«Φονικό όπλο» με… σιγαστήρα

Δεν είναι ο επιθετικός που… θα κάνει θόρυβο. Δεν έχει πολλές κατοχές στο παιχνίδι. Σπανίως έχει και πολλές «τελικές». Παρά ταύτα: Οσο ο καιρός περνά τόσο ο Ολυμπιακός νιώθει δικαιωμένος για την επιλογή να επενδύσει το καλοκαίρι στον «οίστρο» του Γιουσέφ Ελ Αραμπί. Του 32χρονου σέντερ φορ από το Μαρόκο που μοιάζει να έχει το γκολ στο τσεπάκι του.

Με αυτή τη φήμη αποκτήθηκε. Αυτή τη φήμη επιβεβαιώνει ως εδώ. Και οι αριθμοί σε αυτές τις περιπτώσεις σαφώς και οδηγούν την κουβέντα προς τη σωστή κατεύθυνση. Γιατί οι Ερυθρόλευκοι έχουν πλέον στις τάξεις τους έναν επιθετικό που σκοράρει κατά ριπάς. Ενα γκολ κάθε δύο τελικές προσπάθειες δεν είναι ποσοστό ποδοσφαίρου. Παραπέμπει σε… μπάσκετ! Και όσο κοιτάζεις περισσότερο τα στατιστικά, γίνεται ολοένα και πιο ενδιαφέρον. Διότι για παράδειγμα ο έμπειρος επιθετικός έχει χρησιμοποιηθεί ως τώρα βασικός σε έξι αναμετρήσεις των Ερυθρόλευκων σε Ελλάδα και Ευρώπη. Από αυτές έχει σκοράρει στις πέντε και στη μοναδική που δεν το κατάφερε (ΑΕΛ -Ολυμπιακός 0-1) ακυρώθηκαν δύο – πανομοιότυπα – γκολ του ως οφσάιντ.

Τα γκολ
Ο Γιουσέφ Ελ Αραμπί βρέθηκε για πρώτη φορά στην εντεκάδα κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης (24/8): Εβαλε το γκολ της νίκης (1-0). Τρεις νύχτες αργότερα (27/8) γύρισε «μόνος» του το ματς στη Ρωσία με την Κράσνονταρ (1-2) «χτυπώντας» δύο φορές, σαν… ταχυδρόμος της πρόκρισης στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ. Ακολούθησε το ματς της Λάρισας (1/9), όπου οι περισσότεροι θυμούνται πως ακυρώθηκαν τα δύο γκολ του. Κάποιοι λιγότεροι ίσως θυμούνται ότι εκείνος ήταν που κέρδισε το πέναλτι με το οποίο ο Ματιέ Βαλμπουενά (0-1) έβαλε το τρίποντο στις αποσκευές για την επιστροφή στον Πειραιά.

Η επόμενη παρουσία του στην εντεκάδα ήταν κόντρα στον Βόλο (14/9) σε μια αναμέτρηση που αποδείχθηκε δυσκολότερη από ό,τι μαρτυρά το τελικό 5-0. Ηταν εκείνος που έβαλε το 2-0 (71΄) καθαρίζοντας την μπουγάδα της νίκης. Ακόμη ουσιαστικότερη η παρουσία του κόντρα στη Λαμία (28/9). Η ασίστ για το 1-0 (61΄) στον Σουντανί. Η εκτέλεση του τελικού 2-0 (70΄). Και βέβαια η συμμετοχή του στην ανατροπή της Κυριακής (6/10) στη Θεσσαλονίκη. Ο σκόρερ του τελικού 1-2. Σε 42 νύχτες λοιπόν: Εξι γκολ που μέτρησαν, δύο που δεν μέτρησαν, μια ασίστ και ένα κερδισμένο πέναλτι λέει ο λογαριασμός σε έξι παρουσίες στο αρχικό σχήμα των Ερυθρόλευκων. Και για να αντιληφθεί κανείς τη διαφορά μιας και σε αυτές τις περιπτώσεις οι «συγκρίσεις» έχουν πάντα την αξία τους; Ο Αχμέντ Χασάν που πέρσι είχε τη θέση του Ελ Αραμπί στο ερυθρόλευκο ρόστερ, πέτυχε το έκτο του γκολ – από τα 15 με την οποία ολοκλήρωσε τη σεζόν – στις 17 Φλεβάρη κόντρα στην ΑΕΚ.

Η μεγάλη διαφορά
Ο φετινός Ολυμπιακός είναι διαφορετικός από τον περσινό στην επιθετική του λειτουργία. Ο βασικός λόγος δεν αφορά τόσο στους ποδοσφαιριστές που ήρθαν, αλλά κυρίως στον τραυματισμό του Κώστα Φορτούνη. Μιας «μηχανής» δημιουργίας και εκτέλεσης ο οποίος μπορούσε να εξασφαλίσει στον Πέδρο Μαρτίνς μια σειρά από χαρακτηριστικά που προσδίδονταν σε ολόκληρο το σύνολο. Χωρίς τον αρχηγό τους οι Ερυθρόλευκοι έχουν επιχειρήσει να σχηματίσουν μια διαφορετική αγωνιστική φιλοσοφία. Πέρσι τέτοια εποχή το «πρόβλημα» που είχε στρογγυλοκαθίσει στην κουβέντα αφορούσε στην ικανότητα των Πειραιωτών να δημιουργούν έναν σωρό από τελικές φάσεις, δίχως όμως τα επιθυμητά ποσοστά ευστοχίας. Φέτος χάρη κυρίως στον Ελ Αραμπί ο Ολυμπιακός σκοράρει περισσότερο από ό,τι μαρτυρούν οι τελικές του προσπάθειες. Για την ακρίβεια η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνς είναι η 3η πιο εύστοχη στο πρωτάθλημα πετυχαίνοντας ένα γκολ κάθε 5,4 τελικές προσπάθειες (1/3,9 η Ξάνθη, 1/5,2 ο ΠΑΟΚ).

Πέρσι έπειτα από 6 αγωνιστικές στο πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός είχε σκοράρει 10 γκολ, φέτος έχει 12. Πέρσι είχε 13 βαθμούς, φέτος είναι στους 16 κρατώντας εδώ και δύο αγωνιστικές το προνόμιο της πρωτοπορίας. Συμβαίνει για διάφορους λόγους και μάλιστα στη σεζόν που οι Ερυθρόλευκοι είναι η μοναδική ελληνική ομάδα με ευρωπαϊκές υποχρεώσεις. Προκύπτει στο… πιάτο, αν διαβάσει κανείς τον συσχετισμό άμυνας – επίθεσης. Ο Ολυμπιακός που σκοράρει ένα γκολ κάθε 5,4 τελικές (12 σε 65), ο Ολυμπιακός που δέχεται ένα γκολ κάθε 15,5 τελικές (2 σε 31). Την ίδια στιγμή ο βασικός ανταγωνιστής ΠΑΟΚ βάζει εξίσου εύκολα γκολ (1/5,2) με 13 σε 67 τελικές προσπάθειες έχοντας για… Ελ Αραμπί τον Κάρολ Σφιντέρσκι (5 γκολ) αλλά έχει δεχτεί 9 σε 41 τελικές προσπάθειες (1 κάθε 4,55). Είναι δύο διαφορετικά κομμάτια η άμυνα και η επίθεση. Ανήκουν όμως στο ίδιο παζλ.

Με θετικό πρόσημο στο 25% της φετινής σεζόν
Στο μαξιλαράκι της δεύτερης διακοπής. Με το πρόσημο να είναι πάντα θετικό. Και βέβαια με την αναμονή για τα κρίσιμα που έρχονται μπροστά. Ο Ολυμπιακός του Οκτωβρίου: Πρώτος στο πρωτάθλημα με +2 από τον ΠΑΟΚ, +5 από την ΑΕΚ. Ζωντανός στον πόλεμο του Τσάμπιονς Λιγκ παρότι η ήττα στο Βελιγράδι από τον Ερυθρό Αστέρα έχει μπερδέψει τα πράγματα αρκετά. Και όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, μια σειρά από «αν». Τι θα είχε συμβεί αν δεν είχε αποβληθεί αδίκως ο Γιασίν Μπενζιά στο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα (58’ με το σκορ στο 0-1). Αν ο Γιασίν Μεριά είχε αποφύγει τα δύο «φτηνά» πέναλτι στον Χάρι Κέιν και τον Μακέντα, που εν πολλοίς προκάλεσαν τις δύο ισοπαλίες με Τότεναμ και Παναθηναϊκό. Προφανώς τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα. Το ταμείο όμως κάθε ομάδα το κάνει στο φινάλε και όχι στην αρχή του δρόμου. Ο Ολυμπιακός έχει δώσει 14 επίσημα ματς, υπάρχουν άλλα 30 στο πρωτάθλημα (με τα πλέι οφ), άλλα 4 στο Τσάμπιονς Λιγκ, και βέβαια υπάρχει και το Κύπελλο που ακόμη δεν έχει ξεκινήσει. Κάπου στο 25% της σεζόν βρισκόμαστε. Σε μια χρονιά που τουλάχιστον ως τον Δεκέμβριο οι Ερυθρόλευκοι θα ζουν κάτι, και οι υπόλοιποι κάτι άλλο. Η διαφορά τού να συμμετέχεις στα Κύπελλα Ευρώπης και δη στο Τσάμπιονς Λιγκ. Μετά την Τότεναμ περίμενε ο Παναθηναϊκός στο ΟΑΚΑ. Μετά τον Ερυθρό Αστέρα ο Αρης στη Θεσσαλονίκη. Αμέσως μετά υπάρχει Μπάγερν και ΑΕΚ σε τέσσερα βράδια. Δεν είναι απλό πράγμα ούτε η διαχείριση, ούτε βέβαια η διατήρηση της αγωνιστικής εικόνας. Ειδικά από μια ομάδα που ξεκίνησε προετοιμασία στις 10 Ιουνίου και που πριν αρχίσει το πρωτάθλημα είχε δώσει ήδη τρεις προκριματικούς γύρους στην Ευρώπη. Από την ομάδα που έχασε τον Ιούλιο τον φυσικό ηγέτη της, Κώστα Φορτούνη. Είναι μια διαρκής και δύσκολη δοκιμασία η οποία εξελίσσεται ακόμη και στα διαστήματα διακοπής όπως αυτό που μόλις ξεκίνησε. Εκτός αν κάποιος πιστεύει ότι ο Πέδρο Μαρτίνς και οι συνεργάτες του θα είναι ευχαριστημένοι σήμερα στον Ρέντη μετρώντας τους απόντες (ελέω εθνικών ομάδων) να κοντράρουν στα ίσα τους παρόντες. Σε μια περίοδο που ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να πάρει ανάσες, να προπονηθεί διαφορετικά. Να αλλάξει γενικώς τους «δείκτες» του.