Απρόβλεπτη ζωή

Ο εξαιρετικά ευειδής νέος – είκοσι πέντε με είκοσι οκτώ χρόνων – δεν φαινόταν να έχει καμιά δυσκολία στο περπάτημά του, αν και το αριστερό του πόδι ήταν κομμένο. Περπατούσε χειριζόμενος με άνεση τις δύο πατερίτσες και η μικρή ανηφόρα της οδού Θεμιστοκλέους φαινόταν να του είναι κάτι οικείο, πολύ περισσότερο που πεζοδρομημένη από την Αραχώβης ως την Καλλιδρομίου δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα προσεκτικός όπως πρέπει να συμβαίνει με όλους τους άλλους δρόμους. Στο ύψος της Ερεσού κοντοστάθηκε και αφού ήλεγξε τρία κουτιά αναψυκτικών που ήταν παρατημένα πάνω σε ένα τσιμεντένιο πεζούλι, αν κάτι είχε απομείνει από το περιεχόμενό τους, ρούφηξε λαίμαργα το υπόλοιπο του ενός κουτιού και συνέχισε ως την Καλλιδρομίου, όπου τρεις νέοι της ίδιας με αυτόν ηλικίας κάθονταν στα σκαλοπάτια μιας πολυκατοικίας.

Απλά γνωστοί ή φίλοι του, σε λίγα λεπτά είχαν συγκροτήσει μια συντροφιά, μιλούσαν και χειρονομούσαν με τόση ευχαρίστηση, όπως τέσσερις άλλοι νεαροί σε μια καφετέρια θα απολάμβαναν έναν καφέ ή ένα αναψυκτικό που θα μπορούσε να συνοδεύεται από ένα τοστ, ενώ οι τέσσερις «δικοί» μας στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας δεν κρατούσαν στα χέρια τους τίποτε απολύτως. Αν μάλιστα τους πρόσεχες λίγο περισσότερο, θα παρατηρούσες πως τον τόνο της ευθυμίας τον έδινε ο νέος με το κομμένο πόδι, σε βαθμό που θα ήταν αδύνατο να φανταστείς τόσο την αναπηρία του ή την κίνησή του να «ελέγξει» τα τρία μεταλλικά κουτιά, σε περίπτωση που δεν τα είχες δει με τα ίδια σου τα μάτια.

Οπως και αν θα χαρακτήριζε κανείς τη σκηνή, ως κάτι εντελώς απροσδόκητο ή αποκάλυψη, γινόταν ακόμη πιο εντυπωσιακή γιατί το ύφος του ανάπηρου νεαρού και η ατμόσφαιρα που δημιουργούσε η όλη παρουσία του δεν υπαινίσσονταν καν μια καταδικαστική συνθήκη. Σε έκαναν να σκέφτεσαι πως την επόμενη ακριβώς στιγμή θα μπορούσε ακόμη και να τρέξει ή να έχει τόσα χρήματα ώστε να αγοράσει όσα αναψυκτικά θα ορεγόταν. Διαβάζουμε στις εφημερίδες ή βλέπουμε τόσα καθημερινά στην τηλεόραση για τον Τραμπ, την κλιματική αλλαγή, τον πόλεμο στη Συρία, τα αναδρομικά σε σχέση με τις συντάξεις, και όσο και αν έχουμε εξοικειωθεί, αισθανόμαστε συχνά έναν πνιγμό να μας απειλεί.

Ομως η ζωή παραμένει πάντα τόσο απρόβλεπτη, για να επιμένει με όλες τις καταστροφές και τις συμφορές, έστω και δυσβάσταχτες για πολλούς, να συνεχίζεται, ώστε το «θαύμα» που διαπιστώσαμε να συντελείται στον πεζόδρομο της Θεμιστοκλέους να αδυνατείς να το χαρακτηρίσεις ως μια εξαίρεση. Οπως σε κανένα οργανωμένο σχέδιο ζωής, όπως εκφράζεται από επίσημα χείλη, είτε δουλεύεται συνειδητά ή ασύνειδα και ανεπίσημα σε εκατομμύρια ανθρώπους, δεν μοιάζει να καταχωρίζεται μέσα του η προοπτική του «θαύματος», δεν παύει να είναι αυτό ακριβώς που θα μας σώσει, έστω και αν η ύπαρξή του διαπιστώθηκε συμπτωματικά ως ένα μεμονωμένο γεγονός. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η «σύμπτωση» παραμένει πολύ πιο σοφή σε σχέση με οτιδήποτε μελετάται και οργανώνεται προκειμένου να επιβιώσουμε.