Νισάφι, πια

Πραγματικά αξίζει να κάνει κανείς τον σταυρό του και να αναρωτιέται για ένα φαινόμενο που, χωρίς να έχουμε επιχειρήσει μια σχετική έρευνα, μάλλον αποκλείεται να συμβαίνει σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου. Εννοούμε πώς γίνεται ταινίες γυρισμένες πριν από εξήντα και εβδομήντα χρόνια (δηλαδή κοντά πριν από τα τρία τέταρτα ενός αιώνα), αυτή τη στιγμή λόγω των συνεχών επαναπροβολών τους στην τηλεόραση να βρίσκονται στο στόμα εκατομμυρίων Ελλήνων. Οχι απλώς στο στόμα ως τίτλοι ή έστω ως υπόθεση που προσπαθεί κανείς να θυμηθεί ποια περίπου μπορεί να είναι, αλλά με στοιχεία αλάνθαστα – με την ίδια βαθιά ενημέρωση όσον αφορά τα ονόματα των πρωταγωνιστών και τα ονόματα των δευτεραγωνιστών και τριταγωνιστών -, πότε άνοιξε μια πόρτα, ποιος μπήκε, ποιος βγήκε, τι είπε, σε ποιο σημείο της ταινίας θα τον ξανασυναντήσουμε τον άνθρωπο αυτό και πάει λέγοντας.

Και να ήταν μόνο αυτό, μικρό το κακό. Ποιες ήταν οι ερωτικές σχέσεις των ηθοποιών με συναδέλφους τους, ή με πρόσωπο εκτός του καλλιτεχνικού χώρου, όταν γυριζόταν η συγκεκριμένη ταινία, πότε παντρεύτηκαν, πότε χώρισαν, πού βρίσκονται σήμερα τα παιδιά τους – αν απέκτησαν παιδιά – και τι κάνουν. Σου κόβεται κυριολεκτικά η ανάσα αν υπολογίσεις – όπως μάλιστα το ομολογούν και οι ίδιοι που το έχουν διαπράξει – ότι υπάρχουν άνθρωποι που έχουν δει δέκα και είκοσι φορές την ίδια ταινία και θα την ξανάβλεπαν ευχαρίστως αυτή τη στιγμή που μιλάμε αν συνέβαινε να μην έχουν τη συγκεκριμένη δουλειά που κάνει ο καθένας τους. Και ανάμεσά τους άνθρωποι που δεν είχαν γεννηθεί όταν γυρίζονταν οι ταινίες αυτές, ή γεννήθηκαν πολλές δεκαετίες αργότερα, και αν δεν τρομάζεις όταν σκέφτεσαι ότι μαζί με ένα συγκινητικό αίσθημα που φαίνεται να κυριαρχεί στους ανθρώπους, δηλαδή αν γινόταν να μην είχε περάσει ποτέ ο χρόνος και γεννημένοι ή αγέννητοι να ξαναβρίσκονταν στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 σαν τίποτα να μην είχε μεσολαβήσει, αισθάνεσαι τον τρόμο πραγματικά να σε κατακλύζει στη σκέψη πως είναι αδύνατον να ενηλικιωθεί κανείς όταν ξεπερασμένες μορφές ζωής κυριαρχούν σχεδόν ως σημερινές.

Δεν είναι κάτι άσχετο η πολιτική με την καλλιτεχνική ενηλικίωση και όσο ανώριμος παραμένει καλλιτεχνικά ένας άνθρωπος που εξακολουθεί να τρέφεται με καλλιτεχνικά προϊόντα – αλλά και συχνά, μη διστάζουμε να το ομολογήσουμε, και υποπροϊόντα – άλλο τόσο ανίκανος παρουσιάζεται ένας άνθρωπος να παρακολουθήσει τις πολιτικές εξελίξεις του καιρού του, όσο και αν φαίνεται να ενδιαφέρεται ή να απολαμβάνει σε σχέση με την τεχνολογία τις πιο προωθημένες της μορφές. Θα μπορούσε επομένως να χαρακτηριστεί για μια μορφή σχιζοφρένειας ή εν πάση περιπτώσει επικίνδυνης διχοστασίας ένας ακραιφνής θιασώτης της τεχνολογικής εξέλιξης, ενώ δηλαδή κλείνει τα αεροπορικά του εισιτήρια μέσω Διαδικτύου, να γοητεύεται με τις ουρές που σχηματίζονταν όταν οι άνθρωποι έπρεπε να προμηθευτούν τα αντίστοιχα εισιτήρια διά ζώσης. Το στοιχείο της νοσταλγίας για κάτι που δεν έχεις ζήσει, κάνει τη σχέση σου με το παρόν ως κάτι το μη κατανοητό. Ομως το να εξελίσσεσαι πραγματικά, ενώ ζεις, δεν είναι μια αναίμακτη υπόθεση ως προς τα πράγματα που οφείλεις να θυσιάσεις μέσα σου.