Το «βιβλίο» του Περικλή Βασιλάκη

Ομολογώ ότι βρήκα κομμάτι αυστηρή την κριτική που έγινε στον Ολυμπιακό μετά την ήττα του με 2-0 στο Μόναχο από την Μπάγερν Μονάχου. Δεν αναφέρομαι τόσο στις δημοσιογραφικές κρίσεις, που είναι έτσι κι αλλιώς συνήθως υπερβολικές, αλλά στα όσα είπαν οι άνθρωποι του Ολυμπιακού και οι παίκτες του. Ο αρχηγός της ομάδας, ο Ομάρ Ελαμπντελαουί, είπε για παράδειγμα ότι ο τρόπος που η ομάδα αγωνίστηκε ήταν απογοητευτικός. Θα μπορούσε όμως ο Ολυμπιακός να κάνει κάτι άλλο; Τη δεδομένη στιγμή, μου μοιάζει δύσκολο.

Σπάνια

Ο προπονητής του Ολυμπιακού δεν ήθελε να μείνει η ομάδα του τόσο πίσω και να υποφέρει τόσο πολύ την πίεση της Μπάγερν. Ο Πέδρο Μαρτίνς χρησιμοποίησε στο αρχικό σχήμα τους Ραντζέλοβιτς και Γκερέρο για να έχει δυο γρήγορους παίκτες στις αντεπιθέσεις, αλλά και αυτοί και ο κουρασμένος Ποντένσε, την μπάλα δεν την πήραν παρά σπάνια: η Μπάγερν πίεσε πολύ τους τρεις μέσους του Ολυμπιακού – ο Καμαρά, ο Γκιγέρμε και ο Μπουχαλάκης υπέφεραν. Ωστόσο άλλοι διαθέσιμοι μέσοι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν: ο Βαλμπουενά μόλις γύρισε από έναν τραυματισμό, ο Μπενζιά δεν έχει ματς στα πόδια του κι ο Φορτούνης μόλις άρχισε προπονήσεις. Πειράματα σε ματς με την Μπάγερν δεν μπορεί να γίνουν: ο Ολυμπιακός έκανε ό,τι μπορούσε.

Στην προηγούμενη επίσκεψή του στο Αλιάντς Αρένα, το 2015, ο Ολυμπιακός με προπονητή τον Μάρκο Σίλβα έχανε με 3-0 στο 20′ και γλίτωσε μια τεράστια συντριβή γιατί η Μπάγερν έμεινε με παίκτη λιγότερο στο 50′. Οι συγκρίσεις πρέπει πάντα να γίνονται προσεκτικά: ο Ολυμπιακός δεν είναι η Λίβερπουλ, που κέρδισε πέρυσι την Μπάγερν στο Μόναχο. Υπό αυτό το πρίσμα η ήττα του είναι λογική και ανεκτή: δεν έπαθε κάποιο στραπάτσο. Τι είχε ανεβάσει στα ύψη τον πήχη των προσδοκιών, ώστε και οι ίδιοι οι παίκτες του να δηλώνουν απογοητευμένοι από την εμφάνισή τους; Νομίζω το σπουδαίο ματς στο Γεώργιος Καραϊσκάκης εναντίον των Γερμανών. Μόνο που το ματς εκείνο δεν ήταν καθόλου συνηθισμένο: ο Ολυμπιακός για να σταθεί στα ίσια απέναντι στην Μπάγερν έκανε μια υπέρβαση και οι υπερβάσεις δεν γίνονται ούτε διαρκώς, ούτε κατά παραγγελία. Ο Ολυμπιακός έχασε στο Γεώργιος Καραϊσκάκης την ιστορική ευκαιρία να κάνει αποτέλεσμα. Οχι στο Μόναχο.

Επιλογές

Από το ματς ο Ολυμπιακός θα ‘πρεπε κάτι να μάθει και για κάτι να προβληματιστεί. Πρέπει να μάθει από τον τρόπο παιχνιδιού της Μπάγερν, που του έδειξε τι πρέπει να κάνει στο ελληνικό πρωτάθλημα π.χ. απέναντι σε σωστά ταμπουρωμένους αντιπάλου. Οι παίκτες της πρωταθλήτριας Γερμανίας έδειξαν πως, όταν αντιμετωπίζεις μια κλειστή άμυνα, χρειάζεται να μπαίνεις στην αντίπαλη περιοχή με διαφορετικούς τρόπους και να μη σεντράρεις διαρκώς, όπως έκαναν οι ακραίοι του Ολυμπιακού στην Ξάνθη π.χ. απλά γιατί είχαν χώρους. Οι επιθετικοί της Μπάγερν φρόντισαν να μην είναι προβλέψιμες οι επιλογές τους και μονότονες οι κινήσεις τους. Κι αυτοί σήκωσαν την μπάλα, αλλά έψαξαν και συνεργασίες και γυρίσματα κρατώντας την μπάλα χαμηλά – απέφυγαν να πατεντάρουν τις επιθέσεις τους, πράγμα που δεν επέτρεψε στους αμυντικούς του Ολυμπιακού να ησυχάσουν. Οι διαφορετικές επιλογές επιβάλλουν διαφορετική αντιμετώπιση: αν απλά σεντράρεις όλο το βράδυ και οι στόπερ του αντιπάλου θα διώχνουν όλο το βράδυ.

Κούραση

Τι πρέπει να προβληματίσει; Νομίζω η κούραση κάποιων παικτών που είναι αλήθεια πως παίζουν διαρκώς. Στο τελευταίο τέταρτο του ματς του Μονάχου (και μολονότι ο Ολυμπιακός αγωνίζεται με τρεις παίκτες που ήρθαν από τον πάγκο) η ομάδα του Μαρτίνς μοιάζει χωρίς ανάσες. Ο Καμαρά, ο Γκιγέρμε, ο Τσιμίκας και ο Ομάρ έχουν «αδειάσει», ο ηρωικός Σεμέδο «κούτσαινε», ενώ το ίδιο κουρασμένοι βγήκαν από το γήπεδο και ο Ρατζέλοβιτς, ο Ποντένσε και ο Μπουχαλάκης. Πλην του νεαρού Σέρβου, οι άλλοι παίζουν ασταμάτητα. Θα προλάβουν να γεμίσουν τις μπαταρίες τους μέχρι την Κυριακή; Δύσκολο να το πεις. Ο Ατρόμητος έχει κάνει στο Γεώργιος Καραϊσκάκης μεγάλες ζημιές, η λογική λέει ότι το κυριακάτικο ματς θα είναι για τον Ολυμπιακό πολύ δύσκολο κι εκτός από rotation θα χρειαστεί και πολύ καθαρό μυαλό και ψυχραιμία.

Βασιλάκης

Η ψυχραιμία ήταν πάντα κάτι που μου άρεσε στον φίλο μου τον Περικλή Βασιλάκη, που έφυγε χθες από τη ζωή σε ηλικία 64 ετών. Στα περισσότερα από είκοσι χρόνια της φιλίας μας δεν θυμάμαι ποτέ τον Περικλή να χάνει την τεράστια ηρεμία του: δεν θυμάμαι τοποθέτησή του που να εμπεριέχει κάποιου τύπου εγωκεντρικό φανατισμό – πράγμα που συχνά χαρακτηρίζει τους διαιτητές, ακόμα και τους καλύτερους. Ο Βασιλάκης είχε πολλά παράπονα καθώς αρκετοί του χώρου της διαιτησίας τον στενοχώρησαν, αλλά δεν θυμάμαι ποτέ του να τα βάζει με κάποιον, χωρίς να χάσει το χαμόγελό του. Και μου άρεσε πάντα και ότι το μοναδικό του κριτήριο στην ανάλυση των φάσεων που έκανε, είτε δουλεύοντας για τη Nova, είτε για την ΕΡΤ, ήταν ο κανονισμός – το περίφημο «βιβλίο» στο οποίο συχνά αναφερόταν. Μάλιστα μου έκανε πάντα εντύπωση πως παρότι λάτρης της πολιτικής (και πολλές φορές υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ στην Πρέβεζα σε αυτοδιοικητικές και βουλευτικές εκλογές), ήταν κατά της πολιτικής στη διαιτησία: ήθελε τον διαιτητή σκληρό και άτεγκτο και όχι έναν τύπο που μετρά τις καταστάσεις πριν σφυρίξει.

Τηλεσχολιαστής

Θα θυμάμαι από τον Περικλή τα ωραία του τηλεφωνήματα – το τελευταίο το ανταλλάξαμε πριν από δέκα μέρες. Είχα γράψει στα «ΝΕΑ» ότι το VAR μετατρέπει τον διαιτητή σε μαριονέτα τηλεκατευθυνόμενη και με πήρε να μου πει ότι έχω δίκιο, αλλά και ότι όλο αυτό γίνεται με τη συναίνεση διαιτητών που στερούνται προσωπικότητας. «Τα διαιτητάκια βρήκαν έναν τρόπο να κρύβονται από την ευθύνη» μου είπε. Καταλάβαινα την απογοήτευσή του γιατί αυτός από την ευθύνη δεν κρυβόταν: ούτε καν ως τηλεσχολιαστής.

Μάχη

Τα δυο τελευταία χρόνια, όταν άρχισε η μάχη του με τον καρκίνο, είχε φύγει από την Αθήνα και επέστρεψε μόνιμα στην Πρέβεζα. Πιθανότατα χρειαζόταν τη δύναμη της γενέθλιας γης και τη βοήθεια των πολύ δικών του ανθρώπων: ήθελε να δώσει τη μάχη εντός έδρας. Τηλεφωνιόμασταν πάντα για να μοιραστούμε κρίσεις για διαιτητές και όχι μόνο – γελούσαμε συχνά με τον Περικλή ξέροντας τις παθογένειες του χώρου και τους ανθρώπους του. Δεν χωρά αμφιβολία πως θα λείψει σε πολλούς. Η προ διετίας φυγή του από την πρωτεύουσα που πάντοτε λάτρευε έχει πάντως ένα καλό: θα μας επιτρέψει να κρατήσουμε αναλλοίωτη την εικόνα του Περικλή μπον βιβέρ, του ανθρώπου που έπινε τον καφέ του στη Βαλαωρίτου, κομψότατα ντυμένος και με το χαμόγελο στα χείλη. Ετσι θα τον θυμόμαστε όλοι πάντα…