Μια καλή αρχή

Ο Γιώργος Καπουτζίδης στο πρώτο του θεατρικό έργο πιάνει το νήμα από εκεί που το έχουν αφήσει οι προκάτοχοί του. Αποτελεί κρίκο στην αλυσίδα των ελλήνων κωμωδιογράφων, από τα κορυφαία δίδυμα των Σακελλάριου-Γιαννακόπουλου, Τσιφόρου-Βασιλειάδη, Γιαλαμά-Πρετεντέρη ως τα σύγχρονα των Ρέππα-Παπαθανασίου και Ρήγα- Αποστόλου, έστω κι αν ως τώρα είχε γράψει μόνο τηλεοπτικά σενάρια. Διαθέτει την αίσθηση της ατάκας, του χιούμορ, ξέρει να γράφει διάλογο, να δημιουργεί κωμικές καταστάσεις, να πιάνει τα θέματα της εποχής.

Στο «Οποιος θέλει να χωρίσει… να σηκώσει το χέρι του» ο Καπουτζίδης θέλησε να καταπιαστεί με τις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Ενέταξε μια θεματολογία που με βάση τον γάμο και την αμφισβήτησή του μιλάει για την απιστία και τη συμβατικότητα, την αναζήτηση ερωτικής ταυτότητας και την ομοφυλοφιλία, εμπεριέχοντας τόσο τη φιλία όσο και τις οικογενειακές σχέσεις ανάμεσα στους γονείς και στα παιδιά. Δεν είναι πρωτότυπο το θέμα του – με πρωτοτυπία το διαχειρίζεται. Κάνει μια καλή θεατρική αρχή. Και έχει σίγουρα δρόμο μπροστά του.

Τρεις γυναίκες, τρεις φίλες, αποτελούν τον πυρήνα του έργου: η πρώτη κρύβει έναν πολυετή ανομολόγητο έρωτα (με μία από τις καλύτερες φίλες της), η δεύτερη – παντρεμένη, με μωρό – χωρίζει λόγω απιστίας του άντρα της και η τρίτη παραμονή του γάμου της θέλει να τον ακυρώσει γιατί κατάλαβε ότι είναι ερωτευμένη με τον πρώην της, που μόλις γύρισε από το εξωτερικό.

Και από την άλλη, οι άντρες: ένας πρώην, ένας νυν, ο γκέι φίλος και συγκάτοικος και ένας υδραυλικός.

Καταλύτης αυτής της νεανικής παρέας, η μάνα. Η έλευσή της θα καθορίσει τις εξελίξεις, θα απελευθερώσει τους ήρωες από τα ταμπού τους και θα τους οδηγήσει στην παραδοχή της αλήθειας (τους). Η πλοκή εξελίσσεται μέσα σε ένα σπίτι, όπου όλοι καταλήγουν για να κρύψουν ή να βρουν κάτι.

Η παράσταση που φέρει την υπογραφή του Γιώργου Καπουτζίδη στη σκηνοθεσία έχει ρυθμό, είναι γρήγορη, περιεκτική και σύντομη. Δεν πλατειάζει ούτε επαναλαμβάνεται. Επιπλέον έχει σε μεγάλο βαθμό καταφέρει να σκιαγραφήσει τους χαρακτήρες των ηρώων. Παράλληλα περνά τα δικά του μηνύματα.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. Στο «Οποιος θέλει να χωρίσει…» θίγει έναν σύγχρονο προβληματισμό, χωρίς ωστόσο να τον προτάσσει εις βάρος του θεάματος. Στη σκηνική απόδοση του έργου ο Καπουτζίδης δείχνει να ενδίδει στο συναίσθημα που ο ίδιος δημιουργεί, τονίζοντας το μελό, περισσότερο από όσο απαιτεί όχι μόνο το έργο αλλά και η παράσταση. Ισως γιατί σε αυτό το πρώτο του δημιούργημα δεν μπόρεσε να πάρει τις αποστάσεις του, αποστάσεις που έρχονται με την εμπειρία και την τριβή – είναι «παρών».

Ο νεανικός θίασος υπηρετεί το ζητούμενο του έργου και μεταφέρει επιτυχώς την αίσθηση της παρέας. Η Μαριλού Κατσαφάδου κάνει ένα βήμα μπρος από τους υπόλοιπους, βγαίνει μπροστά και δίνει τα διαπιστευτήριά της για τη συνέχεια. Πρόκειται για μια νέα κωμική ηθοποιό που επιβάλλεται στη σκηνή.

Τέλος, η Κατιάνα Μπαλανίκα, που καταφθάνει κάπου στη μέση των εξελίξεων για να δώσει τις λύσεις, επιβεβαιώνει την αξία της παρουσίας της. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συγγραφέας κρατά το όνομά της στην παράσταση.

Το θέατρο γκρινιάζει

Είναι η εποχή που οι επίσημες πρεμιέρες δίνουν και παίρνουν. Στις περισσότερες, που γίνονται Δευτερότριτα, μια κουβέντα κυριαρχεί ανάμεσα στους ηθοποιούς: Το θέατρο δεν ξεκίνησε καλά. Και μαζί έρχονται ο προβληματισμός, οι απορίες, η γκρίνια…
Γιατί λοιπόν το θέατρο δεν πάει καλά φέτος; Γιατί πολλές παραστάσεις δεν γεμίζουν; Δεν είναι δύσκολο να προσεγγίσει κανείς το φαινόμενο ούτε να ψηλαφίσει τις αιτίες. Και ακόμα περισσότερο, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι αυτό που άρχισε φέτος να διαφαίνεται ήταν αναμενόμενο.
Και πώς να μην ήταν; Ο μεγάλος αριθμός των σκηνών, η δημιουργία νέων θεάτρων, ο πολλαπλασιασμός των παραστάσεων και η φιλοξενία δύο, τριών ή και τεσσάρων παραγωγών στον ίδιο χώρο έφεραν ένα ξεχείλωμα στον χώρο. Η λίστα των θεαμάτων δεν διαβάζεται. Είναι ατελείωτη. Το κοινό με δυσκολία ξεχωρίζει και επιλέγει τι να πάει να δει. Ποιο έργο είναι καλό, ποιο έχει ενδιαφέρον. Προς τα πού να προσανατολιστεί ο θεατής…
Ενας ακόμα παράγοντας της φετινής κατάστασης, πιο θεωρητικός ίσως, είναι ότι το θέατρο προσπαθεί να βρει την καινούργια του ταυτότητα. Αφήνει πίσω του τα παλιά, κλασικά σχήματα, αλλά την ίδια στιγμή δεν έχει βρει το επόμενο, το νέο του στίγμα. Το ψάχνει, ανάμεσα στην «πρωτοπορία», στην πρωτοτυπία, στον ρεαλισμό, αλλά δεν το βρίσκει.
Επιπλέον ένας «εχθρός» από τα παλιά φαίνεται να επιστρέφει: είναι η τηλεόραση με τη μυθοπλασία της, που μέσα από κάποιες επιτυχημένες σειρές άρχισε πάλι να κρατά τον κόσμο στο σπίτι.
Σήμερα το θέατρο μοιάζει με φούσκα. Και ως φούσκα, κάποια στιγμή θα άρχιζε να ξεφουσκώνει. Μέχρι να σκάσει. Και αν ως τότε του αρκεί να γκρινιάζει, το τοπίο δεν θα ξεκαθαρίσει. Αλλωστε ποτέ η γκρίνια δεν έχει φέρει θετικό αποτέλεσμα. Χρειάζεται ανασυγκρότηση ο χώρος, μια εσωτερική ανακατάταξη, κάποιους κανόνες. Οπως τάξη χρειάζεται να μπει και στο θέμα των δραματικών σχολών που ξεπηδούν σαν μανιτάρια και στις οποίες διδάσκουν «ηθοποιοί» που δεν έχουν μάθει ακόμη να παίζουν οι ίδιοι.
Αυτή η ευκολία που έχει κατακλύσει το θέατρο είναι παγίδα: γιατί έτσι όπως ο κόσμος επέστρεψε στις αίθουσες, έτσι μπορεί και να τους γυρίσει την πλάτη. Μια στροφή είναι…

Κείμενο & σκηνοθεσία: Γιώργος Καπουτζίδης
Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη
Κοστούμια: Κική Γραμματικοπούλου
Φωτισμός: Χρήστος Τζιόγκας
Παίζουν: Αλεξάνδρα Ταβουλάρη, Μαριλού Κατσαφάδου, Ανθή Σαββάκη, Γιώργος Σαββίδης, Γιάννης Κουκουράκης, Πάνος Νάτσης, Απόστολος Ψαρρός και η Κατιάνα Μπαλανίκα
Παραστάσεις: Στο Θέατρο Ηβη (Σαρρή 27, τηλ. 210-3216.382) Τετάρτη & Κυριακή (19.00), Πέμπτη & Παρασκευή (20.00), Σάββατο (18.00 & 21.00)