Πέρα από {LF}τον φανατισμό

Ο αϊζενσταϊνικός Μπρους Λι ο οποίος χτύπησε με μια καρατιά αστυνομικό την ώρα της εφόδου των διαδηλωτών του ΚΚΕ προς το άγαλμα του Τρούμαν, εκτός από φωτογενείς φωτογραφίες έχει ονοματεπώνυμο. Το δημοσιοποίησε χθες ο βουλευτής Κωνσταντίνος Μπογδάνος της ΝΔ. Κατόπιν αυτού, το ΚΚΕ έβγαλε μια οργισμένη ανακοίνωση κατά του Μπογδάνου, που τον κατηγορεί (αυτόν, την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ που του έδωσαν βήμα) για συκοφάντηση και χαφιεδισμό. Το κόμμα κάνει λόγο για τα προσωπικά δεδομένα του διαδηλωτή του και θεωρεί ότι ο Μπογδάνος παραβιάζει «ακόμα και αυτήν την αστική νομοθεσία που προστατεύει τα προσωπικά δεδομένα».

Οτι το κόμμα του λαού επικαλείται την αστική νομοθεσία είναι, σίγουρα, μια πρόοδος. Αλλά ότι λησμονεί άλλες πτυχές της αστικής νομοθεσίας που δεν το συμφέρουν (ότι παραβλέπει τα αδικήματα που διέπραξε το στέλεχός τους χρησιμοποιώντας βία κατά αστυνομικού οργάνου) είναι, απλώς, ένας ωραίος τρόπος να παρουσιάζεις ό,τι εσύ επιθυμείς, προβάλλοντας και αποσιωπώντας κατά το δοκούν τα καλά και συμφέροντα.

Αυτό που προσωπικώς με εντυπωσιάζει, πάντως, είναι η προσπάθεια και του ΚΚΕ να φανεί κόμμα περιορισμένης ευθύνης. Επιδιώκει, ό,τι κι αν κάνουν τα στελέχη του, την επιδοκιμασία και το ακαταδίωκτο – τουλάχιστον ώσπου να σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου απ’ τον άνθρωπο.

Προσωπικώς, σέβομαι και εκτιμώ τις ιδέες των ανθρώπων όταν έχουν κίνητρα υψηλά και δεν αντιβαίνουν στη δημοκρατία και την ελευθερία. Δέχομαι ότι, με έναν παράξενο τρόπο, το σημερινό ΚΚΕ δεν αντιβαίνει ούτε στη δημοκρατία ούτε στην ελευθερία. Πιστεύω κι εγώ ότι το κίνητρο της οργανωμένης δράσης των οπαδών του, η επιδίωξη ενός δικαιότερου κόσμου, είναι ηθικό. Αλλά όπως θα έλεγε ο συγγραφέας Κλάουντιο Μάγκρις, επικαλούμενος τον Μαξ Βέμπερ, «αυτός που δρα σύμφωνα με την ηθική της ευθύνης δίνει βέβαια σημασία στην αγνότητα των αξιών του, αλλά, κυρίως, δίνει σημασία στις συνέπειες των πράξεών του». Αν ένα κόμμα όπως το ΚΚΕ υπερασπίζει όντως τις αξίες του, οφείλει να αναγνωρίσει τις ευθύνες του σε μια εκτροπή – όπως το βίαιο ξέσπασμα του στελέχους του.

Διότι κανείς δεν μπορεί να υπεκφύγει των ευθυνών του. Αν επιχειρήσει να κρυφτεί, κρίνεται αυστηρά και απαξιώνεται. Οι εκπρόσωποι του παλιομοδίτικου φανατισμού, αν μπορούν, ας δουν κατά πρόσωπο τον κόσμο όπως είναι – περίπλοκος, με ηθικά διλήμματα περισσότερο σύνθετα από τη μονοδιάστατη βεβαιότητα που τους εξασφαλίζει ο φανατισμός.