Μια τραγωδία αλλιώς

Είναι παρανοϊκό, αποκρουστικό, ανώμαλο: ένας καθ’ όλα φυσιολογικός άνδρας ερωτεύεται μια γίδα, τη Σύλβια. Αυτονοήτως το θέμα θα έπρεπε να εμπίπτει στον τομέα της κτηνοβασίας. Να όμως που ιδωμένο μέσα από τη λογοτεχνία, και συγκεκριμένα το θέατρο, και διά χειρός Αλμπι, χάνει τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά του και γίνεται βαθύ και βασανιστικό ανθρώπινο ζήτημα.

Ο βραβευμένος (τρεις φορές) με Πούλιτζερ αμερικανός συγγραφέας Εντουαρντ Αλμπι (Edward Albee, 1928-2016) υπήρξε μια τολμηρή μορφή του καιρού του και μια αυστηρή πένα. Δεξιοτέχνης του λόγου, του κειμένου και του διαλόγου, ο Αλμπι αφιερώθηκε στο θέατρο. Με τη «Γίδα, ή Ποια είναι η Σύλβια;» («The Goat, or Who is Sylvia?»), έργο του 2000, επιβεβαίωσε ότι όχι μόνο ήταν δημιουργικά δραστήριος σε όλη του τη ζωή αλλά παρέμεινε και εξαιρετικά σύγχρονος. Η θεματολογία της «Γίδας», άμεσα συνδεδεμένη με το Παράλογο, πραγματεύεται με τρόπο προκλητικό, σοκαριστικό αλλά και ευαίσθητο τον έρωτα. Οπως και στο επίσης κορυφαίο του «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», φέρνει στο επίκεντρο το ζευγάρι και μαζί όλα όσα διαμορφώνουν σήμερα τις διαπροσωπικές σχέσεις.

«Το έργο μου αφορά την ανικανότητά μας να είμαστε αντικειμενικοί με τον εαυτό μας» γράφει ο Αλμπι αναφορικά με τη «Γίδα» του. Και εμπλουτίζει το έργο του με χιούμορ, σκληρούς και συγχρόνως τρυφερούς διαλόγους, ενώ με τον δικό του, «παράλογο» τρόπο εστιάζει στην κρίση των βασικών δομών της κοινωνίας, στο ζευγάρι και στην οικογένεια.

Τέσσερα πρόσωπα συγκροτούν τον πυρήνα: ο σύζυγος και πατέρας (Μάρτιν), η σύζυγος και μητέρα (Στίβι), ο γιος (Μπίλι) και ο κολλητός φίλος του άνδρα (Ρος). Η κανονικότητα της ζωής τους ανατρέπεται όταν ο Μάρτιν ομολογεί τον έρωτά του για μια… γίδα.

Διατηρώντας τα κωμικοτραγικά στοιχεία του έργου, ο σκηνοθέτης Νικορέστης Χανιωτάκης επιχειρεί να οργανώσει μια ζωντανή, ρεαλιστική παράσταση, κλεισμένη όμως μέσα σε μια γυάλινη κατασκευή, στο κέντρο της σκηνής. Μέσα σε αυτούς τους διάφανους τέσσερις τοίχους, οι ήρωες – είναι σαφές – νιώθουν εγκλωβισμένοι. Οπως εγκλωβισμένη είναι και η ίδια τους η ζωή. Και ας μοιάζει τόσο οργανωμένη και ευτυχισμένη. Η τραγωδία του Μάρτιν, ακραία αλλά ειλικρινής, λειτουργεί καταλυτικά και απελευθερωτικά για όλους. Γιατί τελικά η «Γίδα» είναι μια τραγωδία που φτάνει τους ήρωες αλλά και τους θεατές στα άκρα.

ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ. Η ερμηνεία του Νίκου Κουρή είναι αυτή που επιτρέπει στην παράσταση να ξεπεράσει κάθε «ελαφρύ» ή και «γελοίο» συστατικό της. Σκιαγραφεί με λεπτές αποχρώσεις την οδυνηρή πορεία του ήρωά του προς μια εξομολόγηση, μια σπαρακτική αυτογνωσία. Ο ηθοποιός μεταμορφώνεται, με τρόπο εσωτερικό, έχοντας όμως δουλέψει λεπτομερώς -κάτι που φαίνεται από την αρχή – και τα εξωτερικά του χαρακτηριστικά. Μια εξαιρετική ερμηνεία.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου συμπληρώνει το ζευγάρι με τρόπο ρεαλιστικό. Είναι η γυναίκα που βλέπει τη ζωή της να καταστρέφεται χωρίς να της επιτρέπεται να αντιδράσει με τη λογική. Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης στέκεται ανάμεσά τους με την αμηχανία του εφήβου. Τέλος ο Γιάννης Δρακόπουλος στον ρόλο του φίλου δυσκολεύεται να ενταχθεί στο πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει οι συμπαίκτες του, διατηρώντας μια ερμηνεία πιο επιδερμική.

Δεν είναι εύκολη παράσταση η «Γίδα». Ξεβολεύει τον θεατή, είτε θέλει είτε προσπαθεί να κάνει τον αδιάφορο.

{ARXTR}Μετάφραση – σκηνοθεσία:{CR}{ARXTR}Νικορέστης Χανιωτάκης{CR}{ARXTR}Σκηνικά – κοστούμια:{CR}{ARXTR}Αρετή Μουστάκα{CR}{ARXTR}Μουσική:{CR}{ARXTR}Γιάννης Μαθές{CR}{ARXTR}Φωτισμοί:{CR}{ARXTR}Χριστίνα Θανάσουλα{CR}{ARXTR}Ερμηνείες:{CR}{ARXTR}Νίκος Κουρής, Λουκία Μιχαλοπούλου, Γιάννης Δρακόπουλος, Μιχαήλ Ταμπακάκης{CR}{ARXTR}Παραστάσεις: {ARXTR}Δεύτερα και Τρίτη (21.15) {LF}στο Θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου {LF}7, τηλ. {LF}210-3255.444)