Ο ακατέργαστος φόβος της διπλανής πόρτας

Παραλήρημα; Ασφαλώς. Ξενοφοβικό; Οσο δεν παίρνει άλλο. Και ακροδεξιό; Ακροδεξιότατο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει απόλυτο δίκιο και δικαίως εξεγείρεται. Η επιστολή της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης είναι «κατάπτυστη», αποτελεί «πιστό αντίγραφο των εκστρατειών μίσους που είχε οργανώσει η Χρυσή Αυγή» και συγκεντρώνει «όλα τα ρατσιστικά και ακροδεξιά στερεότυπα τα οποία μολύνουν με φυλετικό μίσος την κοινωνία μας». Μα πραγματικά. Πώς έφτασε η συντάκτριά της στο σημείο να επικρίνει «ακόμη και τους ανήλικους πρόσφυγες που έχουν βιώσει τη φρίκη του πολέμου»;

Από μίσος, απαντά κάπως αυθαίρετα ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ακόμη και αν δεν είναι εντελώς αυθαίρετη αυτή η απάντηση, ακόμη κι αν μισεί τους πρόσφυγες και τους μετανάστες η αποπεμφθείσα πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Πεντέλης, αυτή δεν είναι παρά η μισή απάντηση μιας μαχητικής θέσης αρχών που πολύ σωστά δεν επιτρέπει σε κανένα στέλεχος του πολιτικού προσωπικού, σε όποιο κόμμα και αν βρίσκεται και απ’ όποια θέση και αν το υπηρετεί, να δείχνει τους πρόσφυγες και τους μετανάστες ως κινούμενες βόμβες ευλογιάς και φυματίωσης.

Αξίζει όμως να ξεχάσει κανείς για λίγο την πολιτική ιδιότητα για να δει τον φόβο – τον φόβο που ακριβώς επειδή είναι ακατέργαστος εκδηλώνεται όπως εκδηλώνεται όχι μόνο στην πλούσια Πεντέλη αλλά και στις λιγότερο ή καθόλου εύπορες γειτονιές του κέντρου. Ο φόβος δεν είναι πολιτικός – όσο πολιτικό πρόσωπο μπορεί να θεωρηθεί μια οννεδίτισσα. Δεν είναι ούτε μονοπρόσωπος. Είναι ένας φόβος ενδημικός σε ένα μικρότερο ή μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας που και τις μεταδιδόμενες ασθένειες φοβάται και για τις επιδόσεις των παιδιών της στο σχολείο ανησυχεί και στη σκέψη «των σεξουαλικών πειραγμάτων των μουσουλμάνων έναντι των ελληνίδων μαθητριών» αναστατώνεται.

Αξίζει να ξεχάσει κανείς την πολιτική ιδιότητα της οννεδίτισσας για να θυμηθεί πως θα ήταν λάθος να δωρίσει έτσι αστόχαστα στην Ακρα Δεξιά αυτό που είναι στην πραγματικότητα κι αυτή η οννεδίτισσα και πολλοί ακόμη: νοικοκυρές και νοικοκύρηδες της διπλανής πόρτας που μοιράζονται τον ίδιο φόβο. Και πρέπει να το ξεχάσει για να θυμηθεί ακόμη πως καμία κυβέρνηση έως σήμερα και σχεδόν πουθενά στον κόσμο δεν κατάφερε να πείσει αυτά τα τμήματα της κοινωνίας πως αυτός ο φόβος είναι αδικαιολόγητος ή πως η προσφυγική κρίση είναι μια δημογραφική ευκαιρία ακόμη και για την Πεντέλη.

Δεν μπόρεσε, για παράδειγμα, να μη νιώσει τον ίδιο φόβο όχι μια νεαρή οννεδίτισσα από την Πεντέλη αλλά μια γηραιά ποιήτρια σαν την Κική Δημουλά που δεν αισθάνεται πλέον άνετα στα παγκάκια της Κυψέλης. Και δεν μπόρεσε να πείσει τη δική της κοινωνία όχι μια συντηρητική Ελληνίδα σαν την οννεδίτισσα αλλά μια προοδευτική Δανέζα σαν τη σοσιαλδημοκράτισσα Μέτε Φρέντρικσεν που δανείστηκε από την αντιμεταναστευτική ατζέντα για να κερδίσει πριν από λίγους μήνες τις εκλογές στη χώρα της.

Ούτε η Δημουλά πείστηκε ούτε η Φρέντρικσεν έπεισε πως το πρόβλημα δεν είναι στην πραγματικότητα και τόσο πρόβλημα και πως στο τέλος θα θριαμβεύσει η πολυπολιτισμικότητα. Κι ο μάρτυρας είναι οι δημοσκοπήσεις. Η τελευταία από αυτές είναι της Opinion Poll και λέει πως εάν ο μήνας του μέλιτος για την κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει αρχίσει να ξεθωριάζει κάπου, είναι ακριβώς εκεί, στη διαχείριση του Προσφυγικού που βαφτίστηκε Μεταναστευτικό. Το 71%, λέει η δημοσκόπηση, δεν εγκρίνει την πολιτική της κυβέρνησης. Και μάλλον ο κόσμος δεν γέμισε οννεδίτισσες. Ούτε ακροδεξιούς.