Οταν ο Ζέλικογίνεται… μελιτζανί

Η σκηνή,  βράδυ (περασμένης) Τετάρτης,  στο Menora Mivtachim Arena του Τελ Αβίβ. H Mακάμπι στις αρχές του τρίτου δεκαλέπτου έχει ξεφύγει στο σκορ της Φενέρ με 43-21 και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ξεσπά σε βάρος του Λουίτζι Ντατόμε σε τάιμ άουτ. Οσοι εντρυφούν καιρό στο μπάσκετ αλλά όχι μόνον αυτοί, σίγουρα αναγνώρισαν το κόκκινο χρώμα στο πρόσωπο του σέρβου προπονητή. Λάθος: το… μελιτζανί, αυτό το χρώμα που είναι σήμα κατατεθέν του κόουτς όταν ανεβαίνουν στα ουράνια οι σφυγμοί του και τα βάζει με τους παίκτες του, θέλοντας προφανώς να διορθώσει τα κακώς (αγωνιστικά) κείμενα. Το στιγμιότυπο, το βίντεο ορθότερα, έγινε  σε σύντομο χρονικό διάστημα viral. Ολοι το είδαν, αλλά για μια στιγμή: ελάχιστοι πρέπει να ένιωσαν έκπληξη.

Ο Ζοτς, κάτοικος Αθήνας για ακριβώς 13 χρόνια (από το ’99 έως το 2012) όντας προπονητής του σπουδαίου μπασκετικά Παναθηναϊκού, ανέκαθεν είχε τέτοιες εκρήξεις. Θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι είναι και αγαπημένες των παικτών, γιατί τις αντιμετωπίζουν ως ένα άλλο ξυπνητήρι! Αφυπνίζονται. Εκείνη την ώρα τον μισούν, ταυτοχρόνως όμως αγαπούν και παραδέχονται έναν κόουτς που έχει το κοκαλάκι της νυχτερίδας αναφορικά με τον τρόπο που συλλέγει τρόπαια. «Είχα μερικούς προπονητές στο ΝΒΑ που ήταν πολύ χειρότεροι του Ομπράντοβιτς», δήλωσε στο παρελθόν ο Ντατόμε και μάλλον δεν κρατά κακία στον Ζοτς. Οπως δεν μπορεί να κρατά… μανιάτικο στον προπονητή το παραμικρό, ο Σλούκας. Σε  παιχνίδι Φενέρ – Μακάμπι, ο προπονητής εκστόμισε εν εξάλλω καταστάσει (και μη ρωτάτε το χρώμα που είχε, παρακαλώ!) το «Κώστα, τώρα με ρωτάς τι να παίξουμε;». Κάπου εκεί, ή ο παίκτης κάνει ευχή… να ανοίξει η γη να τον καταπιεί, ή υποσυνείδητα θέλει να σηκωθεί και να πλακώσει τον Ομπράντοβιτς που σε κοινή θέα τον κάνει ρεζίλι! Μάλλον είναι από τα κλου κάποιων αγώνων των εκάστοτε ομάδων του. Οσο για τον Σλούκα, για να επιστρέψουμε στο θέμα, ούτε το ένα έκανε ούτε το άλλο. Προτίμησε την οδό της αναγνώρισης.

«Ο σημαντικότερος λόγος που έμεινα στη Φενέρ έχει να κάνει με τον κόουτς Ομπράντοβιτς, τον οποίο θεωρώ κορυφαίο». Αρα, ξεκάθαρα ο διεθνής πόιντ γκαρντ καταλαβαίνει πως η βελτίωσή του στο διάστημα της παραμονής στην Τουρκία και η διαρκής του πρόοδος, που συμβαδίζει με την αντίστοιχη της τουρκικής ομάδας, οφείλεται στον κόουτς. Τι μεγαλύτερο παράσημο να δοθεί σε κάποιον όταν υποκλίνονται ενώπιόν του τα μέλη του σταφ και η (συντριπτική) πλειονότητα των παικτών;

Φυσικά, δεν είναι μυστικό και ας επισημανθεί, ότι πέρα από αυτές τις αντιδράσεις, τις ώρες ώρες εκτός ορίων εντός του παρκέ, υπάρχουν και άλλες. Θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως όχι απολύτως ειλικρινείς, αλλά που πετύχαιναν στο κέντρο τον στόχο τους! Γιατί πολύ απλά, ο Ομπράντοβιτς συνήθιζε (και προφανώς συνηθίζει) να ρίχνει το γάντι στους παίκτες και ενίοτε να προκαλεί μίνι κρίση στις τάξεις της ομάδας. «Κάποιες φορές κάναμε ήττα από αντίπαλο ανίσχυρο και αντί να βγούμε έξω από τα νερά μας, επανερχόμαστε πιο δυνατοί από κάθε άλλη φορά», εξηγεί παλαίμαχος παίκτης του Τριφυλλιού. Δηλαδή, επρόκειτο για ήττες που δεν συνεπάγονταν ότι το καράβι εξώκειλε, αλλά κάτι πολύ βαθύτερο. Ηττες που κάποιοι τις δέχονταν γιατί γινόταν η δουλειά!

Τον Ιανουάριο του 2009, λόγου χάρη, ο Παναθηναϊκός νίκησε με το ευρύ 75-53 την Πρόκομ (από την Πολωνία), αλλά οι κραυγές του Ομπράντοβιτς που ακολούθησαν ταρακούνησαν το δωμάτιο: «Ντρέπομαι για τον τρόπο που παίξαμε στην αρχή. Κάποιοι παίκτες λειτουργούν όπως εγώ, κάποιοι άλλοι δεν αξίζουν να φορούν τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Δεν μου αρκεί να μου λένε ότι έχω δίκιο. Δίκιο θα έχω να μην τον βάλω να παίξει ούτε ένα δευτερόλεπτο στο επόμενο ματς. Αυτό το ματς είναι για 50 πόντους, όχι για 22. Πώς θα πάει αυτός ο Παναθηναϊκός στο Final 4; Ούτε γι’ αστείο. Το όνομά μου είναι Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Είμαστε πολεμιστές και με στρατιώτες θα πάμε μέχρι τέλους». Μάλλον είναι περιττό και να σημειωθεί πως στο τέλος οι Πράσινοι πανηγύρισαν την κούπα της Ευρωλίγκας. Διέθεταν ένα από τα καλύτερα ρόστερ της ιστορίας τους, είχαν έναν προπονητή μάγκα που γνώριζε τον τρόπο να τους τσιτώνει και παράλληλα κάτι απείρως σημαντικότερο: το πώς να τους πλησιάζει, να τους μαθαίνει πράγματα και να τους κάνει καλύτερους. Ανεβάζοντάς τους το κασέ. Στην αρχή δυσκολεύτηκαν να το αντιληφθούν κάποιοι, αλλά όπως και να ‘χει, ένα καραβάνι προχωρά. Με όσους θέλουν να το ακολουθούν. Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής συμβαίνει αυτό…