Το άγχος της επόμενης ημέρας

Δεν ξέρω αν το προσέξατε, αλλά ήταν μια ωραία ατμόσφαιρα ήταν προχθές στο Προεδρικό Μέγαρο. Και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ευωχία έπαιξε ο μετρ των μεταμορφώσεων Αλέξης Τσίπρας. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης άφησε στην άκρη το τζάκετ της οργής εναντίον της «Ακροδεξιάς» και φόρεσε το κοστούμι της συστημικότητας σε εμφανή ενσταντανέ οικειότητας με τον Αδωνη Γεωργιάδη. Οχι, το κλίμα δεν ήταν καθόλου μουδιασμένο και οι παλιές μπηχτές – για Ορμπαν απ’ τη μια, για Στάλιν απ’ την άλλη – θάφτηκαν με το τσεκούρι του πολέμου. Αυτός είναι ο θεσμικός Τσίπρας που οραματίζεται μια προοδευτική παράταξη και μια κοινωνική πλειοψηφία ώστε να καθιερωθεί ως δεύτερος πόλος στο πολιτικό σκηνικό. Φτάνει μέχρι το σημείο να πει και μια καλή κουβέντα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη – πάντα σε ό,τι αφορά τις κινεζικές επενδύσεις, οι οποίες ενώνουν περισσότερους απ’ όσους χωρίζει η ελληνική πολιτική. «Κατά τη διάρκεια της θητείας μου καταφέραμε σε δύσκολες στιγμές να οικοδομήσουμε μια στρατηγική συνεργασία, η οποία έχει συνέχεια» ανέφερε, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Αλέξης Τσίπρας στον κινέζο πρόεδρο Σι Τζινπίνγκ.

Στο ίδιο κάδρο, αλλά σε σημείο που χρειάζεται μεγεθυντικό φακό, στελέχη και «υπολοχαγοί» του ΣΥΡΙΖΑ οραματίζονταν την κάθοδο προς το λαϊκό κίνημα. «Θα είμαστε απέναντί σας. Και στα έδρανα της Βουλής και στο πεζοδρόμιο» διατράνωσε ο Νίκος Φίλης προς την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Υποτροπιάζει το κόμμα όταν ανανήφει ο ηγέτης του; Ή αυτονομούνται τα στελέχη μέσα στη χαώδη πολυτασικότητα; Τα συμπτώματα της επιφάνειας – οι χαριεντισμοί στο Προεδρικό Μέγαρο και η συμπαράσταση στην ΑΣΟΕΕ – υποκρύπτουν το πάθος: την αμηχανία του ΣΥΡΙΖΑ να επιλέξει τον δρόμο της επόμενης ημέρας. Την οδό της πλειοψηφικής Αρετής ή την οδό της πεζοδρομιακής Κακίας. Τα τιμάρια των ξεχωριστών «δικαιωματισμών» που έχει εκθρέψει το κόμμα στα χρόνια του αντιμνημονιακού αγώνα είναι πολλά για να διαγραφούν με μια μονοκονδυλιά. Και από την άλλη, το πολυπόθητο Κέντρο ασκεί ακόμη επιρροή δυσανάλογη με τις «συνδικαλιστικές» στοχεύσεις των στελεχών. Την ώρα που η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη νιώθει με το μέρος της μια κοινωνία κουρασμένη από την ιεροποίηση του ασύλου και των αβάτων, η αξιωματική αντιπολίτευση επιμένει να τοκίζεται από τα τοτέμ.

Παρόμοιο άγχος μπορεί να διακρίνει κανείς από την ερχόμενη Παρασκευή και σε κυβερνητικά στελέχη, όταν εμφανιστεί το σχέδιο για τη μετεγκατάσταση προσφύγων στην ηπειρωτική χώρα. Η πολιτική νίκη που πιστώνεται στη συμπολίτευση με την αντιμετώπιση του μπαχαλακισμού κινδυνεύει από την απορρόφηση των προσφυγικών κραδασμών. Θα στηρίξουν τα στελέχη την πολιτική της γεωγραφικής κατανομής ή θα επιλέξουν την επικοινωνιακή διαχείριση του Προσφυγικού; Ο πειρασμός φάνηκε ήδη και αυτή τη φορά είχε τη μορφή χοιρινού κρέατος. Αν για τον ΣΥΡΙΖΑ η πρόκληση των ημερών είναι το δόγμα «νόμος και τάξη», η κυβέρνηση δοκιμάζεται στο πεδίο που την υπερβαίνει και έχει ευρωπαϊκά χαρακτηριστικά. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πηγαίνει ερήμην του κόντρα στην κοινή γνώμη δίπλα σε μολότοφ, αυτό δεν σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα έχει μακροπρόθεσμο κέρδος υιοθετώντας την κοινή γνώμη της ξενοφοβίας. Η κοινωνική αντιπολίτευση του Αλέξη Τσίπρα είναι οι κεντρογενείς ψηφοφόροι. Η ανέκφραστη του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι οι μενόμενοι ψήστες στα χωριά και στις κωμοπόλεις της ηπειρωτικής χώρας.