Ελίτ

Ο δούκας του Ουέλιγκτον είχε πει κάποτε ότι «η μάχη του Βατερλώ κερδήθηκε στα γήπεδα του Ητον».

Εννοούσε ότι στα λαμπρά αγγλικά σχολεία σαν το Ιτον διαπαιδαγωγήθηκαν οι ελίτ που νίκησαν τον Ναπολέοντα στο πεδίο της μάχης και μετέτρεψαν τη Μεγάλη Βρετανία στη μεγαλύτερη δύναμη του πλανήτη.

Σε αντίθεση με τον δούκα του Ουέλιγκτον, ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ έχει άλλη αντίληψη των πραγμάτων.

Ζήτησε χθες στη Βουλή την κατάργηση των πρότυπων σχολείων και την εισαγωγή των μαθητών στα πειραματικά σχολεία όχι με εισαγωγικές εξετάσεις αλλά με κλήρωση – υποθέτω έως ότου καταργηθούν και αυτά.

«Η κοινωνία μας δεν χρειάζεται ελιτίστικα σχολεία» ξεκαθάρισε κατηγορηματικά.

Συμπέρασμα; Οι Αγγλοι είναι τυχεροί που την εποχή των Ναπολεόντειων Πολέμων τούς έτυχε ο δούκας του Ουέλιγκτον. Αν τους είχε τύχει ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ, ο Ναπολέων θα έπιανε στασίδι στο βασιλικό θεωρείο του Γουίμπλεντον.

«Οι εισαγωγικές εξετάσεις προάγουν μια αντιπαιδαγωγική αντίληψη για την αριστεία» διαβεβαίωσε τη Βουλή ο πρόεδρος.

Παράξενα πράγματα. Ομολογώ ότι δεν καταλαβαίνω γιατί είναι αντιπαιδαγωγικό να πιστεύεις στην ανταμοιβή μιας προσπάθειας, αλλά είναι παιδαγωγικό να εμπιστεύεσαι το αποτέλεσμα μιας λοταρίας.

Ολα αυτά φυσικά θα μπορούσα να τα χρεώσω σε μια διαδεδομένη κι υπερκομματική συνδικαλιστική ρητορική που φροντίζει να κολακεύει το αραλίκι των πολλών και την ήσσονα προσπάθεια των περισσότερων.

Που θέλει να απαγορεύσει την επιτυχία για να ξορκίσει την αποτυχία.

Αλλά είναι δυνατόν σοβαρός άνθρωπος να πιστεύει σήμερα ότι σε έναν κόσμο που στηρίζεται στον ανταγωνισμό των ελίτ δεν χρειάζονται «ελιτίστικα σχολεία»; Δηλαδή τότε τι σχολεία χρειάζονται; Σχολεία για τενεκέδες ή για χαβαλέδες;

Ακόμη περισσότερο που η εθνική προσφορά της δημόσιας εκπαίδευσης στη σύγχρονη Ελλάδα είναι ακριβώς ότι επί δεκαετίες παρήγε τις ελίτ του τόπου.

Κι ότι τις παρήγε με ανοιχτές διαδικασίες πρόσβασης και σε συνθήκες αξιοζήλευτης κοινωνικής κινητικότητας.

Αν λοιπόν ο πρόεδρος της ΟΛΜΕ νομίζει ότι η χώρα δεν χρειάζεται ελίτ, τότε δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε.

Αν όμως πιστεύει το αντίθετο, τότε θα έπρεπε ο ίδιος κι οι υπόλοιποι της ΟΛΜΕ να αφήσουν στην άκρη τις συνδικαλιστικές εκπτώσεις και να επικεντρωθούν σε ένα και μόνο πράγμα.

Πώς η δημόσια εκπαίδευση θα διασφαλίσει τη συνέχιση αυτής της εθνικής προσφοράς.

Πώς δηλαδή θα διαπαιδαγωγήσουν μια εθνική ελίτ με συνείδηση, φρόνημα, γνώσεις και ικανότητες, έτοιμη να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του σύγχρονου κόσμου.

Τότε μόνο οι μάχες του Ελληνισμού θα έχουν κερδηθεί στα γήπεδα των σχολείων του.