Δύο σοπράνο «υπνοβατούν» στη Λυρική

Μία από τις δημοφιλέστερες όπερες του Μπελίνι, η «Υπνοβάτις», επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή μετά από 40 χρόνια για να ανοίξει τη νέα σεζόν. Χάρη στη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, η Λυρική αγκαλιάζει την εξωστρέφεια, συμπράττοντας με την Κρατική Οπερα της Βιέννης και τη Βασιλική Οπερα του Λονδίνου και παρουσιάζει από σήμερα μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αναγνώσεις στο αριστούργημα του Μπελίνι. Την καινούργια παραγωγή, που υπόσχεται να είναι υψηλής αισθητικής, διευθύνει ο Φιλίπ Ογκέν, μέχρι πρόσφατα μουσικός διευθυντής της Κρατικής Οπερας της Ουάσιγκτον και νυν φιλοξενούμενος καλλιτέχνης της σεζόν για τη Λυρική. Η σκηνοθεσία είναι του Μάρκο Αρτούρο Μαρέλι ενώ τη διπλή διανομή αποκλειστικά από διαπρεπείς έλληνες μονωδούς απαρτίζουν οι υψίφωνοι Χριστίνα Πουλίτση και Βασιλική Καραγιάννη μαζί με τους τενόρους Γιάννη Χριστόπουλο και Βασίλη Καβάγια. Οι δύο σοπράνο, λίγο πριν από το ντεμπούτο τους στον ρόλο της Αμίνα, μιλούν στο «Νσυν» για την παράσταση, την Κάλλας και το φανταστικό.

Με την παραγωγή αυτή κάνετε ντεμπούτο στον ρόλο της Αμίνα. Τι προσδοκάτε από την αναμέτρηση με αυτόν;

Χ.Π. Η Αμίνα ήταν βαθιά μου επιθυμία εδώ και πολύ καιρό. Η ηρωίδα αυτή κατέχει ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, γιατί τη χαρακτηρίζει μια σπάνια ψυχική ευαισθησία και εσωτερική ευγένεια. Αυτό που θα ήθελα να δείξω μέσα από αυτή την ερμηνεία είναι πως μέσα σε έναν σκληρό και πολλές φορές άδικο κόσμο, όπου κυριαρχούν ο εγωισμός και οι ανασφάλειες οδηγώντας σε επιθετικές και αλαζονικές συμπεριφορές, η ευαισθησία μας και η διατήρηση της ευγένειας της ψυχής μας μπορούν να γίνουν οι μεγαλύτερες δυνάμεις μας. Τελικά πιο δυνατός είναι αυτός που δεν φοβάται να αγκαλιάσει την ευαισθησία του.

Β.Κ. Είναι μια υπέροχη ευκαιρία να ανακαλύψω ακόμη βαθύτερα τις ερμηνευτικές μου δυνατότητες. Εδώ υπάρχει και μια ιδιαιτερότητα: στο μπελ κάντο και ειδικά στον Μπελίνι, ο τραγουδιστής έχει πάνω του όλη τη μελωδική γραμμή, ενώ η ορχήστρα κυρίως τον συνοδεύει πολύ πιο λιτά, ίσα σχεδόν που τον στηρίζει. Αρα είναι πολύ «εκτεθειμένος» και ευάλωτος. Χρειάζεται μεγάλη αυτοσυγκέντρωση και πολλή προετοιμασία για να είσαι όσο πιο άψογος γίνεται. Στόχος μου εδώ είναι να κάνω την τεχνική και τη φωνή μου μέσο για να οργανώσω το συναίσθημα που μου γεννά αυτή η υπέροχη, μοναδικής ευαισθησίας περιγραφική μουσική του Μπελίνι και να εισβάλω στον ψυχισμό της Αμίνα.

Την «Υπνοβάτιδα» αναβίωσε ουσιαστικά η Κάλλας το 1955 με την ευθραυστότητα και την ευαισθησία στην ερμηνεία της. Τι κρατάτε από τον μύθο της;

Χ.Π. Αδιαμφισβήτητα η Μαρία Κάλλας έχει αφήσει μια τεράστια κληρονομιά στο μπελ κάντο και έχει αποτυπώσει τη σφραγίδα της και σε αυτόν τον ρόλο. Είναι μεγάλη δασκάλα μέσα από τις ερμηνείες της και τον σεβασμό της προς τον συνθέτη και αισθάνομαι τεράστια ευγνωμοσύνη που μέσα από τον θεσμό που η ίδια δημιούργησε, τις υποτροφίες «Μαρία Κάλλας», μου δόθηκε η ευκαιρία στο παρελθόν να τελειοποιήσω τις σπουδές μου. Ωστόσο, σκοπός κάθε καλλιτέχνη δεν είναι να μιμηθεί κάποιον άλλον. Είναι να βρει μέσα στην ψυχή του τη δική του μοναδικότητα και τρυφερότητα και να την προσφέρει απλόχερα στο κοινό του με σεβασμό και τιμιότητα. Αυτό θα προσπαθήσω να κάνω κι εγώ.

Β.Κ. Η Κάλλας έχει ανεβάσει τον πήχη στο θέμα ερμηνειών! Είναι μοναδική και οι ερμηνείες της ανεπανάληπτες. Σε καμία περίπτωση δεν μπαίνω σε διαδικασία αντιγραφής ή μίμησης. Σίγουρα θα αποφύγω να κάνω κάποια πράγματα που στην εποχή της ήταν πιο συνηθισμένα ενώ σήμερα όχι, όπως για παράδειγμα τα επαναλαμβανόμενα πορταμέντι. Ωστόσο θα κρατήσω τις συμβουλές της για το φραζάρισμα, όπως λέμε, στην ερμηνεία του μπελ κάντο: στο μπελ κάντο την κάθε μουσική φράση πρώτα τη σκέφτεσαι, την ακούς μέσα σου, κι αμέσως μετά ζωγραφίζεται στο πρόσωπό σου και στη συνέχεια την τραγουδάς. Κι όλο αυτό έχει μια αδιάκοπη συνέχεια. Πόσο δίκιο έχει! Αυτό κρατώ, και θα ακολουθήσω τον δρόμο της εύθραυστης και μοναδικά ευαίσθητης ερμηνείας για την Αμίνα μέσα από τη δική μου φωνή και ψυχή. Αρκεί να ακούσεις και να αφεθείς να νιώσεις πραγματικά τη μουσική του Μπελίνι και, θες δεν θες, αυτή σε οδηγεί. Νιώθω δέος αλλά και ευγνωμοσύνη για όσα μας έχει διδάξει και συνεχίζει αδιάκοπα να μας διδάσκει η μεγάλη Ντίβα μέσω των ερμηνειών της!

Αν υπνοβατούσατε κι εσείς όπως η ηρωίδα σας, τι όνειρα θα βλέπατε σε αυτή την κατάσταση;

Χ.Π. Πως είμαι ελεύθερη και πετάω σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι είναι αποδεσμευμένοι από τον φόβο, τις ανασφάλειες και την επιθετικότητα και αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλον με σεβασμό και αγάπη.

Β.Κ. Η Αμίνα κάθε φορά που υπνοβατεί βιώνει όσα έχει ζήσει την προηγούμενη μέρα και όσα την απασχολούν, ευχάριστα ή δυσάρεστα. Με δυο λόγια, γεφυρώνει τον εσωτερικό της κόσμο μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται συνειδητά, αν δηλαδή το επιλέγει ή γίνεται υποσυνείδητα. Μάλλον το δεύτερο. Αρα δεν ξέρω τι θα ονειρευόμουν. Αν όμως είχα επιλογή, θα ήθελα να ονειρευτώ έναν κόσμο χωρίς προβλήματα, χωρίς πολέμους – όπως δυστυχώς πριν από λίγες ώρες ξεκίνησε ένας νέος στη Συρία -, χωρίς αρρώστιες, με έναν πλανήτη γη στην καλύτερή του κατάσταση, και ζωή ίση για όλους χωρίς πείνα, δίψα, αδικία. Ουτοπία; Είπαμε, όνειρο είναι!

INFO{CR}«Η υπνοβάτις», στις 11, 13, 16, 18, 20, 25, 27, 29 Οκτωβρίου στην Εθνική Λυρική Σκηνή (Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος, Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Λεωφόρος Συγγρού 364, τηλ. 213-0885.700, είσοδος 10-90 ευρώ)