Το πρώτο βήμα

Το σιγοτραγούδισμα του παππού της στον κήπο του πατρικού της στην Κρήτη, η μαγεία των εικόνων του συμβολιστή ζωγράφου Αρνολντ Μπέκλιν, οι στίχοι του Τάσου Λειβαδίτη φαντάζουν ετερόκλητα στοιχεία. Συνθέτουν, όμως, τον βασικό κορμό όσων την καθόρισαν και την ενέπνευσαν. Ανάλογα διαμορφώθηκε και η πορεία της Βερόνικας Δαβάκη, η οποία παρουσιάζει την πρώτη δισκογραφική της δουλειά υπό τον τίτλο «Στα μικρά μας μυστικά». Εχει την τύχη η εκκίνησή της στον κόσμο της μουσικής να φέρει την υπογραφή του σπουδαίου Νίκου Ξυδάκη, ο οποίος μελοποίησε τους στίχους της Μαρίτας Αλημίση.

Η πορεία της νεαρής ερμηνεύτριας ξεκινάει από τα Χανιά όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Ηρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει Νομικά, με το βλέμμα της πάντα στραμμένο στην τέχνη. Μόλις πάτησε το πόδι της στην πρωτεύουσα έτρεξε να εγγραφεί στο Ωδείο και μετά στη σχολή της. Η ανησυχία της  τής έδειχνε συνεχώς καινούργιους δρόμους για να εξερευνήσει: «Οταν ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο Θέατρο Τέχνης, θέλησα να συνεχίσω στο Τμήμα Θεωρίας και Ιστορίας στη Σχολή Καλών Τεχνών. Αυτό γιατί αντιλαμβάνομαι την τέχνη ως ολότητα. Η μουσική, τα εικαστικά, το θέατρο, η αρχιτεκτονική, η φωτογραφία, ο κινηματογράφος είναι σε συνεχή διάλογο και αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Αυτές είναι οι επιρροές μου: έμμεσες, ανεξέλεγκτες». Η επιβράβευση της εγρήγορσης είναι για εκείνη η συνεργασία, από τα πρώτα κιόλας βήματά της, με έναν εμβληματικό συνθέτη, έστω και αν την ίδια στιγμή αισθάνεται και ευθύνη: «Ο Νίκος Ξυδάκης έχει συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής. Μαγεύομαι από τα μουσικά τοπία που κρύβονται μέσα στο κεφάλι του, από την αγάπη και τον σεβασμό για τη μουσική και χαμογελάω πλατιά όταν εμπιστεύεται στη φωνή μου τους κόσμους του». Ενα μικρό δείγμα γραφής είχε δώσει παρουσιάζοντας διαδικτυακά το «Σκανταλιάρικο», ένα αρμένικο τραγούδι σε ελληνικούς στίχους του Γιώργου Μπλάνα.

ΦΩΣ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ. Παρατηρώντας όμως τη ζωή της και την εξέλιξη των γεγονότων δεν είναι βέβαιη αν ακολούθησε απλώς τη ροή των γεγονότων ή ήταν αποτέλεσμα των δικών της προσπαθειών. «Ισως είναι ένας συνδυασμός. Τη μία μέρα τρέχεις αλλόφρων χτυπώντας πόρτες κλειστές και παράθυρα, την επόμενη αστράφτει ξαφνικά ένα φως που σου φανερώνει έναν ολάνθιστο κήπο. Θεωρώ πως δεν θα σταματήσει ποτέ αυτή η ακραία εναλλαγή. Τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά όλα μπορούν να συμβούν». Υπάρχει όμως μια βεβαιότητα: τα πράγματα που τη φέρνουν κοντά στο τραγούδι αλλά και εκείνα που την απομακρύνουν: «Οι σαγηνευτικές μελωδίες, οι στίχοι που αιωρούνται εν αναμονή, οι ιστορίες που περιμένουν κάποιον να τις διηγηθεί και η αίσθηση ότι όλα αυτά είναι κάπου εκεί έξω και “ψάχνουν τη φωνή τους”. Πιο κοντά με το τραγούδι με φέρνει η δική μου υπαρξιακή ανάγκη. Με απομακρύνει, η βιασύνη, η επιφανειακότητα και η ρηχότητα που καραδοκεί παντού τριγύρω. Αν δεν τους ενδιαφέρει η ποίηση σε ποιον να την τραγουδήσω;».