Ο συνθέτης του ποπ υποσυνείδητου

Στα εφηβικά μας χρόνια ή λίγο μετά δεν είναι και λίγα τα λάθη που έχουμε κάνει. Δεν ανακαλύπτω την πυρίτιδα με αυτό που γράφω αλλά το χρησιμοποιώ σαν ένα είδος εξιλέωσης, απέναντι σε μουσικούς – για να μείνω στην Τέχνη – που στα χρόνια της «πρώτης νιότης» τούς είχα γυρίσει την πλάτη. Λίγο εμπορικοί, λίγο ποπ, λίγο τα πανκ ακούσματα μου ήταν αρκετά δύσκολο να δεθώ με καλλιτέχνες όπως ο Ελτον Τζον. Με το πέρασμα του χρόνου, σιγά σιγά οι προκαταλήψεις υποχώρησαν και αναγκάστηκα να παραδεχθώ πρωτίστως στον εαυτό μου ότι το εμπορικό δεν ισοδυναμεί απαραιτήτως με κάτι κακό. Φυσικά ένας ευφυής δημιουργός όπως o Ρέτζιναλντ Κένεθ Ντουάιτ ή αν προτιμάτε sir Elton Hercules John, στα 72 του χρόνια δεν περιμένει από μένα τα credits για όσα έχει κάνει.

Ο πλέον επιτυχημένος καλλιτέχνης της γενιάς του, που σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του έχει στο ενεργητικό του 26 χρυσούς, 38 πλατινένιους ή πολυπλατινένιους δίσκους, έναν διαμαντένιο, πωλήσεις άνω των 300.000.000 αντιτύπων παγκοσμίως ενώ κρατάει το ρεκόρ του πλέον εμπορικού σνγκλ όλων των εποχών. Ο λόγος για το «Candle In The Wind» (ηχογραφήθηκε και πάλι το 1997, στη μνήμη της πριγκίπισσας Νταϊάνας). Αλλά, για να μπει κάπου τελεία στα ρεκόρ: από την πρώτη του τουρνέ το 1970 έως σήμερα έχει δώσει περισσότερες από 4.000 συναυλίες σε 80 χώρες.

Η μουσική, όμως, δεν είναι νούμερα. Είναι συναίσθημα, είναι εικόνες, είναι στιγμές του παρελθόντος, γέλιο, δάκρυα, έρωτες – ένα σάουντρακ της ζωής του καθενός από εμάς που μας ακολουθεί για πάντα. Εδώ, πιστεύω, ότι κρύβεται η μεγάλη επιτυχία του Ελτον Τζον. Οτι κατάφερε σε πέντε δεκαετίες, με τα πάνω και τα κάτω του, να «ντύσει» σε πολλούς από εμάς το υποσυνείδητό μας. Eχει λειτουργήσει, δηλαδή, με βάση τα τραγούδια του ως αποθήκη επιθυμιών. Τον περασμένο Μάιο προβλήθηκε στις αίθουσες η αυτοβιογραφική του μουσικοχορευτική ταινία «Rocketman», ενώ από τις 15 του μήνα κυκλοφορεί στα αγγλικά η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Me, Elton John». Με αυτή την αφορμή, διαλέγω δέκα τραγούδια του που έβαλαν – θέλω να πιστεύω και σε πολλούς και από εσάς – πιπέρι αλλά και χρυσόσκονη στη ζωή μου. Χωρίς σειρά αξιολόγησης.

Rocket Man (1972)

Το σινγκλ που του έδωσε την ώθηση στην καριέρα. Ο αστροναύτης που πρωταγωνιστεί στους στίχους δεν είναι παρά ο μεσάζοντας μεταξύ του φαντασιακού με το πραγματικό. Η φωνή του και η μουσική ακούγονται σαν να μην έχουν βαρύτητα. Και δεν έχουν…

Tiny Dancer (1971)

Μπορεί να διαρκεί λίγο παραπάνω από έξι λεπτά αλλά δεν ενοχλεί κανέναν. Διακατέχεται από έναν ρομαντικά αισθησιακό ερωτισμό καθώς αυτό το «κινηματογραφικό» κομμάτι εκτυλίσσεται – στιχουργικά – στην ηλιοκαμένη Καλιφόρνια των Ηνωμένων Πολιτειών: «Hold me closer, tiny dancer / Count the headlights on the highway /  Lay me down in sheets of linen / You had a busy day today».

Your Song (1970)

Ενδεχομένως, από τις απλούστερες μπαλάντες που έχουν γραφτεί και τραγουδηθεί ποτέ. Απλή μεν, απλοϊκή επ΄ουδενί. Του άνοιξε τον δρόμο να γίνει από τους πιο αγαπημένους τραγουδιστές – τραγουδοποιούς του κόσμου. Παρόλο που οι στίχοι του γράφτηκαν βιαστικά στο πρωινό από τον Μπέρνι Τάπιν, μοιάζει σαν ένα τραγούδι που τον περίμενε. Και δεν το πρόδωσε.

Don’t Go Breaking My Heart (1976)

Απολαυστικό ποπ κομμάτι, με άρωμα – έντονο – της Motown, είχε αρχικά προσφερθεί στην Ντάστι Σπρίνγκφιλντ. Δεν μπόρεσε όμως να ηχογραφήσει επειδή ήταν άρρωστη. Τη θέση της πήρε η Κίκι Ντι. Απολαυστικό ντουέτο σε ένα σινγκλ που λαμποκοπά. Θα μπορούσε να το είχε ερμηνεύσει ο Μάρβιν Γκέι.

Sorry Seems To Be
The Hardest Word (1976)

Οσοι έχουμε ερωτευτεί έστω και μια φορά στη ζωή μας, το κομμάτι αυτό έρχεται να μας υπενθυμίσει, ότι πολλές φορές ό,τι και να κάνουμε ο/η σύντροφός μας δεν είναι υποχρεωμένος/η να μείνει δίπλα μας. Ενα πιάνο, μια φωνή και ένα λυπημένο «sorry». «What have I got to do to make you love me?».

I Guess That’s Why They Call It The Blues (1983)

O ίδιος το έχει χαρακτηρίσει ως διαχρονικό κομμάτι και μάλλον δεν έχει κάνει λάθος. Θυμηθείτε πόσες φορές το είχατε χορέψει με την κοπελιά που είχατε βάλει στο μάτι. Εκεί στην «καταραμένη» δεκαετία του ΄80, όταν στα πάρτι έσβηναν τα φώτα και έμπαιναν τα «μπλουζ». Μπλούζι ροκ μουσική με τον Στίβι Γουόντερ στην αρμόνικα.

Sacrifice (1990)

Η δεκαετία του ΄90 τον βρίσκει με μια μπαλάντα soft rock όπως ήταν και η μόδα της εποχής. Μόνο που ο ίδιος δεν της χρειάστηκε ποτέ. Θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω τραγούδι ενάντια στην αγάπη, αφού όσες θυσίες κι αν έγιναν δεν ήρθε το επιθυμητό αποτέλεσμα.

Crocodile Rock (1973)

Οταν το πρωτοάκουσα δεν πίστευα ότι το τραγουδούσε ο Ελτον Τζον. Ροκ εν ρολ κομμάτι, κάτι έχει κλέψει στη σύνθεση και δεν αναφέρομαι στο πέρασμα του «Speedy Gonzalez», αλλά who cares. Αν δεν το θυμάστε, βρείτε το, ακούστε το και θα περάσετε καλά.

I’m Still Standing (1983)

Τραγούδι που στέκεται ακόμη και σήμερα. Παρουσιάστηκε με ένα gay video (από αισθητική άποψη), δεν ενόχλησε κανέναν και συνεχίζει ακόμη και σήμερα να το ερμηνεύει στις συναυλίες του.

Saturday Night’s Alright For Fighting (1973)

Ο σερ Ελτον Τζον, γιορτάζει το σαββατόβραδό του αλλά και τα δικά μας με αυτό το γκλαμ ροκ κομμάτι. Δυνατός ροκ ήχος, όπου ο τραγουδιστής μας βγάζει τόση τεστοστερόνη που θα τη ζήλευσαν πολλοί χεβιμεταλάδες. Τώρα, που το ξανακούω, άραγε πόσα κλαμπάκια το παίζουν ακόμη. Για ραδιοφωνικούς σταθμούς, δεν ανοίγω κουβέντα. Καλό σαββατόβραδο.