Αν υπήρχες, {LF}θα σε χώριζα

Που σημαίνει δεν υπάρχεις. Δεν είσαι πουθενά, δεν υφίστασαι ρε παιδί μου, είσαι ένα τίποτα – ή ούτε καν αυτό. Πώς λοιπόν χωρίζεις από το μη υπάρχον; Αν υπήρχες, θα σε χώριζα. Αν. Δεν. Αυτό.

Μια ατάκα επική από το έργο του Εντουαρντ Αλμπι «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;». Την οποία ομολογώ πως ασυστόλως υπέκλεψα και χρησιμοποίησα ως τίτλο σε σίριαλ, τόσο την αγαπώ.

Με παραστάσεις του «Ποιος φοβάται την Βιρτζίνια Γουλφ;» – «Βιρτζίνια» για τους φίλους – συχνά συναντιόμαστε και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Το είχα δει το 1995 στο Λονδίνο σε μια θλιβερή «απόπειρα» με την Kathleen Turner και τον Bill Irwin και πολλά χρόνια αργότερα με την Imelda Stanton κι έναν που δεν θυμάμαι. Κι εδώ ανέβηκε πολλές φορές, από την εποχή του Jules Dassin ως τις μέρες μας.

Χθες είδα την καλύτερη «Βιρτζίνια Γουλφ» μακράν με την υπογραφή του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη. Αυτός ο άνθρωπος όταν σκηνοθετεί βλέπεις το έργο κι αγωνιάς «τι θα γίνει παρακάτω» ανεξάρτητα από το πόσο καλά το ξέρεις. Το ίδιο έκανε και στον «Οιδίποδα» το ίδιο κι εδώ.

Οι σκηνοθετικές παρεμβάσεις του Μαρκουλάκη στον Αλμπι δεν διακρίνονται διά γυμνού οφθαλμού. Δεν παίρνει το έργο για να το κάνει «ένα άλλο έργο». Δεν θέλει να το ελαφρύνει, δεν θέλει να το βαρύνει, δεν θέλει να το αλλάξει, δεν θέλει να βγάλει τα απωθημένα του, δεν λογοδοτεί και δεν κλείνει το μάτι τήδε κακείσε. Σου αφηγείται μια ιστορία. Και την αφηγείται με σπαραγμό, σαρκασμό και με τρυφερότητα για τους διαταραγμένους ήρωες που τόσο κατανοεί.

Στην υποκριτική τετράδα δεν υπάρχει καλύτερος και χειρότερος, μέτριος, καλός μεν αλλά. Είναι και οι τέσσερις ηθοποιοί εξαιρετικά ευθύβολοι. Καλά, η Μαρία Πρωτόπαππα σκίζει για μια ακόμα φορά. Την αγαπώ αυτή τη γυναίκα: στον κάθε ρόλο όλα τα δίνει κι όλα τα παίρνει, γαία πυρί μιχθήτω το κάνει το σανίδι. Ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης κάνει μια ερμηνεία κοφτερή σαν λεπίδι. Είναι άνδρας, είναι παιδί, είναι εκδικητής, είναι θύμα, είναι θύτης, είναι μαχαίρι κι είναι πληγή. Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος θα με εξέπληττε αν δεν ήταν καλός, ενώ η Ντάνη Γιαννακοπούλου έλαμπε, μου θύμισε έντονα την Sandy Dennis στην ταινία του Nichols.

Να πάτε.