από το Mega και με τη στήριξή του να διοργανώσουμε πάρα πολλούς τηλεμαραθώνιους και να συγκεντρώσουμε εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές για φιλανθρωπικούς σκοπούς δίνοντας χαρά, αγάπη και ασφάλεια σε συνανθρώπους μας. Θεωρώ ότι το Mega υπήρξε το πιο καινοτόμο και δημιουργικό κανάλι που μέσα από την κουλτούρα του, τις υποδομές, το εξαιρετικό ανθρώπινο δυναμικό και την αποκεντρωμένη διοίκηση τόλμησε και κατόρθωσε να καθιερώσει νέες και ποιοτικές μορφές προγραμμάτων. Τα προγράμματα αυτά αποτέλεσαν τομή για την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα. Κατάφερε από την πρώτη στιγμή να καθιερώσει και να γιγαντώσει ένα ισχυρό και αξιοζήλευτο brand στηριγμένο στο ανθρώπινο δυναμικό, στην ποιότητα αλλά και στην αξιοπιστία και στη σοβαρότητα της ενημέρωσης. Μέσα απ’ αυτό το γόνιμο περιβάλλον κατάφερα κι εγώ με τους συνεργάτες μου να καινοτομήσω και να προσφέρω στην ελληνική οικογένεια ένα αμιγώς ρηξικέλευθο πρόγραμμα καθιερώνοντας νέες τάσεις τηλεοπτικής θέασης. Μόνο το Mega θα μπορούσε να το οραματιστεί και να το υλοποιήσει σε σχέση με τα υπόλοιπα ανταγωνιστικά κανάλια εκείνης της εποχής. Προσωπικά, δούλεψα με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος κάθε στιγμή. Αλλωστε ο χρόνος και κυρίως ο κόσμος είναι αυτός που ξεχώρισε και το έκανε πιο αυθόρμητα και κυρίως πιο αντικειμενικά τις κορυφαίες στιγμές μου στο Mega. Προς μεγάλη χαρά και ικανοποίηση για όσους δουλέψαμε τότε, οι στιγμές αυτές ακόμα και τόσα χρόνια μετά είναι πολλές. Κουβεντιάζονται σε παρέες, τις βλέπουμε στο YouTube, γίνονται μέτρο σύγκρισης στις σημερινές εκπομπές. Και θεωρώ πως μαζί με τις σειρές του Mega ότι έγιναν μέρος μιας ποπ κουλτούρας που γεμίζει νοσταλγία όσους τις είδαν σε πρώτη μετάδοση.

 

 

Λίζα Δουκακάρου

παρουσιάστρια

Ατελείωτα ξενύχτια

Ηταν καλοκαιράκι κι έτρεχα μέσα σε κάτι χωράφια με το αυτοκίνητο προσπαθώντας να καταλάβω πού βρίσκομαι και πού έπρεπε να φτάσω. Με χαρά γιατί ήταν η πρώτη μέρα δουλειάς σε ένα άλλο κανάλι. Αγωνία γιατί το κανάλι δεν ήταν όποιο κι όποιο, ήταν το Μεγάλο Κανάλι. Η συνταγή απλή αλλά και δύσκολη. Ανθρωποι διαφορετικοί με εντελώς αντίθετες απόψεις, θέσεις, προσεγγίσεις, σε αγαστή συνεργασία για ένα όσο το δυνατό καλύτερο αποτέλεσμα. Ανθρωποι που το μόνο ίσως κοινό που είχαν μεταξύ τους ήταν η αισθητική και η αποδοχή του ενός για την ποιότητα της δουλειάς του άλλου. Ατελείωτα ξενύχτια για την εξέλιξη της είδησης, διαφωνίες για το πλάνο, το κείμενο. Κι εκεί κάπου μεταξύ στούντιο και σύσκεψης ή σύσκεψης και μοντάζ, τα νέα της ημέρας τα προσωπικά, τα πιο δικά μας. Το Mega ήταν οι άνθρωποί του. Οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί, οι σκηνοθέτες, οι κειμενογράφοι, οι συγγραφείς, οι ηθοποιοί. Τα κορίτσια στη γραμματεία και στο μακιγιάζ, οι οδηγοί, τα παιδιά στο θυρωρείο, οι τηλεφωνήτριες, οι άνθρωποι στο λογιστήριο, στο πρόγραμμα, στο μάρκετινγκ.

Θυμάμαι τα πρώτα δελτία και τις οδηγίες του Νίκου Χατζηνικολάου, την εκπομπή με την Ειρήνη Νικολοπούλου στο μικρό στούντιο του Συντάγματος, που τελείωνε στις 12 το μεσημέρι, και τον αγώνα δρόμου για να βγει δελτίο στις 2 από την Παιανία. Τον Αλέξανδρο Ρήγα στα γυρίσματα των «Δύο ξένων» έξω από το στούντιο των ειδήσεων. Τα γέλια που κάναμε, από τη μια πλάνα σε εμπόλεμη ζώνη κι από την άλλη Ντίνα Κώνστα και Χρυσούλα Διαβάτη έξω από το παράθυρό μας, σε ρεσιτάλ ερμηνείας. Θυμάμαι την πρωινή εκπομπή με τον Αντώνη Λιάρο. Το ξύπνημα στις 4 τα χαράματα, 6 στον αέρα, τέλος εκπομπής στις 10, μετά σύσκεψη, μετά ετοιμασία για την επομένη και μετά ξεροί όλοι από την κούραση. Και φυσικά τα νυχτερινά δελτία.

Το τέλος δεν ήρθε ξαφνικά, αλλά μας βρήκε απροετοίμαστους. Οπως όμως λέει κάποιος φίλος, «τίποτα δεν τελειώνει, όλα αλλάζουν μορφή». Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι αυτή η καινούργια μορφή να χωρέσει όλα και όλους…