Τα του Καίσαρος {LF}τω… {LF}Καίσαρη

Ο Κώστας Καίσαρης έφυγε από κοντά μας λίγους μήνες αφότου είχε κλείσει τα 70 του χρόνια. Αλλά ήταν νέος άνθρωπος – ένας από τους ελάχιστους αγέραστους δημοσιογράφους που έχω γνωρίσει.

Οποιος κάνει αυτή τη δουλειά βιάζεται συνήθως να μεγαλώσει για να αποκτήσει η πένα του τη βαρύτητα που συνήθως της δίνει η ηλικία και η εμπειρία. Ο Καίσαρης τα είχε όλα αυτά από μικρός, από τον καιρό που από τις στήλες του Αποδυτηριάκια στον «Φίλαθλο» τάραζε τις μέρες των μεγαλοπαραγόντων του ποδοσφαίρου μας τους οποίους «βάφτιζε» με προσωνύμια που έγραψαν ιστορία. Στην τεράστια δημοσιογραφική του καριέρα δεν έχασε ποτέ αυτή τη διεισδυτική ματιά του: έμεινε για πάντα ένας εξαιρετικός σχολιαστής, δεικτικός και ευθύς. Και με ένα γραπτό που δεν έχασε ποτέ του τη φρεσκάδα του – ίσως γιατί ο Καίσαρης τη δουλειά του την αγαπούσε και την έκανε πάντα με τεράστιο κέφι. Το κέφι του ανθρώπου που έκανε το χόμπι του επάγγελμα.

Στη μεγάλη του διαδρομή ο Καίσαρης κατάφερε κάτι σπάνιο για την εγχώρια αθλητικογραφία μας: έγινε γνωστός σε όλους όσους αγαπούν το ποδόσφαιρο χωρίς να κάνει ποτέ του τηλεόραση και έχοντας κάνει ελάχιστες ραδιοφωνικές εμφανίσεις. Η επιτυχία του οφείλεται αποκλειστικά στο γραπτό του και στην εξαιρετική παρουσία του στις εφημερίδες που τον φιλοξένησαν.

Από τους πρώτους… μπλόγκερ

Υπήρξε επίσης κατά κάποιο τρόπο ένας από τους πρώτους έλληνες μπλόγκερ: στις στήλες του οι αναφορές του ξεπερνούσαν τα αμιγώς αθλητικά – έγραφε πάντα για όσα του άρεσαν και για όσα δεν άντεχε. Στα κείμενά του, τα τελευταία εκ των οποίων δημοσιεύτηκαν εδώ στα «ΝΕΑ», μπορούσε κανείς να δει το πάθος του για τη ζωή, την πίκρα του για μια προδομένη Αριστερά, την απογοήτευσή του και την ελπίδα του. Κυρίως ο αναγνώστης χαιρόταν πάντα την κριτική του – την κριτική ενός ανθρώπου που ζούσε τη ζωή όσο λίγοι.

Περάσαμε υπέροχες βραδιές μαζί: η χαρακτηριστική βραχνάδα της φωνής του, το παράξενο γέλιο του, οι ωραίες εκρήξεις του, θα μας λείψουν όσο τα γραπτά του. Συλλυπητήρια στην οικογένειά του. Ο Κώστας έφυγε γρήγορα σαν να μην ήθελε η ασθένειά του να γίνει θέμα συζήτησης. Σαν να ήθελε να τον θυμόμαστε όπως έζησε: νέο, δυναμικό, επιθετικό κι ακριβοδίκαιο. Δίνοντας πάντα τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, όπως μας θύμιζε η στήλη του…