«Πώς μιλάει {LF}για το σώμα της μια γυναίκα {LF}στο Ισλάμ;»

Κάπου σαν όνειρο. Σε ένα δείπνο κάθεται η Ιζαμπέλα Mπερντ, ελισαβετιανή εξερευνήτρια, που γύρισε όλο τον κόσμο παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που είχε. Η κυρία Νίτζο, παλλακίδα του ιάπωνα αυτοκράτορα και μετέπειτα βουδίστρια μοναχή που γύρισε πεζοπορώντας όλη την Ιαπωνία. Η Πάπισσα Ιωάννα, λάτρις των επιστημών και της φιλοσοφίας που υποδύθηκε τον άντρα κι έγινε Πάπας. Η Γκρέτα, μια άγρια φιγούρα από έναν πίνακα του Μπρέγκελ, και η Γκριζέλντα, που έζησε μια αδιανόητη ιστορία βγαλμένη από μύθους και παραβολές που ενέπνευσαν τον Βοκάκιο, τον Τσόσερ και πολλούς άλλους. Τις έχει καλέσει να γιορτάσουν την προαγωγή της η Μαρλίν, υπεύθυνη ενός γραφείου ευρέσεως εργασίας για γυναίκες, μια «σιδηρά κυρία» που ανέρχεται θυσιάζοντας συνεργάτες, καθώς και τη δική της ευαίσθητη, ανθρώπινη πλευρά στον βωμό της επιτυχίας. Πάνω στην κουβέντα, όλες τους καταθέτουν με ευφάνταστο τρόπο τις ιστορικά διαφορετικές πτυχές του ζητήματος της κοινωνικής θέσης των γυναικών.

Αυτή είναι η πρώτη σκηνή του θεατρικού έργου «Top Girls» της σπουδαίας Κάριλ Τσέρτσιλ που ανεβαίνει στο θέατρο Πόρτα, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου. Επτά ελληνίδες ηθοποιοί, οι Μαρία Καβογιάννη, Αλεξάνδρα Αϊδίνη, Βίκυ Βολιώτη, Αλεξία Καλτσίκη, Ευδοκία Ρουμελιώτη, Ειρήνη Μακρή και Αλκηστις Πολυχρόνη, εξετάζουν τι σημαίνει χειραφέτηση, τι σημαίνει δικαίωμα και ταυτόχρονα ποιο είναι το τίμημα που οφείλει να πληρωθεί για να αναληφθούν οι νέοι ρόλοι σε κοινωνικό, προσωπικό και πολιτικό επίπεδο. Για όλα αυτά μιλάει στο «Νσυν» η Αλεξία Καλτσίκη.

Πώς προσεγγίζετε τον ρόλο της Μαρλίν;

H Μαρλίν είναι μια φιλόδοξη, τολμηρή, εργαζόμενη γυναίκα της δεκαετίας του ’80. Οσο τη γνωρίζω κατά τη διάρκεια των προβών τόσο πιο πολύ με ενδιαφέρει, καθώς δε μου επιτρέπει ούτε να ταυτιστώ μαζί της ούτε να ηθικολογήσω και να κρίνω τις επιλογές της. Σαν να χρειάζεται περισσότερο αυτή να με οδηγήσει, παρά εγώ να την ερμηνεύσω. Η δομή κι ο ρυθμός του έργου μετατοπίζουν αυτό που προσλαμβάνεις ως πρώτη εντύπωση.

Ποια φεμινιστική προβληματική αναδεικνύει η παράσταση για ν’ ανοίξει στο τέλος τον διάλογο; Στον απόηχο του κινήματος #MeToo, πόσο σημαντικό είναι ν’ ανακινείται μέσω της τέχνης το θέμα για τη θέση των γυναικών;

Η σπουδαία βρετανίδα συγγραφέας συνδύαζε τολμηρά την πολιτική, την ποίηση, το γυναικείο βλέμμα, δημιουργώντας ένα δικό της σκηνικό σύμπαν. Σήμερα, ωστόσο, βρισκόμαστε σε μια μεταφεμινιστική εποχή. Συνεπώς, έχουν μετατοπιστεί διάφορα θέματα αλλά και ερμηνείες που έθετε η Τσέρτσιλ και η εποχή της. Συχνά σκέφτομαι τον αυτοπροσδιορισμό μιας γυναίκας σε μια καταπιεστική ισλαμική κοινωνία, μιας μετανάστριας που περιφέρεται ανά τον κόσμο, μιας χρόνια άνεργης σε μια δυτική κοινωνία. Τι θα έλεγαν αν συναντιόντουσαν μεταξύ τους; Πώς θα μιλούσαν για τον εαυτό τους, το σώμα τους ή το μέλλον τους;

Ως ηθοποιός που μιλάτε επί σκηνής για το γυναικείο ζήτημα, κουβαλάτε την αντίστοιχη συναισθηματική φόρτιση;

Σίγουρα, ακούγοντας τις ιστορίες αυτών των γυναικών αλλά και βλέποντας το θρυμματισμένο πρόσωπο της Μαρλίν να σχηματίζεται, να αποκτάει ενότητα στο τέλος του έργου, μου έρχονται στον νου οι ιστορίες των γυναικών της οικογένειάς μου. Αλλωστε η δεκαετία του 1980 είναι η εποχή νεότητας των γονιών μου…

Εχετε νιώσει κι εσείς ως ένα top girl εντός κι εκτός σκηνής;

Και πάνω και κάτω έχω νιώσει, όπως όλοι μας μέσα στη ζωή. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός πάντα βοηθούν.

INFO{CR}«Top girls», από Τετάρτη έως Κυριακή στο θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59, Αθήνα, τηλ. 210-7711.333, είσοδος 10-20 ευρώ)